Λίγο πριν από την κυκλοφορία του «Foreign Tongues», ο Mick Jagger μιλά για το μέλλον των Rolling Stones, τις συνεργασίες με τον Paul McCartney, τον Robert Smith και τον Bruno Mars, θυμάται τον Charlie Watts και τον Liam Gallagher, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων συναυλιών το επόμενο έτος και αποκαλύπτει ότι η δημιουργία δεν έχει σταματήσει ούτε στιγμή.
Οι Rolling Stones βρίσκονται στην έκτη δεκαετία της πορείας τους και ο Mick Jagger συνεχίζει να σκέφτεται σαν καλλιτέχνης που έχει ακόμη πολλά να πει. Ενώ ο νέος δίσκος «Foreign Tongues» ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει στις 10 Ιουλίου από την Polydor Records, ο ίδιος αποκαλύπτει ότι ήδη γράφει τραγούδια για όσα θα ακολουθήσουν.
«Ναι, θα μπορούσαν να γίνουν ακόμη και τρεις δίσκοι… Έχω ήδη αρχίσει να γράφω τραγούδια. Μπορεί όμως να είναι και για άλλους καλλιτέχνες. Όταν γράφεις ένα τραγούδι, μερικές φορές λες “αυτό δεν είναι για μένα, αλλά θα μπορούσε να είναι για τους Red Hot Chili Peppers” ή για κάποιον άλλο», είπε.
Και συμπλήρωσε: «Είμαι πολύ ανοιχτός σε αυτό. Έχω πολύ υλικό και δεν ταιριάζει όλο στους Rolling Stones. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσω να το γράφω. Αν σου έρθει μία ιδέα, απλώς γράψ’ την».
Η δήλωση αυτή αποτυπώνει τη φιλοσοφία ενός δημιουργού που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη σύνθεση ως καθημερινή διαδικασία και όχι ως κάτι που εξαρτάται από το πρόγραμμα μιας μπάντας.
Το «Foreign Tongues» είναι ο 25ος στούντιο δίσκος των Rolling Stones. Ηχογραφήθηκε σε διάστημα αρκετών ετών στο Λονδίνο, το Λος Άντζελες, τη Νέα Υόρκη και τις Μπαχάμες και, σύμφωνα με τον Jagger, συμπυκνώνει όλα όσα χαρακτηρίζουν τον ήχο του συγκροτήματος: R&B, rock, country, soul, funk, punk και disco, μαζί με στίχους που σχολιάζουν τη σύγχρονη ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις.
Μιλώντας για τη μουσική ταυτότητα των Stones, ο Jagger θυμήθηκε τις απαρχές τους.
«Όταν ξεκινήσαμε, οι Stones ήταν μία blues μπάντα. Ο Brian Jones ήταν πραγματικός παραδοσιακός, αλλά ούτε εγώ ούτε ο Keith ήμασταν ποτέ έτσι. Αγαπούσαμε την blues, όμως μας άρεσε κάθε είδους pop μουσική. Το πρώτο δικό μας single, το “The Last Time”, ήταν ουσιαστικά αντιγραφή ενός gospel τραγουδιού», είπε.
Ο νέος δίσκος περιλαμβάνει και μία σειρά συνεργασιών που δύσκολα περνούν απαρατήρητες. Ο Robert Smith των The Cure τραγουδά στο «Never Gonna Lose You» και παίζει επίσης synths. Η συμμετοχή του προέκυψε σχεδόν τυχαία.
«Ο Andy Watt τον κάλεσε να ακούσει μερικά τραγούδια, γιατί είχαμε σχεδόν τελειώσει τον δίσκο. Του είπα “ας τον βάλουμε να κάνει κάτι”», εξήγησε.
Ο Smith παίζει επίσης κιθάρα στο «Divine Intervention». «Ναι, παίζει ένα είδος indie κιθαριστικού μοτίβου», είπε ο Jagger.
Όταν ρωτήθηκε πώς αντέδρασε ο Keith Richards βλέποντας έναν ακόμη κιθαρίστα να συμμετέχει στον δίσκο, απάντησε χαμογελώντας: «Δεν ήταν εκεί εκείνη τη μέρα. Ο Keith βρισκόταν κάπου στο Greenwich ή στο Κονέκτικατ».
Στο «Covered In You» εμφανίζεται και ο Paul McCartney στο μπάσο. Η ηχογράφηση έγινε στο ίδιο session όπου είχε παίξει στο «Bite My Head Off» για το «Hackney Diamonds». «Το νέο τραγούδι έχει περισσότερο funk μπάσο», εξήγησε ο frontman.
