Το ντοκιμαντέρ «Oasis: Don’t Look Back In Anger» καταγράφει την πολυαναμενόμενη επανένωση των αδελφών Gallagher, όμως οι δημιουργοί του χρειάστηκε να μείνουν κυριολεκτικά έξω από τα παρασκήνια για να καταγράψουν τις πιο προσωπικές στιγμές τους.
Για μία ταινία γύρω από την επιστροφή των Oasis, θα περίμενε κανείς οι κάμερες να βρίσκονται παντού. Ο Dylan Southern και ο Will Lovelace, όμως, αποφάσισαν να κάνουν ακριβώς το αντίθετο.
Για το «Oasis: Don’t Look Back In Anger», το ντοκιμαντέρ που καταγράφει την επανένωση των Liam και Noel Gallagher και την παγκόσμια περιοδεία που ακολούθησε, οι δύο σκηνοθέτες θέλησαν να εξαφανίσουν όσο περισσότερο γινόταν την παρουσία του συνεργείου. Και υπήρχε ένας πολύ συγκεκριμένος λόγος: οι αδελφοί Gallagher έμπαιναν ξανά στον ίδιο χώρο για πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια.
Στο στούντιο του Λονδίνου όπου οι δύο μουσικοί συναντήθηκαν για να ξεκινήσουν τις πρόβες της πολυαναμενόμενης περιοδείας επανένωσης των Oasis το 2025, οι σκηνοθέτες τοποθέτησαν ένα ειδικά διαμορφωμένο σύστημα καμερών που επέτρεπε την καταγραφή χωρίς να υπάρχει συνεργείο μέσα στην αίθουσα.
«Είχαμε σχεδιάσει τα πάντα έτσι ώστε το συγκρότημα να μην έβλεπε ούτε ένα μέλος του συνεργείου», εξήγησε ο Southern.
Οι εικόνες μεταδίδονταν ζωντανά σε έναν χώρο έξω από την αίθουσα προβών, όπου ο Southern και ο Lovelace παρακολουθούσαν την επανένωση των δύο αδελφών σε πραγματικό χρόνο, χωρίς να παρεμβαίνουν στη διαδικασία.
«Νομίζω ότι ο Liam δεν κατάλαβε καν ότι υπήρχαν κάμερες εκεί την πρώτη εβδομάδα», πρόσθεσε ο Southern.
Η επιλογή αυτή είχε να κάνει περισσότερο με την εμπιστοσύνη παρά με την τεχνική αρτιότητα. Οι δημιουργοί ήξεραν ότι η πρώτη επαφή των δύο αδελφών ύστερα από τόσο μεγάλο διάστημα θα μπορούσε να αλλάξει αμέσως αν αισθάνονταν ότι κάποιος τους παρακολουθεί.
Από αυτές τις πρόβες προέκυψε ένα μεγάλο μέρος του υλικού της ταινίας, μαζί με εικόνες από την παγκόσμια περιοδεία των Oasis και την πρώτη κοινή συνέντευξη των Liam και Noel σε περισσότερα από 20 χρόνια.
Το «Oasis: Don’t Look Back In Anger» θα κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας τον Σεπτέμβριο και θα ακολουθήσει κινηματογραφική κυκλοφορία στις 11 Σεπτεμβρίου, ενώ η ταινία θα γίνει διαθέσιμη αργότερα μέσα στη χρονιά και στις υπηρεσίες Disney+ και Hulu στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Southern και ο Lovelace έχουν ήδη σημαντική εμπειρία στη μουσική κινηματογράφηση. Είναι οι δημιουργοί της συναυλιακής ταινίας «Shut Up and Play the Hits» των LCD Soundsystem, αλλά και του «Meet Me In the Bathroom», που βασίστηκε στο βιβλίο της Lizzy Goodman για την Indie-rock σκηνή της Νέας Υόρκης στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Στη νέα τους ταινία, ωστόσο, δεν τους ενδιέφερε μόνο η μουσική. Το επίκεντρο ήταν η σχέση των δύο αδελφών, η ένταση που εξακολουθεί να υπάρχει ανάμεσά τους και ο τρόπος με τον οποίο η επιστροφή των Oasis επηρέασε εκατομμύρια ανθρώπους που περίμεναν αυτή τη στιγμή για χρόνια.
