Σε ένα κατάμεστο MetLife Stadium, ο Bruno Mars έδειξε ξανά γιατί μπορεί να μετατρέψει μία συναυλία σε ολοκληρωμένο θέαμα, περνώντας από τη soul και τη funk στη salsa και τη latin μουσική χωρίς να χάνει ούτε στιγμή τον έλεγχο της σκηνής.
Ο Bruno Mars δεν χρειάζεται να περιμένει το τελευταίο τραγούδι για να αποδείξει ότι ξέρει να κάνει ένα στάδιο να μοιάζει μικρό. Από τα πρώτα λεπτά της συναυλίας του στο κατάμεστο MetLife Stadium, ο καλλιτέχνης έδωσε στο κοινό όλα όσα θα περίμενε κανείς από έναν μεγάλο σόουμαν — και ακόμη περισσότερα.
Η συναυλία της Παρασκευής ήταν η πρώτη από τις τέσσερις εμφανίσεις του στο στάδιο στο πλαίσιο της περιοδείας του «The Romantic Tour». Σχεδόν δύο ώρες αργότερα, ο Mars είχε περάσει από δεκάδες μουσικές αναφορές, προσωπικές ιστορίες και θεαματικές στιγμές, έχοντας ως βασικό θέμα κάτι που διαπερνά εδώ και χρόνια τη μουσική του: την αγάπη.
Η βραδιά ξεκίνησε με ένα βίντεο στο οποίο ο Mars γονατίζει μέσα σε μία εκκλησία με μεξικανική αισθητική και προσεύχεται για την ασφάλεια όλων και για μία συναυλία που το κοινό δεν θα ξεχάσει. Δεν ήταν απλώς ένα κινηματογραφικό ξεκίνημα.
Ο άνθρωπος που από τεσσάρων ετών εμφανιζόταν μιμούμενος τον Elvis Presley είχε πλέον μπροστά του δεκάδες χιλιάδες θεατές. Φορώντας ένα έντονο κόκκινο κοστούμι charro και δύο χρυσές αλυσίδες, ανέβηκε στη σκηνή με το «Risk It All», μία bolero που έδωσε από την αρχή τον τόνο μιας βραδιάς αφιερωμένης στον έρωτα.
«Απόψε γιορτάζουμε την αγάπη», είπε ο Bruno Mars στο κοινό.
Οι θεατές είχαν προσαρμοστεί ανάλογα. Πολλοί φορούσαν μεταξωτά σορτς εμπνευσμένα από το «24K Magic», κόκκινα μαντίλια, ενώ υπήρχαν και ζευγάρια με γαμήλια ρούχα εμπνευσμένα από το βίντεο του «Risk It All».
Στη συνέχεια, τα χέρια σηκώθηκαν ψηλά για το «24K Magic», πριν το «Treasure» φέρει στο προσκήνιο τη χορευτική ακρίβεια των The Hooligans. Οι συγχρονισμένες κινήσεις του συγκροτήματος θύμισαν τις μεγάλες χορευτικές ομάδες της Motown και έδειξαν ότι για τον Mars η σκηνική παρουσία δεν είναι ποτέ συμπληρωματικό στοιχείο της μουσικής.
Αυτό είναι ίσως και το βασικό χαρακτηριστικό που τον ξεχωρίζει από τους περισσότερους καλλιτέχνες που μπορούν σήμερα να γεμίσουν ένα στάδιο. Ο Mars δεν κρατά το μεγάλο θέαμα για το τέλος.
Πυροτεχνήματα, φωτιές και κομφετί εμφανίζονταν σε διαφορετικά σημεία της συναυλίας, ενώ κάθε τραγούδι είχε τη δική του σκηνική ταυτότητα. Στο «Just Might», ακόμη και οι κινήσεις του σώματός του προκαλούσαν ενθουσιασμό, ενώ στο «Perm» εμφανίστηκε με μία κάπα εμπνευσμένη από τον James Brown, στην πλάτη της οποίας αναγραφόταν «The Romantic».
Μαζί με τους μουσικούς του, ο Mars έφερε στη σκηνή την ενέργεια των Commodores, με κάθε χορευτική κίνηση να καταλήγει σε κραυγές ενθουσιασμού από τις κερκίδες.
Και τότε εμφανίστηκε στη σκηνή μία κατακόκκινη Cadillac. Ο Mars την κοίταξε και εξήγησε στο κοινό γιατί η εικόνα αυτή έχει για εκείνον τόσο προσωπικό βάρος.
