Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη του punk κραυγή, ο Billy Idol μιλάει για τη δεύτερη υποψηφιότητά του για το Rock & Roll Hall of Fame, την απώλεια του Ozzy Osbourne και το ντοκιμαντέρ που αποδεικνύει ότι είναι ακόμα «ζωντανός».
Ο Billy Idol αποπνέει μία ηρεμία που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την εκρηκτική περσόνα που έχουμε συνηθίσει στη σκηνή. Υιοθετώντας μία φιλοσοφία που συνοψίζεται στο «τα καλά πράγματα έρχονται σε όσους περιμένουν», ο βετεράνος της rock αντιμετωπίζει τη δεύτερη συνεχόμενη υποψηφιότητά του για το Rock & Roll Hall of Fame με την ωριμότητα ενός ανθρώπου που έχει χορτάσει εμπειρίες.
Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας τον βρήκε στη βρετανική πρωτεύουσα, όπου προωθεί την κυκλοφορία του νέου του ντοκιμαντέρ με τον προβοκατόρικο τίτλο «Billy Idol Should Be Dead». Για τον Idol, η διαδικασία ένταξης στο πάνθεον της rock δεν είναι άγνωστη. Είχε προταθεί για πρώτη φορά το 2025, τερματίζοντας τρίτος στην ψηφοφορία του κοινού με σχεδόν 260.500 ψήφους.
«Άρχισα να συνειδητοποιώ ότι δεν μπαίνεις πάντα με την πρώτη φορά· αυτό είναι μάλλον ασυνήθιστο, νομίζω», δηλώνει ο Idol σε συνέντευξή του στο Billboard από το Λονδίνο μέσω Zoom, σχολιάζοντας τη διαδικασία. «Είναι μία διαδικασία και μπορώ να καταλάβω το γιατί. Υπάρχει αρκετά μεγάλος αριθμός ανθρώπων που εμπλέκονται στην απόφαση για το ποιος θα μπει. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση».
Παρόλα αυτά, ο ίδιος δεν κρύβει την επιθυμία του να αναλάβει τον ρόλο που του αναλογεί αν εκλεγεί. Η προοπτική της βράβευσης φέτος έχει ιδιαίτερη βαρύτητα για εκείνον, καθώς συμπίπτει με ένα σημαντικό ορόσημο.
«Είναι φανταστικό. Είναι πραγματικά συναρπαστικό. Θα ήταν απίστευτο να συμβεί φέτος. Πάνε 50 χρόνια από τότε που ξεκίνησα (με το συγκρότημα Generation X), οπότε θα ήταν πραγματικά απίστευτο», αναφέρει χαρακτηριστικά.
«Θα ολοκλήρωνε με τον καλύτερο τρόπο 50 καταπληκτικά χρόνια… Όταν πέρασα εκείνη την πόρτα που άνοιξε το punk rock, δεν ήξερες πραγματικά αν “το ‘χεις”· μόνο με την πάροδο του χρόνου βλέπεις ότι πραγματικά “το είχα”, και πιστεύω ότι τα τραγούδια που έφτιαξα αντέχουν στον χρόνο, οι ηχογραφήσεις είναι ακόμα καλές. Και είχα σπουδαίους ανθρώπους γύρω μου για να φτάσω εκεί που ήθελα», συνεχίζει.
Η συζήτηση αναπόφευκτα πηγαίνει σε πιο συναισθηματικά μονοπάτια, καθώς ο Billy Idol ανακαλεί θερμές μνήμες από τη συμμετοχή του στην ένταξη του αείμνηστου Ozzy Osbourne στο Rock & Roll Hall of Fame το 2024, όπου εμφανίστηκε ως σόλο καλλιτέχνης τραγουδώντας το «No More Tears».
«Ήταν μία απίστευτη βραδιά· μου έδειξε πραγματικά πόσο διασκεδαστική μπορεί να είναι εκείνη η βραδιά στο Rock & Roll Hall of Fame», θυμάται. «Ήταν απλώς φανταστικό να είμαι μέρος του αφιερώματος στον Ozzy».
