Ο Rob Halford των Judas Priest αποκαλύπτει τη συντριβή του για την απώλεια του Ozzy Osbourne – Πώς τίμησε τη μνήμη του στη σκηνή.
Το τηλέφωνο χτύπησε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και ο Rob Halford, ο frontman των Judas Priest, άκουσε τα νέα που τον γονάτισαν. Ο Ozzy Osbourne, ο Πρίγκιπας του Σκότους, ο συμπατριώτης του από το Μπέρμιγχαμ και θρύλος της heavy metal, είχε φύγει από τη ζωή. Ήταν 22 Ιουλίου, και ο 76χρονος Osbourne είχε υποκύψει σε καρδιακή ανακοπή, μόλις 17 ημέρες μετά την τελευταία του εμφάνιση στη σκηνή.
«Απλώς έκλεισα το τηλέφωνο στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου… και απλώς μαζεύτηκα σαν κουβάρι και ξέσπασα σε κλάματα για ώρες», εξομολογήθηκε ο 73χρονος Halford σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Talkin’ Rock with Meltdown» του ραδιοφωνικού σταθμού WRIF του Ντιτρόιτ.
Η ωμή ειλικρίνεια του «Metal God», όπως είναι γνωστός ο Rob Halford στους κύκλους της σκληρής μουσικής, αποκαλύπτει το βάθος της απώλειας που ένιωσε όχι μόνο αυτός, αλλά ολόκληρη η κοινότητα της heavy metal. «Απλώς δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω», συνέχισε, με τη φωνή του να τρέμει από συγκίνηση. «Ακόμα πενθώ όπως τόσοι πολλοί άνθρωποι».
Η ειρωνεία είναι πικρή. Μόλις τον Μάιο, ο Halford είχε δηλώσει δημόσια ότι ήταν «συντετριμμένος» που δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στη συναυλία «Back to the Beginning» στις 5 Ιουλίου, την τελευταία εμφάνιση του Ozzy Osbourne με τους Black Sabbath στο Villa Park του Μπέρμιγχαμ.
Οι Judas Priest είχαν δέσμευση εκείνη την ημέρα – εμφανίζονταν στο Ανόβερο της Γερμανίας για την 60ή επέτειο των Scorpions. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτή θα ήταν η τελευταία ευκαιρία να δει τον Ozzy ζωντανό στη σκηνή.
Την επομένη του θανάτου του Osbourne, οι Judas Priest είχαν προγραμματισμένη συναυλία. Ο Halford περιέγραψε πώς πάλευε να διαχειριστεί «όλη αυτή την τραγωδία, όλη αυτή την αγάπη, γιατί δεν έχω ξαναδεί τέτοια εκδήλωση αγάπης». Αλλά όπως λέει η παλιά ρήση του θεάτρου, και που ισχύει εξίσου στη rock μουσική, το σόου πρέπει να συνεχιστεί.
Εκείνο το βράδυ, οι Priest αφιέρωσαν στον Ozzy το «Giants In The Sky», ένα τραγούδι από το άλμπουμ τους «Invincible Shield» (2024).
Το κομμάτι, που μιλά για θρύλους που έχουν φύγει από αυτόν τον κόσμο, έχει ένα ρεφρέν που φάνταζε προφητικό: «Φόρος τιμής στους θρύλους / Μέχρι το πικρό τέλος / Αφήνοντας μία τέτοια κληρονομιά φίλοι μου / Γίγαντες στον ουρανό / Ποτέ δεν θα πεθάνετε».
«Είπα σε όλους, είναι πάρα πολλά για να τα κατανοήσει κανείς και είναι τόσο δύσκολο», θυμάται ο Halford εκείνη τη στιγμή στη σκηνή. «Αλλά ο Ozzy θα έλεγε: “Ας διασκεδάσουμε. Ας κάνουμε rock and roll. Ας το ζήσουμε, ας το απολαύσουμε”. Αυτό ήταν στην καρδιά του, στην ψυχή του και στο πνεύμα του».
Κατά τη διάρκεια της συναυλίας, ο Rob Halford ανέφερε και άλλους θρύλους που έχουν χαθεί: τον Lemmy Kilmister των Motörhead, τον Ronnie James Dio, την Janis Joplin, τον Freddie Mercury. Αλλά εκείνη τη βραδιά, ο Ozzy Osbourne ήταν στο επίκεντρο των σκέψεών του.
