Τρία χρόνια μετά το «Born Pink» και μία σειρά από προσωπικές καριέρες, η Jennie, η Rosé, η Lisa και η Jisoo ενώνουν ξανά τις δυνάμεις τους σε ένα EP που αποδεικνύει γιατί η συλλογική ενέργεια των BLACKPINK των παραμένει αξεπέραστη.
Οι γυναίκες των BLACKPINK δείχνουν να απολαμβάνουν την παρουσία τους στο «Deadline» και αυτό είναι κάτι που τους πηγαίνει πολύ. Πρόκειται για την πρώτη νέα μουσική δουλειά από τις βασίλισσες της K-pop μετά από τρία και πλέον χρόνια σιωπής, αν φυσάγαμε τη σκόνη από το ημερολόγιο για να θυμηθούμε το εξαιρετικό άλμπουμ «Born Pink» του 2022.
Και οι τέσσερις — η Jennie, η Rosé, η Lisa και η Jisoo — παρέμειναν δραστήριες από τότε, αντιμετωπίζοντας με σοβαρότητα τις σόλο καριέρες τους. Η Rosé κυκλοφόρησε την προσωπική της κατάθεση με το «Rosie», μαζί με τη σαρωτική επιτυχία «APT.» με τον Bruno Mars, το οποίο ερμήνευσε μόλις πριν λίγες εβδομάδες στην έναρξη των Βραβείων Grammy.
Παράλληλα, είχαμε το «Alter Ego» της Lisa, που περιλάμβανε το «Rockstar» (μια από τις καλύτερες επιτυχίες που έχουν γραφτεί ποτέ με αυτόν τον τίτλο) και το «New Woman» (ομοίως). Η περασμένη χρονιά είδε επίσης την κυκλοφορία του «Ruby» της Jennie και του «Amortage» της Jisoo.
Ας είμαστε όμως ειλικρινείς: ο κόσμος διψούσε για περισσότερη από εκείνη τη μαγεία που οι BLACKPINK μπορούν να δημιουργήσουν μόνο όταν ενώνουν και τα τέσσερα κεφάλια τους και αφήνονται ελεύθερες. Το «Deadline» είναι ένα σεμνό EP διάρκειας 15 λεπτών, που περιλαμβάνει το single του 2025 «Jump», το οποίο κυκλοφόρησε πριν από έξι μήνες, και τέσσερα καινούργια τραγούδια, εκ των οποίων τα τρία είναι εξαιρετικά.
Τα καλύτερα νέα σχετικά με το «Deadline» είναι ότι δεν περιέχει ούτε μία μπαλάντα μεμψιμοιρίας, κάτι που αποτελεί τεράστια ανακούφιση, καθώς αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται κανείς από το συγκρότημα σε αυτό το σημείο. Οι κυρίες των BLACKPINK έχουν διάθεση για επίδειξη, κάτι στο οποίο ήταν πάντα άριστες, αποπνέοντας μία λαμπερή γοητεία.
Οι ατομικές σόλο επιτυχίες τους έχουν προφανώς ενισχύσει τη ντίβα νοοτροπία τους — όχι ότι είχαν ποτέ έλλειψη σε αυτόν τον τομέα. Στο «Deadline», οι BLACKPINK αναμειγνύουν το σκληρό με το ναζιάρικο με το δικό τους, αλάνθαστο στυλ.
Είναι μία επιστροφή με περίεργο τίτλο, αν σκεφτεί κανείς ότι πήρε σχεδόν τέσσερα χρόνια για να συμβεί, αλλά και ότι πήρε το όνομά της από την περιοδεία «Deadline World Tour» του 2025, η οποία ολοκληρώθηκε ήδη τον Ιανουάριο. Αυτό γεννά το ερώτημα του τι ακριβώς σημαίνει ο τίτλος για εκείνες.
Το «Jump» ανοίγει την αυλαία, μία επιτυχία που μπήκε στο Top 40 των ΗΠΑ τον περασμένο Ιούλιο, ένα κομμάτι του Diplo που αναμειγνύει τη νοσταλγία της pop του MTV των ’00s με σφυρίγματα που θυμίζουν σπαγγέτι γουέστερν, EDM ξεσπάσματα και ευρωπαϊκό κιτς στα πνευστά, συν έναν φόρο τιμής στις πνευματικές νονές του girl power, τις Spice Girls.
Το «Go» είναι ένα πιο εντυπωσιακό, πιο επιθετικό πάρτι κομμάτι, σε παραγωγή των Cirkut και Teddy. Παραδόξως, είναι το πρώτο τραγούδι που έχουν γράψει από κοινού και τα τέσσερα μέλη των BLACKPINK, μετά από μία δεκαετία στον χώρο. Ακόμα πιο παράξενο είναι το γεγονός ότι στα credits ως τραγουδοποιός εμφανίζεται ο Chris Martin των Coldplay.
Πρόκειται για ένα γρήγορο συνονθύλευμα από hardstep ρυθμούς και ιαχές «Black! Pink!», ενώ η Lisa προειδοποιεί: «Όχι αργά κομμάτια / Να βαράνε στα ηχεία όταν χορεύω τον go-go χορό μου!». Υπάρχει μία γέφυρα που βρίσκεται κοντά (πολύ κοντά) σε εκείνη του «APT.».