Η σχέση τους ήταν βαθύτερη από μία απλή επαγγελματική εκτίμηση. Ο κιθαρίστας του Idol, Billy Morrison, υπήρξε ένας από τους στενότερους φίλους του Osbourne. Κατά τη διάρκεια των εμφανίσεών του στη Βόρεια Αμερική πέρυσι, ο Idol απέτισε φόρο τιμής στον «Πρίγκιπα του Σκότους».
«Ο θάνατός του ήταν ένα σοκ… παρόλο που ξέραμε ότι ο Ozzy είχε πολλά προβλήματα και ένιωθε πολύ πόνο και διάφορα άλλα τη βραδιά της ένταξής του. Ξέρω ότι όταν τον βοήθησα να σηκωθεί σε κάποια φάση, πονούσε. Νομίζαμε ότι θα είχαμε περισσότερο χρόνο, αλλά φυσικά δεν λειτουργούν έτσι τα πράγματα. Όμως, έμοιαζε σχεδόν σαν να ήταν όλα γραμμένα να γίνουν έτσι με εκείνη τη συναυλία “Back to the Beginning”», λέει.
Κοιτάζοντας τις φετινές υποψηφιότητες του Rock & Roll Hall of Fame, ο ανταγωνισμός είναι σκληρός αλλά και νοσταλγικός. Περιλαμβάνει σύγχρονους της εποχής του, όπως τους Joy Division/New Order (τους οποίους, όπως λέει, δεν έχει συναντήσει ποτέ) και τους INXS, καθώς και φίλους όπως οι Oasis και οι Black Crowes.
«Είναι πραγματικά ένας διαγωνισμός», προσθέτει ο Idol. «Αυτό είναι το φανταστικό· όποιος κι αν μπει, θα είναι μία φανταστική τάξη… Όλοι προχωρούσαμε με κάποιον τρόπο προς το να το κάνουμε αυτό για πάντα. Ήταν κάτι σοβαρό στο οποίο πιστεύαμε όλοι, ότι θέλαμε πραγματικά να δούμε πού θα πήγαινε τη μουσική η γενιά μας. Νομίζω ότι με το punk και μετά τη μουσική στα 80s, πραγματικά εδραιώσαμε το πώς θα ήταν ο ήχος της δεκαετίας του ’80 – και πέρα από αυτήν».
Αναλογιζόμενος τον μισό αιώνα από τον σχηματισμό των Generation X στο Λονδίνο, ο Billy Idol νιώθει ότι ο χρόνος έχει κυλήσει σαν νερό. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε τέσσερα άλμπουμ, ενώ ο ίδιος ως σόλο καλλιτέχνης έχει στο ενεργητικό του εννέα δίσκους, συμπεριλαμβανομένου του περσινού «Dream Into It».
«Έχει περάσει σαν αστραπή, σαν 50 δευτερόλεπτα ή κάτι τέτοιο», λέει. «Ήταν ένα τρενάκι του τρόμου. Υπήρξαν σκαμπανεβάσματα, αλλά γενικά ήταν υπέροχα, και πέρασα φανταστικά».
Όλη αυτή η πορεία αποτυπώνεται στο ντοκιμαντέρ «Billy Idol Should Be Dead», που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Tribeca στη Νέα Υόρκη το περασμένο καλοκαίρι και ξεκίνησε την προβολή του στις αίθουσες αυτή την εβδομάδα.
Σε σκηνοθεσία του Jonas Akerlund, η ταινία κάνει μία βαθιά βουτιά στη ζωή και την καριέρα του Idol, η οποία μετρά πωλήσεις άνω των 40 εκατομμυρίων δίσκων παγκοσμίως και διαχρονικά τραγούδια όπως τα «White Wedding», «Dancing With Myself», «Rebel Yell» και «Eyes Without a Face».
Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει εκτενείς συνεντεύξεις με τον ίδιο, τη μητέρα και την αδελφή του, καθώς και με συνεργάτες όπως ο μακροχρόνιος κιθαρίστας και τραγουδοποιός Steve Stevens.
«Δουλέψαμε πραγματικά πάνω σε αυτό», λέει ο Idol για την ταινία, τα γυρίσματα της οποίας ξεκίνησαν το 2019 και προχώρησαν με διακοπές λόγω της πανδημίας COVID – κάτι που ο ίδιος πιστεύει ότι ωφέλησε το τελικό αποτέλεσμα. «Μπορέσαμε να αφήσουμε να ωριμάσει αυτό που κάναμε και να δούμε πραγματικά τι χρειαζόμασταν. Η περίοδος κύησης, αν και αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, βοήθησε πραγματικά να πετύχουμε αυτό που στοχεύαμε».
Η προσέγγιση είναι ωμή και ειλικρινής. «Είναι ένα από αυτά τα πράγματα που δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ, ότι μία μέρα θα έβλεπα μία πραγματικά καλοφτιαγμένη ταινία για τη ζωή μου που τα δείχνει όλα, με τα ελαττώματα και τα πάντα. Δεν αποφύγαμε κάποιες από τις πιο τρελές στιγμές μου ή οτιδήποτε άλλο· νομίζω ότι όλα είναι μέρος αυτού. Πρέπει να δείξεις και τις δύο πλευρές, την επιτυχία και κάποιες από τις αποτυχίες και τα λάθη που έκανα. Το κύριο πράγμα είναι ότι ήμουν πραγματικά τυχερός που μπόρεσα να κάνω αυτό που αγαπούσα· αυτό παρακολουθείτε πραγματικά, κάποιον που ξέρει ότι είναι τυχερός, αλλά ταυτόχρονα έπρεπε πραγματικά να δουλέψεις σε αυτό που κάνεις και να μάθεις αν πραγματικά μπορούσες να το κάνεις».
Η ταινία και η υποψηφιότητα για το Rock & Roll Hall Of Fame μπορεί να ρίχνουν τα φώτα στο παρελθόν του Idol, αλλά ο ίδιος υπόσχεται ότι «δεν έχει τελειώσει ακόμα». Σχεδιάζει να ξεκινήσει να εργάζεται πάνω στη συνέχεια του «Dream Into It» –το ομώνυμο κομμάτι του οποίου ακούγεται στο ντοκιμαντέρ– μέσα στην άνοιξη. Παράλληλα, υπάρχουν σχέδια για τον εορτασμό της 40ής επετείου του τρίτου σόλο άλμπουμ του, «Whiplash Smile», και της διασκευής του στο single «To Be a Lover» του William Bell από τη Stax.
«Θα φτιάξω περισσότερη μουσική», σημειώνει ο Idol. «Ακόμα προσπαθώ να δω πού μπορούμε να πάμε με τη ζωή μου. Έχω ακόμα πολλούς ορίζοντες που κοιτάμε. Ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί».
Το Rock & Roll Hall Of Fame έχει ανοίξει την ψηφοφορία των θαυμαστών μέσω του rockhall.com και στο μουσείο του στο Κλίβελαντ. Οι καλλιτέχνες που θα ενταχθούν φέτος αναμένεται να ανακοινωθούν στα τέλη Απριλίου, με την τελετή να λαμβάνει χώρα αυτό το φθινόπωρο σε ημερομηνία και τοποθεσία που δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί.
Στο τέλος της ημέρας, ο Billy Idol παραμένει ένας αμετανόητος επιζών που, κοιτάζοντας το παρελθόν μέσα από το «Billy Idol Should Be Dead», δεν αναζητά τη δικαίωση ενός τίτλου, αλλά την επιβεβαίωση πως η «επαναστατική κραυγή» του παραμένει το ίδιο επίκαιρη και ηλεκτρισμένη, πενήντα χρόνια μετά το πρώτο εκείνο punk στοίχημα με την αιωνιότητα.
