Το «Sia: Nostalgic for the Present» προβάλλεται για περιορισμένο χρονικό διάστημα σε επιλεγμένες κινηματογραφικές αίθουσες των, σχεδόν δέκα χρόνια μετά τη δημιουργία του για την ομώνυμη περιοδεία. Η 75λεπτη ταινία συγκεντρώνει τα βίντεο που είχαν σχεδιαστεί για να προβάλλονται στις συναυλίες, καταγράφει την ιδιαίτερη σκηνική ταυτότητα της Αυστραλής τραγουδίστριας και επαναφέρει στο προσκήνιο την περίοδο κατά την οποία τραγούδια όπως τα «Chandelier», «Titanium», «Unstoppable» και «The Greatest» κυριαρχούσαν στην παγκόσμια pop.
Η Sia επιστρέφει στις κινηματογραφικές αίθουσες με το «Sia: Nostalgic for the Present», μια ταινία που δημιουργήθηκε για την περιοδεία της το 2016 και προβάλλεται ξανά για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Η ταινία έχει διάρκεια 75 λεπτών και συγκεντρώνει το υλικό που είχε σχεδιαστεί ειδικά για τις συναυλίες εκείνης της περιόδου.
Το «Nostalgic for the Present» δεν είναι μια συμβατική βιντεοσκόπηση μίας συναυλίας. Η ταινία παρουσιάζει τα βίντεο που προβάλλονταν στις μεγάλες οθόνες της περιοδείας, ενώ οι χορευτές επί σκηνής εκτελούσαν τις ίδιες χορογραφίες. Έτσι, λειτουργεί ως μια ολοκληρωμένη παρουσίαση του εικαστικού κόσμου που συνόδευσε την πιο επιτυχημένη φάση της καριέρας της.
Από την πρώτη μέχρι την τελευταία σκηνή, η Sia παραμένει πιστή στην εικόνα που τη χαρακτήρισε εκείνη την εποχή. Στέκεται σε μια υπερυψωμένη πλατφόρμα στο αριστερό μέρος της σκηνής και τραγουδά χωρίς να αποκαλύπτει ποτέ το πρόσωπό της. Η γνώριμη δίχρωμη περούκα, με τα ξανθά και μαύρα μαλλιά που καλύπτουν το πρόσωπό της μέχρι τα χείλη, ο μεγάλος λευκός φιόγκος και το λευκό φόρεμα αποτελούν το μοναδικό σταθερό στοιχείο της παρουσίας της.
Η επιλογή αυτή είχε ήδη γίνει συνώνυμη της Sia. Αν και αρκετοί καλλιτέχνες χρησιμοποίησαν μάσκες ή άλλες μορφές μεταμφίεσης, η Αυστραλή τραγουδοποιός ακολούθησε διαφορετική πορεία. Η απόκρυψη του προσώπου της δεν περιορίστηκε σε μια αισθητική ιδέα ή σε μια σύντομη περίοδο της καριέρας της. Εξελίχθηκε σε αναπόσπαστο στοιχείο της δημόσιας εικόνας της.
Η σύγκριση με τη Lady Gaga προκύπτει εύκολα λόγω της ίδιας εποχής. Στα πρώτα χρόνια μετά την κυκλοφορία του «The Fame» το 2008, η Αμερικανίδα pop star εμφανιζόταν συχνά με μάσκες τόσο στα βίντεο όσο και στις συνεντεύξεις της, δημιουργώντας μια απόσταση ανάμεσα στην προσωπική και τη δημόσια εικόνα της. Η Sia, η οποία είναι δέκα χρόνια μεγαλύτερη και είχε ήδη διαμορφώσει τη δική της διαδρομή πριν από την άνοδο της Gaga, ακολούθησε έναν διαφορετικό δρόμο. Η απόκρυψη του προσώπου της έγινε μόνιμο χαρακτηριστικό της καλλιτεχνικής της παρουσίας.
Αυτή η επιλογή διαπερνά ολόκληρη την ταινία. Η δίχρωμη περούκα δεν αποτελεί αποκλειστικό στοιχείο της εμφάνισης της Sia. Τη φορούν επίσης οι χορευτές, οι ηθοποιοί που εμφανίζονται στα επιμέρους βίντεο, η ενδυματολόγος, ο χορογράφος και μέλη της ομάδας παραγωγής πίσω από τη σκηνή. Το συγκεκριμένο στοιχείο λειτουργεί ως κοινός οπτικός κώδικας για όλους όσοι συμμετέχουν στην παραγωγή.