«Όταν άναψαν τα φώτα στο τέλος της πρώτης συναυλίας στο Κάρντιφ, έχουμε μία σκηνή όπου βλέπεις απλώς ανθρώπους να κοιτούν αποσβολωμένοι, σαν να έχουν περάσει από κάθε πιθανό συναίσθημα», είπε ο Southern.
«Το να το βλέπουμε αυτό σε πραγματικό χρόνο ήταν η στιγμή που είπαμε: “Ξέραμε ότι θα ήταν μεγάλο, αλλά σε συναισθηματικό επίπεδο είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που περιμέναμε”», συνέχισε.
Αυτή η αντίδραση του κοινού αποδείχθηκε τελικά ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ταινίας. Όσο εξελίσσεται η περιοδεία, η μουσική αρχίζει να λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στους δύο αδελφούς.
«Καθώς προχωρά η ταινία, βλέπεις τη μουσική να τους φέρνει ξανά κοντά», ανέφερε ο σκηνοθέτης. «Η αντίδραση των θαυμαστών είναι ένας τεράστιος καταλύτης για το πού καταλήγει η σχέση τους στο τέλος της ταινίας».
Η κινηματογράφηση δεν περιορίστηκε στις συναυλίες που είχαν ήδη προκαλέσει τεράστιο ενδιαφέρον. Το συνεργείο βρέθηκε σχεδόν σε όλες τις 41 συναυλίες της περιοδείας, η οποία πέρασε από 14 χώρες σε πέντε ηπείρους.
Για να καταγράψουν τον κόσμο που ακολουθούσε τους Oasis, οι Southern και Lovelace συνεργάστηκαν με μερικούς από τους σημαντικότερους διευθυντές φωτογραφίας του σύγχρονου κινηματογράφου, ανάμεσά τους ο Haris Zambarloukos, γνωστός από τις ταινίες «Belfast» και «Beetlejuice Beetlejuice», ο Lol Crawley, που κέρδισε το Όσκαρ της Καλύτερης Φωτογραφίας για το «The Brutalist», και ο James Laxton, ο οποίος είχε λάβει υποψηφιότητα για Όσκαρ για το «Moonlight».
Οι σκηνοθέτες τούς έδωσαν σχεδόν απόλυτη ελευθερία ως προς το τι θα έπρεπε να καταγράψουν.
«Τους είπαμε: “Κάνετε τη δική σας ταινία, οπότε ό,τι σας ενδιαφέρει μέσα στο κοινό — αν υπάρχει ένα πρόσωπο, κάποιος που ζει μία έντονη στιγμή ή φαίνεται να εξελίσσεται μία ιστορία — τραβήξτε το”», είπε ο Southern.
Το αποτέλεσμα ήταν ένας τεράστιος όγκος υλικού. Η παραγωγή χρειάστηκε έξι εβδομάδες για τις πρόβες και πέντε μήνες για τις συναυλίες, με τον Southern να παραδέχεται ότι είχαν στα χέρια τους περισσότερο υλικό από οποιαδήποτε άλλη ταινία τους. «Είχαμε περισσότερο υλικό από κάθε ταινία που έχουμε κάνει ποτέ», ανέφερε.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν πλέον το αντίθετο από εκείνο που είχαν στην αρχή: δεν υπήρχε έλλειψη εικόνων, αλλά πάρα πολλές. Η επιλογή του υλικού που θα έμπαινε τελικά στην ταινία εξελίχθηκε σε μία τεράστια διαδικασία μοντάζ.