Ο Jagger περιέγραψε και την εμπειρία της συνεργασίας τους.
«Ήταν πολύ εύκολο. Γνωρίζω τον Paul εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Δεν είναι ξένος για μένα, αλλά δεν είχε ξαναπαίξει μπάσο μαζί μας. Είπα στον Andy Watt “θα του αρέσει αυτό; Είναι ένα punk τραγούδι και θέλω παραμορφωμένο μπάσο. Θα είναι απλό, χωρίς πολλά πολλά”. Ο Paul έκανε ακριβώς ό,τι χρειαζόταν μέσα σε περίπου δέκα λεπτά», ανέφερε.
Ένα ακόμη όνομα που εμφανίζεται στον δίσκο είναι ο Bruno Mars. Ο Jagger αποκάλυψε ότι ο πολυβραβευμένος καλλιτέχνης κατέληξε να παίξει cowbell στο «Never Wanna Lose You».
«Ο Bruno πέρασε από το στούντιο στο Λος Άντζελες όταν τελείωνα τα φωνητικά και του βάλαμε να ακούσει μερικά τραγούδια. Αλλά όποιος μπαίνει στο στούντιό μας πρέπει να δουλέψει. Οπότε του είπα “πήγαινε πάρε μία μπίρα ή ένα μπισκότο ή ό,τι θέλεις και παίξε cowbell”», αποκάλυψε.
Στην επισήμανση ότι ζήτησε από έναν τόσο μεγάλο καλλιτέχνη να παίξει μόνο cowbell, απάντησε γελώντας: «Ναι! Αλλά του αρέσει αυτό. Είναι και μουσικός των κρουστών. Είναι σαν κι εμένα. Μου αρέσει να παίζω μαράκες στους δίσκους άλλων».
Στο άλμπουμ συμμετέχει και ο Chad Smith των Red Hot Chili Peppers, παίζοντας ντραμς στη διασκευή του τραγουδιού «Beautiful Delilah» του Chuck Berry.
«Παίζει μόνο περίπου δέκα μέτρα. Νόμιζα ότι θα παίξω εγώ την κάσα, επειδή το τραγούδι είναι ακουστικό. Αλλά ο Andy έφερε τον Chad και μου πήρε τη δουλειά. Ο Chad ήξερε ότι δεν ήταν μεγάλος πρωταγωνιστικός ρόλος», σημείωσε.
Ξεχωριστή θέση στον δίσκο έχει και η διασκευή του «You Know I’m No Good» της Amy Winehouse.
«Νομίζω ότι ταιριάζει στη βρετανική πλευρά του δίσκου. Δέκα τραγούδια ηχογραφήθηκαν στο Λονδίνο. Παίξαμε σχεδόν την ίδια ενορχήστρωση με τη δική της. Στην ίδια τονικότητα. Και έπαιξα με φυσαρμόνικα το μέρος των πνευστών, κάτι που ήταν πολύ διασκεδαστικό, γιατί είναι πάντα ωραίο να παίζεις φυσαρμόνικα σε ελάσσονα κλίμακα», δήλωσε ο Jagger.
Πέντε χρόνια έχουν περάσει από τον θάνατο του Charlie Watts, όμως ο ιστορικός ντράμερ ακούγεται ακόμη στο «Hit Me In The Head». «Ναι, παίζει πραγματικά πολύ καλά. Το ηχογραφήσαμε στο Λος Άντζελες το 2021, πριν φύγει από τη ζωή», είπε ο τραγουδιστής.
Ο Jagger δεν έκρυψε πόσο του λείπει. Θυμήθηκε επίσης ότι ο Watts αρνιόταν για χρόνια να χρησιμοποιήσει κινητό τηλέφωνο.
«Ήταν μπελάς. Έμοιαζε σαν να ζούσε σε άλλη εποχή. Έλεγα “έλα τώρα, όλοι έχουν iPhone. Δεν επιστρέφουμε στη δεκαετία του ’60”», είπε και συμπλήρωσε λιτά: «Μου λείπει πάρα πολύ».
Η συνέντευξη περιλάμβανε και μία παλιά ιστορία με τον Liam Gallagher. Ο Mick Jagger θυμήθηκε ένα δείπνο στο σπίτι του στο Ρίτσμοντ. «Θυμάμαι αμυδρά ότι είχε έρθει. Νομίζω πως δεν ήταν σε καλή κατάσταση», είπε.
