Η νέα ταινία του Steven Soderbergh, η οποία έκανε πρεμιέρα στο 79ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, ζωντανεύει την τελευταία και εξαιρετικά συγκινητική ραδιοφωνική συνέντευξη του John Lennon. Ωστόσο, η απόφαση του σκηνοθέτη να ενσωματώσει σουρεαλιστικές εικόνες που παρήχθησαν από εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης αποσπά την προσοχή από μία κατά τα άλλα καθηλωτική ιστορία απώλειας και πένθους.
Η 8η Δεκεμβρίου του 1980 έχει καταγραφεί ως μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες στην ιστορία της παγκόσμιας μουσικής. Λίγες μόλις ώρες πριν πέσει νεκρός από τις σφαίρες ενός θαυμαστή του, ο John Lennon μαζί με τη Yoko Ono παραχώρησαν μία σπάνια και γεμάτη ενέργεια συνέντευξη στο διαμέρισμά τους στη Νέα Υόρκη, με σκοπό να προωθήσουν τη νέα τους δισκογραφική δουλειά.
Αυτήν ακριβώς την ιστορική συνομιλία φέρνει ξανά στο φως ο σκηνοθέτης Steven Soderbergh στο νέο του ντοκιμαντέρ με τίτλο «John Lennon: The Last Interview». Η ταινία, η οποία παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρεμιέρα στο 79ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών κατά τη διάρκεια αυτού του μήνα, χρησιμοποιεί τις αυθεντικές ηχογραφήσεις από τις κασέτες εκείνης της ημέρας.
Το άλμπουμ «Double Fantasy» σηματοδότησε τη μεγάλη επιστροφή του John Lennon στη δισκογραφία μετά από μία συνειδητή απουσία πέντε ετών. Μέσα από το ντοκιμαντέρ «The Last Interview», ο κορυφαίος καλλιτέχνης εξηγεί τη δημιουργική διαδικασία πίσω από τη γέννηση αυτών των τραγουδιών.
Ο ίδιος περιγράφει τη δομή του άλμπουμ ως κάτι που προοριζόταν να μοιάζει με ένα «θεατρικό έργο με δύο χαρακτήρες» που ανταλλάσσουν διαλόγους. Μετά από τόσα χρόνια, προκαλεί βαθιά συγκίνηση και θλίψη να ακούει κανείς τον ενθουσιασμό του για το μέλλον.
Ο John Lennon περιγράφει εκείνη τη δημιουργική περίοδο με μία πολύ έντονη δική του έκφραση, κάνοντας λόγο για μία πραγματική «διάρροια δημιουργικότητας» που τον είχε κατακλύσει. Παράλληλα, ο ίδιος εκφράζει την αγάπη του για τη disco μουσική και επισημαίνει τις ομοιότητες ανάμεσα στον ήχο του συγκροτήματος The B-52’s και στην πειραματική μουσική της Yoko Ono.
Πέρα από τα ηχητικά ντοκουμέντα του παρελθόντος, η ταινία εμπλουτίζεται με σύγχρονες καταθέσεις από τρεις από τους τέσσερις δημοσιογράφους του ραδιοφωνικού σταθμού KFRC που κατέγραψαν τη συνέντευξη. Οι Dave Sholin, Laurie Kaye και Ron Hummel μοιράζονται τις αναμνήσεις τους από εκείνη την ημέρα.
Οι δημοσιογράφοι αποκαλύπτουν ότι είχαν λάβει αυστηρές οδηγίες να αποφύγουν οποιαδήποτε αναφορά ή ερώτηση σχετικά με τους Beatles. Η ανακούφισή τους είναι εμφανής στην οθόνη καθώς θυμούνται τη στιγμή που ο ίδιος ο John Lennon αναφέρθηκε από μόνος του στο παλιό του συγκρότημα.
Μία από τις πιο φορτισμένες στιγμές της ταινίας είναι όταν ο John Lennon μιλάει για τις δύο μεγάλες δημιουργικές συνεργασίες της ζωής του, εκείνη με τον Paul McCartney και εκείνη με τη Yoko Ono. Ο ίδιος εξηγεί με θέρμη ότι και οι δύο αυτές σχέσεις ξεκίνησαν μέσα από ένα βαθύ αίσθημα αγάπης και αμοιβαίου σεβασμού.
Ο John Lennon και η Yoko Ono εμφανίζονται ακόμα απόλυτα ερωτευμένοι καθώς περιγράφουν τη γνωριμία τους και τις πρώτες ημέρες της σχέσης τους. Για την οπτική επένδυση αυτών των εξομολογήσεων, ο Steven Soderbergh χρησιμοποιεί ένα πλούσιο αρχειακό υλικό που βοηθά στην ανασύσταση εκείνης της εποχής.
Σπάνιες και ανέκδοτες φωτογραφίες αποκαλύπτουν μία εξαιρετικά γοητευτική και παιχνιδιάρικη πλευρά του ζευγαριού. Ωστόσο, ο σκηνοθέτης επέλεξε να χρησιμοποιήσει γενετική τεχνητή νοημοσύνη για να δημιουργήσει σουρεαλιστικές εικόνες που καλύπτουν το 10% της ταινίας.
Αυτή η απόφαση αποδεικνύεται μία μάλλον άστοχη επιλογή για το τελικό αποτέλεσμα. Οι κακοφτιαγμένες εικόνες, όπως δρόμοι πλημμυρισμένοι με πετρέλαιο ή μωρά που κλαίνε, απέχουν παρασάγγας από την τρυφερή ιστορία απώλειας που βρίσκεται στον πυρήνα του ντοκιμαντέρ.
Το ντοκιμαντέρ ολοκληρώνεται με μία ανατριχιαστική αποκάλυψη από τη δημοσιογράφο Laurie Kaye. Η ίδια θυμάται ότι κατά την έξοδό τους από το κτίριο τους πλησίασε ένας παράξενος και τρομακτικός άνδρας.
Μόνο μερικές ώρες αργότερα συνειδητοποίησε ότι είχε δώσει ένα αντίτυπο του νέου άλμπουμ του John Lennon στον άνθρωπο που στη συνέχεια του στέρησε τη ζωή. Ο δολοφόνος, πάντως, δεν κατονομάζεται σε κανένα σημείο της ταινίας.
Συνοψίζοντας, το «The Last Interview» είναι ένα έργο γεμάτο ζωντάνια, οξυδέρκεια και μία συνειδητή ελπίδα για το μέλλον. Αυτή η αισιοδοξία του John Lennon είναι που κάνει την απώλειά του να φαντάζει ακόμη πιο επώδυνη για τον θεατή.
Παρά το γεγονός ότι οι εικόνες τεχνητής νοημοσύνης αποδυναμώνουν κάποιες από τις συναισθηματικές κορυφώσεις, παραμένει ένα σπουδαίο ντοκιμαντέρ. Είναι τουλάχιστον παρήγορο το γεγονός ότι ο Steven Soderbergh δεν χρησιμοποίησε αυτή την τεχνολογία για να αναπαράγει ψηφιακά τη φωνή ή τη μορφή του John Lennon.
