Με αφορμή την κυκλοφορία του δέκατου άλμπουμ των Muse, ο Matt Bellamy κοιτάζει πίσω στην εποχή που το συγκρότημα ξεκίνησε ως «outsider», θυμάται μία αναπάντεχη συνάντηση με τον Jack White και τον Albert Hammond Jr. των The Strokes στο Coachella και εξηγεί γιατί η απόρριψη των εφήμερων τάσεων κράτησε τη rock ζωντανή.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και στις αρχές των 00s, η μουσική βιομηχανία προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στα στα τελευταία δείγματα της Britpop που έπνεαν τα λοίσθια, την έκρηξη του αμερικανικού nu-metal και την ξαφνική, γεμάτη στυλ επέλαση του retro rock των The Strokes και των The White Stripes. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, τρεις νεαροί από το Devon της Αγγλίας που έπαιζαν ένα περίεργο, φορτωμένο με κλασικές επιρροές space rock, έμοιαζαν να μην ταιριάζουν πουθενά.
Σήμερα, κοιτάζοντας την πορεία των Muse, ο frontman Matt Bellamy αναγνωρίζει ότι αυτή ακριβώς η απομόνωση ήταν η μεγαλύτερη ευλογία τους. Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου τους, δέκατου άλμπουμ με τίτλο «The Wow! Signal», ο Bellamy μίλησε στο NME για τη δική τους, εντελώς προσωπική διαδρομή που τους κρατά στην κορυφή.
«Το γεγονός ότι καταφέραμε με κάποιον τρόπο να βρούμε κοινό χωρίς να είμαστε μέρος μιας μόδας είναι εκπληκτικό, και νομίζω ότι γι’ αυτό είμαστε ακόμα εδώ», δήλωσε ο Matt Bellamy, εκφράζοντας την απόλυτη ικανοποίησή του για τη θέση τους στη μουσική ιστορία.
«Είμαστε ο ορισμός του εναλλακτικού και είμαι πάρα, πάρα πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Δεν υπήρξαμε ποτέ τόσο της μόδας ώστε, όταν τα φώτα της δημοσιότητας απομακρυνθούν από πάνω σου, να έχεις τελειώσει», συμπλήρωσε.
Αυτή η αίσθηση της επιβίωσης έγινε ακόμη πιο έντονη για τον Bellamy κατά τη διάρκεια του φετινού φεστιβάλ Coachella στην Καλιφόρνια, όπου βρέθηκε για μία εμφάνιση – έκπληξη στο πρόγραμμα του Anyma.
Εκεί, στα παρασκήνια, διασταυρώθηκε με δύο παλιούς γνώριμους από τη χρυσή εποχή των 00s: τον Jack White και τον Albert Hammond Jr. των The Strokes.
Η συνάντησή τους, την οποία ο Bellamy μοιράστηκε και με μία φωτογραφία στις ιστορίες του λογαριασμού του στο Instagram, γέννησε μία αυθόρμητη στιγμή θριάμβου.
«Ήμουν στα παρασκήνια, μιλούσα μαζί τους και είπα: “Γαμώτο, είμαστε ακόμα εδώ!”», ανέφερε ο τραγουδιστής, περιγράφοντας με ενθουσιασμό τη στιγμή.
«Λέγαμε: “Είμαστε οι κιθαρίστες από τη δεκαετία του 2000! Τα καταφέραμε!”. Ήταν τόσο ωραίο. Ίσως υπήρχε μία σκηνή τότε, αλλά καθοριζόταν από το ότι ήταν λίγο εναλλακτική σε σχέση με το mainstream», πρόσθεσε, επαναλαμβάνοντας πόσο χαίρεται που οι Muse δεν εντάχθηκαν ποτέ σε κάποιο συγκεκριμένο καλούπι.
Όταν βέβαια ρωτήθηκε αν αυτή η συνάντηση θα μπορούσε να οδηγήσει στη δημιουργία μιας σύγχρονης, πιο άγριας εκδοχής των Travelling Wilburys, ο Bellamy γέλασε με την ιδέα.
«Χα! Όχι, επειδή θα με έκαναν να ντραπώ με το πόσο καλοί είναι!», απάντησε και παραδέχθηκε μάλιστα ότι ο Jack White θα μπορούσε εύκολα να τον ξεπεράσει στα σόλο κιθάρας.