Η απόφαση να κινηματογραφηθεί η ταινία σε μορφή IMAX δημιούργησε επιπλέον τεχνικές δυσκολίες, όμως οι σκηνοθέτες θεωρούσαν ότι άξιζε τον κόπο. «Θέλαμε αυτό να είναι ένα μεγάλο οπτικό θέαμα», εξήγησε ο Southern.
Κατά έναν τρόπο, το γεγονός ότι οι σημαντικότερες δυσκολίες της παραγωγής ήταν τεχνικές μοιάζει σχεδόν με μικρή νίκη. Για μήνες υπήρχε έντονη συζήτηση γύρω από το αν ο Liam και ο Noel θα μπορούσαν πραγματικά να συνυπάρξουν ξανά σε μία μεγάλη περιοδεία, και τελικά η μεγαλύτερη πρόκληση για τους κινηματογραφιστές ήταν πώς θα χωρέσουν όλη αυτή την ιστορία μέσα σε μία ταινία.
Ο Southern θεωρεί ότι η σχέση των δύο αδελφών είναι και ο λόγος που η ιστορία μπορεί να αφορά πολύ περισσότερους ανθρώπους από εκείνους που έχουν παρακολουθήσει ποτέ μία συναυλία των Oasis.
«Μπορεί να μην μπορείτε να καταλάβετε πώς είναι να βρίσκεσαι σε ένα συγκρότημα που παίζει μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους», είπε. «Όλοι όμως μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει οικογένεια και σχέσεις».
Η ταινία επιχειρεί παράλληλα να δείξει πόσο διαφορετικά βίωσε κάθε πόλη την επιστροφή των Oasis. Με τόσες συναυλίες σε τόσο διαφορετικά μέρη του κόσμου, το κοινό δεν αντιδρούσε παντού με τον ίδιο τρόπο.
«Στην Αργεντινή η ενέργεια ήταν πολύ διαφορετική από τη Σεούλ, η οποία ήταν πολύ διαφορετική από το Κάρντιφ», ανέφερε ο Southern. «Προσπαθήσαμε να αποτυπώσουμε πώς ένιωθες σε κάθε ένα από αυτά τα μέρη».
Ακριβώς γι’ αυτό το «Don’t Look Back In Anger» δεν αντιμετωπίζει την περιοδεία απλώς ως μία σειρά από συναυλίες. Είναι μία ιστορία για δύο αδέλφια που επιστρέφουν στη σκηνή μαζί, αλλά και για ένα κοινό που είχε ήδη δημιουργήσει τη δική του ιστορία γύρω από αυτή την επανένωση.
Ο τίτλος της ταινίας αποφασίστηκε σχετικά αργά, όμως τελικά έμοιαζε σχεδόν αυτονόητος. Το «Don’t Look Back In Anger» είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια των Oasis, αλλά παράλληλα περιγράφει με ακρίβεια το συναισθηματικό κέντρο της ταινίας.
«Η ελπίδα μας ήταν να κάνουμε μία ταινία για τη συμφιλίωση και τη συγχώρεση», είπε ο Southern. «Και νομίζω ότι τελικά είναι μία ταινία γι’ αυτά τα πράγματα, αλλά και για τις στιγμές όπου κάτι αλλάζει πραγματικά και ανοίγει ένας νέος δρόμος».
Για τους Oasis, μία επανένωση που κάποτε έμοιαζε σχεδόν αδύνατη μετατράπηκε σε μία από τις μεγαλύτερες μουσικές ιστορίες των τελευταίων ετών. Και τώρα, το «Oasis: Don’t Look Back In Anger» επιχειρεί να δείξει τι συνέβη πίσω από τη σκηνή, όταν οι δύο αδελφοί βρέθηκαν ξανά στον ίδιο χώρο και έπρεπε να ανακαλύψουν αν μπορούσαν να σταθούν ξανά ο ένας δίπλα στον άλλον.
