Η Lady Gaga αποκαλύπτει τα τραγούδια που τη διαμόρφωσαν, από τις rock αναμνήσεις με τον πατέρα της μέχρι την έμπνευση για το «Born This Way» και τους ήχους του νέου άλμπουμ της.
«Πιστεύω ότι η μουσική που με επηρέασε περισσότερο στη ζωή μου εμφανίστηκε αρκετά νωρίς», εξομολογείται η Lady Gaga. «Νιώθω ότι εκείνα τα χρόνια που σε διαμορφώνουν, όταν ανακαλύπτεις τη μουσική για πρώτη φορά, είσαι σαν σφουγγάρι και τα απορροφάς όλα».
Με αφορμή το νέο της άλμπουμ «Mayhem», η αστέρας της pop βυθίστηκε σε αυτές ακριβώς τις αναμνήσεις για τη νέα σειρά βίντεο «My Life in 10 Songs» του Rolling Stone και το αποτέλεσμα είναι ένα μουσικό μωσαϊκό που αποκαλύπτει το καλλιτεχνικό της DNA.
Η περιήγηση ξεκινά με το «Thunder Road» του Bruce Springsteen, ένα εμβληματικό τραγούδι από το άλμπουμ «Born to Run» του 1975, το οποίο, όπως λέει, το «επέλεξε αμέσως» για τη λίστα της.
«Ο Springsteen με έχει επηρεάσει σε όλη μου την καριέρα», αποκαλύπτει. «Ο Bruce είχε μία πολύ ιδιαίτερη τραχύτητα και ψυχή, και όταν έφτιαχνα το “Born This Way”, σκεφτόμουν πολύ πώς να ενσωματώσω αυτό που πραγματικά είμαι στη μουσική μου, ακόμη περισσότερο από ό,τι έκανα στο “The Fame”».
Η Lady Gaga εξηγεί πως το τελευταίο «αφορούσε περισσότερο το όνειρό μου για τον εαυτό μου», ενώ το «Born This Way» ήταν «περισσότερο ένα άλμπουμ που αναπολούσε μία συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου».
Το τραγούδι, προσθέτει, της θυμίζει τον πατέρα της, που της το έπαιζε στο σαλόνι όταν ήταν παιδί, και μιλά για τον «ρομαντισμό του παρελθόντος, αλλά με έναν τρόπο όπου έχεις αυτή την όμορφη ανάμνηση του πώς αφήνεις τα πράγματα να φύγουν».
Η συνέχεια είναι εξίσου απρόβλεπτη. Επιλέγει το «Nicotine & Gravy» του Beck, από το άλμπουμ «Midnight Vultures» του 1999.
Η Lady Gaga λέει ότι αυτό το single «μιλούσε πραγματικά για το ποια ήμουν ως 19χρονη που ζούσε στο Lower East Side και περνούσε καλά με τους ντόπιους» και συνεχίζει: «Θα έλεγα ότι ο τρόπος που επηρέασε τη ζωή μου περισσότερο είναι ότι βλέποντας τον Beck να αλλάζει με έκανε να νιώσω ότι ήθελα κι εγώ να αλλάξω».
Αμέσως μετά, έρχεται η αποκάλυψη πίσω από τη μεγαλύτερη, ίσως, στιγμή της. Το «I Was Born This Way», ένα τραγούδι του 1977 από τον πάστορα και ακτιβιστή για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων Carl Bean, ήταν η αφετηρία για το δικό της ομώνυμο τραγούδι και άλμπουμ του 2011.
«Το άκουσα και σκέφτηκα, “Αναρωτιέμαι αν υπάρχει τρόπος να το μετατρέψω αυτό σε ένα σύγχρονο ποπ κομμάτι”», λέει. «Η γένεση αυτού του τραγουδιού οδήγησε σε κάτι που για μένα είναι το πιο σημαντικό άλμπουμ της καριέρας μου. Όχι μόνο καλλιτεχνικά, αλλά και για το τι σημαίνει».
Οι επιλογές της αποδεικνύουν το εύρος των ακουσμάτων της: το «In-A-Gadda-Da-Vida» των Iron Butterfly, το «Watch That Man» του David Bowie, και το «Hey Little Girl» των Heavy Metal Kids.
«Όταν βρίσκεις δίσκους που σε βοηθούν να καταλάβεις ή να δεις τον εαυτό σου, ή γίνονται το soundtrack για σένα και την παρέα σου, αυτό είναι πολύ δυνατό», σημειώνει.
Η βουτιά στα κλασικά της δεκαετίας του 1970 συνεχίζεται με το «Superstition» του Stevie Wonder («Σίγουρα είχα στιγμές στο “Mayhem” που τον σκεφτόμουν») και το «Tapestry» της Carole King («Η φωνή και τα τραγούδια της είναι σαν μία ζεστή αγκαλιά»).
Στη συνέχεια, η Lady Gaga κάνει ένα άλμα πίσω στον χρόνο, στη δεκαετία του 1950, επιλέγοντας δύο διαμάντια που κυκλοφόρησαν και τα δύο το 1959: το «What a Diff’rence a Day Makes» της Dinah Washington και το «So What» του Miles Davis.
Επίσης, περιγράφει την αγάπη της για τους πυλώνες του κλασικού rock, όπως το «Sympathy for the Devil» των Rolling Stones και το «Thank You» των Led Zeppelin. Για το τελευταίο, λέει κάτι βαθιά προσωπικό: «Ήταν σαν να μαθαίνεις ότι ο απρόσιτος θεός του rock & roll θα μπορούσε πραγματικά να σε αγαπήσει. Ότι υπήρχε ένας άνθρωπος κάτω από τον θρύλο. Αυτή η ιδέα του δράματος και της θεατρικότητας στη μουσική, και μετά της ειλικρίνειας. Πιστεύω ότι αυτά τα δύο πράγματα ήταν σαν ένα γιν-γιανγκ για μένα».
Καθώς η λίστα πλησιάζει στο τέλος της, οι επιλογές γίνονται πιο σύγχρονες και σκοτεινές, αποκαλύπτοντας την alternative πλευρά της: το «Tear You Apart» των She Wants Revenge, το «Never Enough» των The Cure και —ως 15η (!) επιλογή— το «Stress» του γαλλικού διδύμου Justice. «Αυτά είναι περισσότερα από 10», λέει αστειευόμενη. «Και θα μπορούσα να συνεχίσω για πάντα».
Αυτό το πολυσυλλεκτικό ταξίδι δεν είναι απλώς μία λίστα αγαπημένων τραγουδιών, αλλά ο χάρτης της καλλιτεχνικής ψυχής της Lady Gaga. Είναι η απόδειξη ότι η δημιουργικότητά της τρέφεται από την τραχύτητα του Bruce Springsteen, τη funk του Beck, την ακτιβιστική pop του Carl Bean, τη θεατρικότητα του Bowie και την cool κομψότητα του Miles Davis.
Είναι ένα «σφουγγάρι», όπως είπε και η ίδια, που ρούφηξε τα πάντα, από τη hard rock μέχρι τη soul, και ακριβώς σε αυτή την ικανότητα να συνθέτει τόσο ετερόκλητα στοιχεία σε ένα ενιαίο, προσωπικό όραμα, βρίσκεται η ουσία της καλλιτεχνικής ιδιοφυΐας της.