Οι αναμνήσεις του Halford για τον Osbourne είναι γεμάτες τρυφερότητα. «Κάθε φορά που κάναμε μαζί συναυλίες, πάντα με ρωτούσε: “Πέρασες καλά;”», αποκάλυψε, ζωγραφίζοντας την εικόνα ενός ανθρώπου που, παρά τη φήμη του ως σκοτεινός πρίγκιπας της metal, ήταν βαθιά ενδιαφερόμενος για την ευτυχία των γύρω του.
«Ήταν η ενσάρκωση της καλοσύνης από αυτή την άποψη», υπογράμμισε ο Halford, αναφερόμενος τόσο στη γενναιοδωρία και την ευγενική φύση του Osbourne, όσο και στα μουσικά του κατορθώματα με τους Black Sabbath και ως σόλο καλλιτέχνης.
Παρότι δεν μπορούσε να θυμηθεί ακριβώς την τελευταία τους συζήτηση – «Στέλναμε μηνύματα περιστασιακά. Έχει περάσει καιρός από τότε που ήμασταν σε επαφή» – ο Rob Halford κρατά ζωντανές τις αναμνήσεις από τις φορές που τραγούδησε για τον Ozzy με τους Sabbath.
Και υπάρχει ένας ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο οι Judas Priest συνεχίζουν να τιμούν τη μνήμη του: διασκευάζοντας το «War Pigs» των Black Sabbath στην αρχή κάθε συναυλίας τους.
«Είναι ένα από τα σπουδαιότερα metal τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ», δήλωσε ο Halford. «Οπότε αυτή η σύνδεση δεν θα διακοπεί ποτέ από αυτή την άποψη».
Όταν οι θαυμαστές γέμισαν τους δρόμους του Μπέρμιγχαμ για τη νεκρώσιμη πομπή του Ozzy Osbourne στις 30 Ιουλίου, φωνάζοντας το όνομά του και παίζοντας τη μουσική των Black Sabbath, ο Rob Halford από μακριά μοιραζόταν το πένθος τους.
Το πιστοποιητικό θανάτου που δημοσιεύτηκε αργότερα επιβεβαίωσε ότι ο Osbourne πέθανε από καρδιακή ανακοπή «εκτός νοσοκομείου», με συνδυασμένες αιτίες τη «στεφανιαία νόσο και τη νόσο του Πάρκινσον».
Ο ρόκερ με τα δερμάτινα και τις καρφίτσες, όπως είναι γνωστός ο Rob Halford, πρότεινε έναν τρόπο να ξεπεράσουμε τη θλίψη: να συνεχίσουμε να μιλάμε και να γιορτάζουμε τον Ozzy και την κληρονομιά του, σκεπτόμενοι τη χαρά και τις καλές στιγμές.
«Αυτό το τραγούδι μιλάει για ανθρώπους που αγαπάμε στη μουσική και που έχουν μεταβεί σε αυτό το όμορφο μέρος», είπε αναφερόμενος στο «Giants in the Sky». «Και για εκείνη τη συναυλία, προσθέσαμε τον Ozzy στο τέλος».
Η εξομολόγηση του Rob Halford για τον θάνατο του Ozzy Osbourne είναι μία μαρτυρία για τους δεσμούς που σφυρηλατούνται στη φωτιά της heavy metal, δεσμούς που ξεπερνούν τον ανταγωνισμό των συγκροτημάτων και τις εμπορικές επιτυχίες.
Όταν ένας θρύλος σαν τον Halford, γνωστός για τη σκληρή του εικόνα και τη δυναμική του παρουσία, παραδέχεται ότι «μαζεύτηκε σαν κουβάρι» κλαίγοντας, καταλαβαίνουμε ότι η απώλεια του Ozzy Osbourne δεν είναι απλώς το τέλος μιας εποχής – είναι η απώλεια ενός κομματιού της ψυχής της metal.
Και όμως, όπως τραγουδούν οι Judas Priest, οι γίγαντες στον ουρανό ποτέ δεν πεθαίνουν πραγματικά. Ζουν μέσα από τη μουσική τους, μέσα από τις αναμνήσεις, και μέσα από κάθε νότα του «War Pigs» που ακούγεται στις συναυλίες των Judas Priest, κρατώντας ζωντανό το πνεύμα του Πρίγκιπα του Σκότους.
