Με αφορμή τη νέα βιογραφική ταινία «Deliver Me From Nowhere», ο Bruce Springsteen μιλάει για τη σκοτεινή περίοδο που παραλίγο να του στοιχίσει τα πάντα, τον φόβο και τη λύτρωση που βρήκε στην ψυχοθεραπεία.
Λίγοι καλλιτέχνες ενσαρκώνουν την εικόνα του αμερικανικού ονείρου με την ένταση του Bruce Springsteen. Το «Αφεντικό», ο ροκ σταρ με το τζιν μπουφάν και την κιθάρα Telecaster, ο ποιητής της εργατικής τάξης που τραγούδησε για τις ελπίδες και τις διαψεύσεις μιας ολόκληρης γενιάς. Πίσω όμως από τα εκτυφλωτικά φώτα της σκηνής, υπήρχε ένας άλλος κόσμος, ένας εσωτερικός αγώνας που κόντεψε να τον διαλύσει.
Αυτή ακριβώς την ιστορία έρχεται να φωτίσει η επερχόμενη βιογραφική ταινία «Deliver Me From Nowhere», δίνοντας στον Springsteen την αφορμή να μιλήσει ξανά, με μία ειλικρίνεια που αφοπλίζει, για τη μάχη του με την κατάθλιψη.
Η ταινία, που κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα στις 23 Οκτωβρίου, εστιάζει σε μία πολύ συγκεκριμένη, σχεδόν μυθική περίοδο της ζωής του: τις αρχές της δεκαετίας των 30 του, όταν, μετά την παγκόσμια επιτυχία, βυθίστηκε στο πρώτο σοβαρό καταθλιπτικό επεισόδιο. Ήταν η εποχή που δημιούργησε το αριστουργηματικό, σκοτεινό και απογυμνωμένο άλμπουμ «Nebraska» (1982).
Σε ένα αποκαλυπτικό αφιέρωμα του TIME100, ο 76χρονος σήμερα Springsteen αναλογίζεται το πώς θα μπορούσε να αποτυπωθεί κινηματογραφικά εκείνη η οριακή στιγμή. «Θα μπορούσε να έχει πάει σε πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις», παραδέχεται, υπονοώντας πόσο εύθραυστη ήταν η ισορροπία μεταξύ δημιουργικής έκρηξης και ολοκληρωτικής κατάρρευσης.
Εκείνη την περίοδο, ο καλλιτέχνης έφτασε στο σημείο να σκέφτεται την αυτοκτονία. Ήταν ο μάνατζέρ του, ο Jon Landau, αυτός που είδε την αλήθεια πίσω από τη μάσκα του ειδώλου τη ροκ και του είπε την κουβέντα που θα άλλαζε τα πάντα: χρειαζόταν «επαγγελματική βοήθεια».
Ο Bruce Springsteen τον άκουσε. Την αμέσως επόμενη μέρα, ζήτησε βοήθεια. «Ήταν και παραμένει μία συνολική αλλαγή ζωής», λέει σήμερα για εκείνη την απόφαση.
Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ανοίγει την καρδιά του. Τον περασμένο Μάιο, σε μία συνέντευξη στο podcast «Awards Chatter» του Hollywood Reporter, είχε μιλήσει για τις ρίζες αυτού του σκότους. Θυμήθηκε τις «δύσκολες στιγμές» των παιδικών του χρόνων, που, όπως είπε, «επιδεινώθηκαν από το γεγονός ότι ο πατέρας μου ταλαιπωρούνταν από ψυχική ασθένεια σχεδόν σε όλη του τη ζωή».
Η κληρονομιά αυτή τον σημάδεψε βαθιά. «Μέχρι τη στιγμή που κυκλοφόρησε το “Born in the U.S.A.”, είχα ήδη περάσει δύο χρόνια σε ανάλυση, επειδή είχα πάθει μία αρκετά σοβαρή κρίση όταν ήμουν 32 ετών», εξήγησε. «Και η οικογένειά μου ήταν γεμάτη ψυχικές ασθένειες, οι θείες μου, οι θείοι μου, ο μπαμπάς μου, ήταν στο αίμα μας, οπότε έπρεπε να το αντιμετωπίσω κι εγώ», ανέφερε.
Και πάλι, ο Jon Landau ήταν ο άνθρωπος-κλειδί. «Είχε κάποια εμπειρία με θέματα ψυχικής υγείας και με καθοδήγησε να ζητήσω βοήθεια, πράγμα που έκανα».
Ήδη από το 2016, σε συνέντευξή του στο Vanity Fair, ο Bruce Springsteen είχε περιγράψει τη σκηνή ως «η πιο αξιόπιστη μορφή αυτο-φαρμακευτικής αγωγής».
Ήταν ο χώρος όπου μπορούσε να ξορκίσει τους δαίμονές του, αλλά δεν ήταν η λύση. Τότε αποκάλυψε ότι βρήκε πραγματική ανακούφιση στην ψυχοθεραπεία και στα αντικαταθλιπτικά, σπάζοντας το ταμπού που περιβάλλει τη φαρμακευτική αγωγή για την ψυχική υγεία.
Ίσως η πιο συγκλονιστική του εξομολόγηση, όμως, αφορά τον φόβο που τον στοίχειωνε: μήπως η ιστορία του πατέρα του γίνει και δική του. «Δεν γνωρίζεις τις παραμέτρους της ασθένειας», είχε πει. «Μπορώ να αρρωστήσω τόσο πολύ ώστε να καταλήξω να μοιάζω πολύ περισσότερο στον πατέρα μου απ’ ό,τι φανταζόμουν;».
Αυτό το υπαρξιακό ερώτημα εξηγεί πολλά, τόσο για τη μουσική του όσο και για την ακατάπαυστη προσπάθειά του να κατανοήσει τον εαυτό του.
Το «Deliver Me From Nowhere», με τον Jeremy Allen White στον ρόλο του νεαρού Bruce Springsteen, αναμένεται με τεράστιο ενδιαφέρον, όχι μόνο ως μία ταινία για τη γέννηση ενός εμβληματικού δίσκου, αλλά και ως μία ιστορία για την ανθρώπινη ευαλωτότητα πίσω από τον μύθο.
Η ειλικρίνεια του Springsteen δεν είναι απλώς μία πράξη προσωπικής γενναιότητας. Είναι μία ισχυρή υπενθύμιση ότι κανείς, ούτε καν το «Αφεντικό», δεν είναι άτρωτος και ότι ο πιο δύσκολος αγώνας είναι συχνά αυτός που δίνουμε μέσα στο σκοτάδι, όταν τα φώτα σβήνουν. Είναι, τελικά, μία ιστορία για το πώς η αποδοχή της αδυναμίας μπορεί να γίνει η μεγαλύτερη πηγή δύναμης.