Στην ταινία εμφανίζονται οι Kristen Wiig, Paul Dano, Ben Mendelsohn και Gaby Hoffman, καθένας σε διαφορετικό χορογραφημένο βίντεο. Οι συμμετοχές τους ενισχύουν τον κινηματογραφικό χαρακτήρα της παραγωγής, η οποία δεν περιορίζεται σε μια σειρά ερμηνειών επί σκηνής.
Κεντρικό πρόσωπο παραμένει η Maddie Ziegler. Η χορεύτρια είχε ήδη συνδεθεί με τη Sia μέσα από τρία ιδιαίτερα γνωστά μουσικά βίντεο και αποτέλεσε βασικό στοιχείο της εικαστικής ταυτότητας των τραγουδιών της. Όταν πραγματοποιήθηκε η περιοδεία «Nostalgic for the Present», ήταν 14 ετών.
Η Ziegler είχε γίνει γνωστή μέσα από την εκπομπή «Dance Moms» και στην ταινία πρωταγωνιστεί σχεδόν σε όλες τις μεγάλες χορογραφίες. Η κινησιολογία της συνδυάζει στοιχεία σύγχρονου χορού και έντονης σωματικής έκφρασης, ενώ οι χαρακτηριστικές εκφράσεις του προσώπου της αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της αφήγησης των τραγουδιών.
Το μουσικό μέρος της ταινίας βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις μεγαλύτερες επιτυχίες της Sia. Τα «Titanium», «The Greatest», «Unstoppable» και «Chandelier» ανήκουν στα τραγούδια που διαμόρφωσαν τη διεθνή παρουσία της και εξακολουθούν να αποτελούν τα πιο αναγνωρίσιμα σημεία της δισκογραφίας της.
Η θεματολογία αυτών των τραγουδιών περιστρέφεται γύρω από την αντοχή, τη δύναμη και την επιμονή. Μέσα στην ταινία, η επιλογή της Sia να παραμένει χωρίς ορατό πρόσωπο δημιουργεί μια διαφορετική σχέση ανάμεσα στον ερμηνευτή και στο τραγούδι. Το ενδιαφέρον μεταφέρεται περισσότερο στη φωνή, στις κινήσεις και στις εικόνες παρά στην προσωπική της παρουσία.
Σχεδόν μία δεκαετία μετά, το «Sia: Nostalgic for the Present» λειτουργεί και ως ντοκουμέντο μιας ιστορικής περιόδου της σύγχρονης pop. Οι χορογραφίες, τα κοστούμια και η αισθητική των βίντεο παραπέμπουν άμεσα στη δεκαετία του 2010, όταν αυτού του είδους οι μεγάλες σκηνικές παραγωγές βρίσκονταν στο επίκεντρο των διεθνών περιοδειών.
Παράλληλα, η ταινία υπενθυμίζει ότι οι μεγαλύτερες επιτυχίες της Sia προέρχονται κυρίως από εκείνη τη δημιουργική περίοδο. Αν και συνέχισε να κυκλοφορεί νέα δουλειά, τα τραγούδια που την καθιέρωσαν διεθνώς παραμένουν εκείνα που εξακολουθούν να συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Ξεχωριστή θέση διατηρεί το «Chandelier», ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια της καριέρας της. Το τραγούδι απέκτησε νέα ζωή και μέσα από τη θεατρική διασκευή του «Moulin Rouge!» στο Broadway, όπου χρησιμοποιήθηκε σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της παράστασης.
Η φωνή της Sia παραμένει το στοιχείο που ενώνει όλες τις διαφορετικές εικόνες της ταινίας. Οι soul αποχρώσεις στην ερμηνεία της αποτελούν σταθερό γνώρισμα της μουσικής της και δίνουν συνοχή σε μια παραγωγή που στηρίζεται εξίσου στον χορό, στο θέατρο και στη σκηνική εικόνα.
Η επανακυκλοφορία του «Sia: Nostalgic for the Present» δεν περιλαμβάνει νέο υλικό. Προσφέρει όμως μια ολοκληρωμένη εικόνα της περιόδου κατά την οποία η Sia είχε διαμορφώσει μία από τις πιο αναγνωρίσιμες ταυτότητες της pop, συνδυάζοντας τη χαρακτηριστική αισθητική της με τραγούδια που εξακολουθούν να αποτελούν βασικό σημείο αναφοράς της καριέρας της.
Σχεδόν δέκα χρόνια μετά, η ταινία λειτουργεί τόσο ως επιστροφή σε μια καθοριστική περίοδο για την ίδια την καλλιτέχνιδα όσο και ως υπενθύμιση του τρόπου με τον οποίο η εικόνα, ο χορός και η μουσική συνδέθηκαν σε μία ενιαία σκηνική πρόταση που εξακολουθεί να ξεχωρίζει.