«Πιστεύω πως ναι. Είναι ένας πραγματικός lead κιθαρίστας. Σε κάθε τραγούδι κάνει αρκετά γεμάτα σόλο. Τα σόλο ήταν κάτι που εγώ προσπαθούσα να περιορίσω λίγο. Αισθάνομαι ότι όταν πρωτοβγήκαμε, το σόλο κιθάρας ήταν ήδη κάτι ξεπερασμένο και αμήχανο. Αν μη τι άλλο, θα έλεγα ότι ο Jack White το επανέφερε. Είμαι και τραγουδιστής, οπότε δεν με οδηγούσε ποτέ αποκλειστικά το τεχνικό κομμάτι της κιθάρας. Μπορεί να υπάρχουν μερικά πράγματα που μπορώ να κάνω, αλλά αν πρόκειται για blues, θα με εξολοθρεύσει!», δήλωσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Η επιστροφή των Muse με το «The Wow! Signal» έρχεται μετά από μία περίοδο έντονων προσωπικών δυσκολιών για τον Matt Bellamy, ο οποίος χρησιμοποίησε τη δημιουργία του νέου δίσκου για να αντιμετωπίσει τις εσωτερικές του ανησυχίες.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο ίδιος βρήκε στήριξη σε πολύτιμες συμβουλές από έμπειρους φίλους, όπως ο Chris Martin των Coldplay και ο Mick Jagger των Rolling Stones.
Η εμπιστοσύνη του στο μέλλον του συγκροτήματος παραμένει ακλόνητη, αφού πιστεύει ότι οι Muse έχουν ακόμα τουλάχιστον μία καλή δεκαετία μπροστά τους.
Ήδη, ο νέος δίσκος έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές, με το NME να του απονέμει μία υψηλότατη βαθμολογία τεσσάρων αστέρων και να τον χαρακτηρίζει ως το καλύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος τα τελευταία 20 χρόνια, καθώς και το πιο σταθερό και ικανοποιητικό τους μετά το «Black Holes & Revelations».
Η νέα εποχή για το συγκρότημα ξεκίνησε τον περασμένο Απρίλιο με μία ζεστή συναυλία στο Brixton Academy, όπου παρουσίασαν για πρώτη φορά ζωντανά το τραγούδι «Cryogen» – που κυκλοφορεί ήδη ως single – καθώς και το lead single «Be With You».
Μετά την καλοκαιρινή τους περιοδεία στη Βόρεια Αμερική μαζί με τους Bloc Party, οι Muse ετοιμάζονται για το ευρωπαϊκό σκέλος, το οποίο περιλαμβάνει δύο μεγάλες εμφανίσεις στο Co-op Live του Μάντσεστερ στις 12 και 13 Νοεμβρίου, και άλλες δύο στο The O2 του Λονδίνου στις 15 και 16 Νοεμβρίου.
Οι προσδοκίες για τα οπτικά εφέ των συναυλιών είναι, όπως πάντα, εξωπραγματικές.
«Προσπαθούμε να κατασκευάσουμε ένα διαστημόπλοιο – όπως συνηθίζουμε να κάνουμε. Η προσφορά που μας ήρθε είναι πιο ακριβή από κάποια σπίτια στο Primrose Hill, και αυτό λέει πολλά για τη συγκεκριμένη περιοχή», αποκάλυψε ο Bellamy, επιβεβαιώνοντας ότι η θεατρικότητα των Muse παραμένει στο DNA τους.
Σε μία εποχή που οι εφήμερες τάσεις της μουσικής βιομηχανίας έρχονται και παρέρχονται με την ταχύτητα ενός scroll στα κοινωνικά δίκτυα, η επιβίωση συγκροτημάτων όπως οι Muse, οι The Strokes ή ο Jack White αποτελεί ένα σπάνιο παράσημο.
Ο Matt Bellamy και η παρέα του απέδειξαν ότι το να είσαι outsider δεν είναι μειονέκτημα, αλλά το μοναδικό εισιτήριο για τη διάρκεια στον χρόνο.
Όσο εκείνοι συνεχίζουν να ονειρεύονται ακριβά διαστημόπλοια για τις σκηνές τους και να γράφουν τραγούδια που αμφισβητούν τα όρια της rock, η γενιά των ’00s θα συνεχίσει να φωνάζει με περηφάνια ότι είναι ακόμα εδώ, έτοιμη να κατακτήσει το μέλλον.