Υπάρχει όμως και μία απροσδόκητη αναφορά στον Springsteen, όταν ο ρυθμός πέφτει και η Jennie τραγουδά: «Όταν η καρδιά σου είναι ραγισμένη, μωρό μου / Σκοτάδι στην άκρη της πόλης (Darkness on the edge of town)». Είναι μία ξεσηκωτική στιγμή όπου το «Born Pink» συναντά το «Born to Run», μέσα από τα βάθη των συναισθηματικών ερημότοπων.
Το «Me and My» είναι ένας από τους trap φόρους τιμής τους, ενημερώνοντας τα κορόιδα ότι καλύτερα να προσέχουν και να κρύβουν τον άντρα τους όταν οι BLACKPINK εμφανίζονται στο κλαμπ. Η Jennie καυχιέται για το «προνόμιο της ομορφιάς», στην «εποχή της καυτής γυναίκας» της, και ραπάρει: «Ξέρεις ότι είναι το κορίτσι μου όταν την αποκαλώ σκύλα».
Η Lisa κερνάει όλο το μπαρ και επικροτεί μία αμφισβητήσιμη ετικέτα του NBA («Στην πρώτη σειρά στο γήπεδο, μπορούμε να ακουμπήσουμε την μπάλα» — ουάου, ίσως όχι;). Μουσικά είναι σίγουρα μία από τα ίδια, αλλά η Jennie καταφέρνει να πει μία από τις πιο έξυπνες ατάκες μόδας του άλμπουμ, δηλώνοντας: «Τα Daisy Dukes με κάνουν να λέω τη γνώμη μου».
Το «Champion» αποτελεί τη μεγαλύτερη μουσική αλλαγή στο «Deadline» — και το πιο δυνατό κομμάτι με διαφορά. Κάνουν μία βόλτα στη synth-pop του new wave της δεκαετίας του ’80, ένα συχνό σημείο αναφοράς για αυτές, από τις κινήσεις τύπου Blondie στο «Yeah Yeah Yeah» μέχρι τον φόρο τιμής της Rosé στην Toni Basil και το «Mickey» στο «Apt.».
Ωστόσο, το «Champion» είναι ένα ταξίδι σε ατμόσφαιρα darkwave και goth-club με φουσκωτά μαλλιά, ροκάροντας με κιθάρες που έχουν βαρύ flanger και έρχονται κατευθείαν από τους Cure της εποχής του «Seventeen Seconds» ή τους Siouxsie and the Banshees της εποχής του «Juju», αρκετά για να σε μαγέψουν.
Για αυτά τα τέσσερα «imaginary girls», αυτός ο ελικοειδής χορευτικός ήχος κολακεύει τέλεια τις δυναμικές φωνές τους — σε κάνει να εύχεσαι να τολμούσαν ένα ολόκληρο άλμπουμ σε new wave ύφος. (Αν φυσικά νιώσουν ποτέ την επιθυμία να δοκιμάσουν ξανά ένα ολόκληρο άλμπουμ. Στο κάτω κάτω, θα μπορούσαν ακόμη και να κάνουν ένα πλήρες ντουέτο με τους Cure, μιας και ο Robert Smith παίρνει τα deadlines το ίδιο σοβαρά με εκείνες).
Οι BLACKPINK έχουν μία μακροχρόνια αδυναμία στις μπαλάντες με ακουστική κιθάρα, οι οποίες πάντα διχάζουν τους ακροατές, αλλά αυτή τη φορά το κάνουν σωστά με το «Fxxxboy». Είναι μία χαλαρή, παιχνιδιάρικη ωδή γεμάτη ύφος για το μαρτύριο που προκαλείς στους πρώην κάνοντας σεξ χωρίς νόημα μαζί τους, αλλά αρνούμενη να τους φροντίσεις συναισθηματικά, επειδή σε έχουν κάψει πολλές φορές και τώρα είναι η σειρά τους να υποφέρουν.
«Κράτα τις προσδοκίες σου κάτω από το πεζοδρόμιο», προειδοποιεί η Jisoo. «Μαντεύω πως το κάρμα είναι σκύλα / Πώς αισθάνεσαι; Τώρα εγώ είμαι το fuckboy!». Μπορεί να θυμίζει το «Tally» από το «Born Pink», άλλη μία στιγμή όπου έτριβαν τα ψηλοτάκουνα στιλέτο τους στην καρδιά ενός πρώην. (Όπως τραγουδούσε η Jennie τότε: «Μου αρέσει να παίζω βρώμικα ακριβώς όπως κάνουν όλα τα fuckboys»).
Εδώ όμως είναι ακόμη πιο κακές και πιο έξυπνες στιχουργικά. «Δεν μου αρέσεις, απλά βαριέμαι» — διάολε, Jisoo, αυτό θα πει να μιλάς έξω από τα δόντια. Οι BLACKPINK έχουν διανύσει σίγουρα πολύ δρόμο για να εξελιχθούν από τα «Lovesick Girls» σε μία τετραμελή ομάδα αυτοαποκαλούμενων fuckboys. Το «Deadline» όμως σε αφήνει έτοιμο για περισσότερα.