Όταν του αναφέρθηκε ότι ο Gallagher είχε πει πως είχε πάρει ένα χάπι, απάντησε: «Δεν υπήρξε κάποια σωματική αντιπαράθεση. Νομίζω απλώς ότι κατάλαβε πως είχε έρθει η ώρα να φύγει. Πιθανότατα ήταν μία συγκέντρωση, σαν δείπνο μεταξύ φίλων».
Ο Jagger γύρισε επίσης πολλά χρόνια πίσω στις πρώτες συνεντεύξεις του στο NME από το 1964. «Πάει πολύς καιρός. Όταν διάβαζα μικρός το NME, είχε τη φήμη ότι του άρεσαν όλοι. Έπαιρνες τρία ή τέσσερα αστέρια. Δεν έπαιρνες ποτέ μόνο ένα», ανέφερε.
Για τη μεταγενέστερη πορεία του περιοδικού σχολίασε με χιούμορ: «Έγινε διάσημο επειδή ήταν πολύ αγενές με όλους. Κανείς δεν ήταν αρκετά καλός, εκτός από πολύ άγνωστους ανθρώπους που κανείς δεν είχε ακούσει και μάλλον δεν θα άκουγε ποτέ».
Για τη σχέση των Rolling Stones με το περιοδικό πρόσθεσε: «Πέρασα αρκετές δύσκολες περιόδους. Δεν ήσουν της μόδας, γιατί για το NME έπρεπε να είσαι πάντα καινούργιος».
Παραδέχθηκε επίσης ότι εκείνα τα χρόνια δεν πρόσεχαν ιδιαίτερα τι έλεγαν στις συνεντεύξεις: «Όχι, δεν ήσουν προσεκτικός. Έλεγες κάθε είδους πράγματα. Οι άνθρωποι έλεγαν τρομερά πράγματα που δεν έπρεπε να είχαν πει».
Όταν του υπενθυμίστηκε ότι το 1974 είχε χαρακτηρίσει το πρώτο single των Stones, το «Come On», «πραγματικά χάλια», απάντησε: «Ήταν αρκετά κακό».
Στην ίδια συνέντευξη είχε αποκαλέσει τους Beatles «αδιάφορους και αλαζόνες». Ο ίδιος γέλασε και σχολίασε: «Μερικές φορές λέω την αλήθεια! Έκαναν σπουδαία πράγματα και άνοιξαν πολλούς δρόμους. Κανένα άλλο συγκρότημα δεν είχε γίνει διάσημο στην Αμερική. Ήταν μία κλειστή αγορά».
Το βλέμμα του όμως παραμένει στραμμένο στο μέλλον. Για το ενδεχόμενο νέων συναυλιών ξεκαθάρισε ότι δύσκολα θα υπάρξουν εμφανίσεις μέσα στη χρονιά.
«Ελπίζω όχι να μην έχουμε δει τους Stones για τελευταία φορά στη σκηνή. Δεν νομίζω ότι θα γίνουν συναυλίες φέτος, αλλά ελπίζω να παίξουμε του χρόνου», είπε και εξήγησε και τον λόγο: «Ο Keith δεν μπορούσε να δεσμευτεί και δεν ένιωθε τόσο καλά με την ιδέα της περιοδείας. Κάτι που σε οδηγεί και στη συζήτηση για εμφανίσεις σε μία μόνο πόλη».
Συνεχίζοντας, έφερε ως παράδειγμα τις πολλαπλές εμφανίσεις του Harry Styles σε Άμστερνταμ και Λονδίνο, διευκρινίζοντας ότι δεν μιλά απαραίτητα για μία μόνιμη σειρά παραστάσεων στο Λας Βέγκας.
«Πάντως θα υπάρξουν ζωντανές εμφανίσεις του χρόνου, ελπίζω. Θα σας ενημερώσω όταν μάθω κι εγώ», δήλωσε.
Ακόμη και όταν μιλά για το παρελθόν, ο Mick Jagger επιστρέφει πάντα στο ίδιο σημείο: στο επόμενο τραγούδι. Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη εξήγηση για τη διάρκεια των Rolling Stones. Δεν αντιμετωπίζουν τη διαδρομή τους ως μουσείο, αλλά ως μία ιστορία που εξακολουθεί να γράφεται. Και όσο ο Jagger δηλώνει ότι έχει ήδη αρχίσει να γεμίζει νέες σελίδες, δύσκολα μπορεί κανείς να πιστέψει ότι το τελευταίο κεφάλαιο έχει φτάσει.
