Ο Bad Bunny ζητά από τη δικαιοσύνη να επανεξετάσει την πρόσφατη απόφαση που διατηρεί ζωντανή τη μαζική αγωγή για τις καταβολές της reggaeton. Οι δικηγόροι του υποστηρίζουν ότι οι κατήγοροι επιχειρούν να κατοχυρώσουν πνευματικά δικαιώματα πάνω σε έναν ρυθμό που δεν ανήκει σε κανέναν συγκεκριμένο δημιουργό, συνθέτοντας αυθαίρετα στοιχεία από διαφορετικά τραγούδια.
Η δικαστική διαμάχη που απειλεί να αναδιαμορφώσει ολόκληρη τη βιομηχανία της latin μουσικής περνά σε μία νέα, ιδιαίτερα κρίσιμη φάση. Ο Bad Bunny ηγείται της προσπάθειας να ανατραπεί η δικαστική απόφαση που ανοίγει τον δρόμο για μία δίκη ενώπιον ενόρκων, σχετικά με την πατρότητα του ρυθμού dembow. Πρόκειται για το χαρακτηριστικό μοτίβο ντραμς που ακούγεται σχεδόν σε κάθε reggaeton τραγούδι που κυκλοφορεί στον κόσμο.
Η αγωγή, η οποία κατατέθηκε αρχικά το 2021 από τον Cleveland «Clevie» Browne και τους κληρονόμους του Wycliffe «Steely» Johnson, στρέφεται εναντίον του Bad Bunny, της Karol G, του Daddy Yankee και δεκάδων άλλων καλλιτεχνών.
Οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι το τραγούδι τους «Fish Market» από το 1989 αποτελεί την πρωταρχική πηγή του dembow. Στην πορεία όμως, η νομική τους επιχειρηματολογία επεκτάθηκε, συμπεριλαμβάνοντας ακόμα δύο μεταγενέστερα τραγούδια, το «Dem Bow» και το «Pounder (Dub Mix II)», τα οποία θεωρούν ότι ολοκλήρωσαν τον ήχο που σήμερα κυριαρχεί στα ραδιόφωνα.
Με νέα αίτηση που κατέθεσαν οι δικηγόροι του Bad Bunny, ζητούν από τον δικαστή να αναθεωρήσει την απόφασή του, επισημαίνοντας ένα θεμελιώδες νομικό σφάλμα. Η υπεράσπιση υποστηρίζει ότι οι ενάγοντες προσπαθούν να προστατεύσουν μία πνευματική ιδιοκτησία που στην πραγματικότητα δεν υφίσταται αυτούσια σε κανένα από τα έργα που επικαλούνται.
«Η υποτιθέμενη επιλογή και διευθέτηση των εναγόντων δεν υπάρχει σε κανένα μεμονωμένο έργο», αναφέρει ο Kenneth Freundlich, δικηγόρος του Bad Bunny.
«Έχουν συναρμολογήσει έναν “Φρανκενστάιν” μέσα από τρία διαφορετικά τραγούδια», συμπληρώνει ο νομικός εκπρόσωπος, περιγράφοντας τον τρόπο με τον οποίο η πλευρά των Steely & Clevie ένωσε αποσπάσματα για να παρουσιάσει μία ενιαία πατέντα ρυθμού.
Το πρόβλημα με τη συγκεκριμένη δικαστική υπόθεση είναι η τεράστια κλίμακά της. Αν η απόφαση δεν ανατραπεί, οι καλλιτέχνες θα βρεθούν αντιμέτωποι με μία εξαιρετικά χρονοβόρα και δαπανηρή διαδικασία, καθώς η αγωγή αφορά σχεδόν 2.000 τραγούδια.
Η υπεράσπιση του Bad Bunny τονίζει ότι η παράβλεψη αυτού του δομικού προβλήματος στην αγωγή δεν είναι απλώς ένα ζήτημα διαχείρισης της υπόθεσης, αλλά οδηγεί σε μία παράλογη διεκδίκηση αποκλειστικών δικαιωμάτων πάνω σε έναν κοινόχρηστο ρυθμό.
Σε περίπτωση που ο δικαστής αρνηθεί να επανεξετάσει την απόφασή του, η πλευρά του Bad Bunny έχει ήδη ζητήσει εναλλακτική διέξοδο. Συγκεκριμένα, διεκδικεί το δικαίωμα να προσφύγει άμεσα σε ομοσπονδιακό εφετείο, προτού η υπόθεση χαθεί στον λαβύρινθο των δικαστικών ερευνών και των ατέρμονων ακροαματικών διαδικασιών.
«Η επίλυσή του τώρα μπορεί να μειώσει αισθητά τον χρόνο, την προσπάθεια ή τα έξοδα διεξαγωγής της διαδικασίας, ειδικά όταν αυτό που βρίσκεται μπροστά μας είναι μία ανάλυση παραβίασης για πάνω από χίλια έργα», σημειώνουν οι δικηγόροι του καλλιτέχνη στην αίτησή τους.
Από την άλλη πλευρά, η νομική ομάδα των Steely & Clevie παραμένει σταθερή στις θέσεις της, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι η δικαιοσύνη θα δικαιώσει τους πελάτες της.
«Είναι απογοητευτικό το γεγονός ότι οι εναγόμενοι συνεχίζουν να προωθούν την ψευδή αφήγησή τους», δήλωσε ο Stephen Doniger, δικηγόρος των Steely & Clevie.
«Οι εναγόμενοι δεν προσφέρουν τίποτα νέο και καμία βάση για επανεξέταση. Ελπίζουμε ότι το δικαστήριο θα απορρίψει γρήγορα αυτή την αίτηση», κατέληξε, δείχνοντας ότι η πλευρά των εναγόντων δεν προτίθεται να υποχωρήσει εύκολα.
Το αποτέλεσμά αυτής της υπόθεσης ενδέχεται να δημιουργήσει ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Αν το δικαστήριο δεχτεί ότι ένας βασικός ρυθμός μπορεί να αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας, τότε εκατοντάδες δημιουργοί και παραγωγοί θα βρεθούν εκτεθειμένοι σε παρόμοιες διεκδικήσει μουσική εξέλιξη βασιζόταν πάντα στον δανεισμό και την εξέλιξη παλαιότερων ρυθμικών μοτίβων, και μία απόφαση υπέρ των Steely & Clevie ίσως βάλει φρένο στην ελευθερία της μουσικής έκφρασης και παραγωγής στο μέλλον.