«Βλέπω αυτό το αυτοκίνητο και με πιάνει το συναίσθημα», είπε. «Με αυτό πηγαίναμε παλιά στο πάρκο και τραγουδούσαμε όλα τα αγαπημένα μας slow jams.»
Η Cadillac έγινε η αφορμή για ένα από τα πιο ρομαντικά περάσματα της βραδιάς. Μια διασκευή του «Let’s Get It On» του Marvin Gaye έδωσε τη θέση της στο «That’s What I Like», δημιουργώντας ένα συνεχές πέρασμα ανάμεσα στη μουσική ιστορία που επηρέασε τον Mars και στις δικές του μεγάλες επιτυχίες.
Αν υπήρχε ένα σημείο που συμπύκνωσε περισσότερο από κάθε άλλο τη σχέση του με τη latin μουσική, αυτό ήταν το «Something Serious». Η συγκεκριμένη εμφάνιση έμοιαζε σχεδόν με μία μικρή γιορτή της latin μουσικής μέσα στη συναυλία.
Ο Mars ξεκίνησε με το «La Murga» των Willie Colón και Héctor Lavoe, πέρασε από μελωδικά αποσπάσματα των «La Bamba» και «La Pulga» και έκλεισε με ένα μεγάλο σόλο κιθάρας που έφερε στο μυαλό τον Carlos Santana.
Η στιγμή είχε και προσωπική διάσταση. Ο Mars έχει μιλήσει πολλές φορές για την καταγωγή του πατέρα του, Peter Hernandez, ενός μουσικού που έπαιζε κρουστά salsa στο Μπρούκλιν. Στο «Cha Cha», ο Mars έβγαλε το σακάκι του με μία κίνηση που θύμισε υπερήρωα και πήρε θέση στις congas.
Για λίγα λεπτά, η σκηνή έγινε ένας άμεσος σύνδεσμος με τις μουσικές ρίζες της οικογένειάς του. Ήταν μία από τις πιο αυθεντικές στιγμές μιας συναυλίας που βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στο θέαμα.
Από εκεί, ο Mars πέρασε χωρίς δυσκολία στο κεφάλαιο των Silk Sonic και στη συνεργασία του με τον Anderson .Paak. Τη δική τους εμφάνιση προλόγισε ο Bootsy Collins, ενώ οι δύο καλλιτέχνες εμφανίστηκαν ντυμένοι στα μαύρα και παρουσίασαν τα «777», «Fly As Me» και «Smokin Out the Window».
Η χημεία τους παρέμεινε εξαιρετική ακόμη και στις πιο μικρές λεπτομέρειες. Στο «Leave the Door Open», οι δύο καλλιτέχνες αντάλλαξαν σόλο, αυτοσχεδιασμούς και ατάκες με αναφορές στη γλώσσα της Νέας Υόρκης, μετατρέποντας τη σκηνή σε ένα μικρό πάρτι.
Μετά την αποχώρηση του Anderson .Paak, ο Mars επέστρεψε μόνος στον δικό του κατάλογο. Το «Marry You» και το «It Will Rain» έφεραν μία πιο τρυφερή πλευρά της συναυλίας, ενώ το «Die With a Smile» συνέχισε την ίδια συναισθηματική διαδρομή.
Το «When I Was Your Man» ήταν ίσως η πιο φορτισμένη στιγμή. Από τις κερκίδες, αρκετοί νεαροί άνδρες και γυναίκες παρακολουθούσαν εμφανώς συγκινημένοι, καθώς το τραγούδι έδωσε στη συναυλία μία ξαφνικά πιο προσωπική διάσταση.
Ο Mars δεν χρειάστηκε πολλά για να μεταφέρει αυτή τη συγκίνηση από τη σκηνή στις κερκίδες. Η ερμηνεία του βασίστηκε περισσότερο στη φωνή και στην αμεσότητα του τραγουδιού παρά σε οποιοδήποτε θεαματικό εύρημα.
Και φυσικά, το τέλος επέστρεψε στο μεγάλο θέαμα. Το «Locked Out of Heaven» ανέβασε ξανά την ένταση, ενώ το «Uptown Funk» έδωσε στο κοινό έναν από τους πιο εκρηκτικούς χορευτικούς ρυθμούς της βραδιάς.
Το «Dance With Me» έκλεισε τη συναυλία αφήνοντας πίσω του την αίσθηση ότι ο Mars είχε μετατρέψει το MetLife Stadium σε ένα τεράστιο μουσικό πάρτι.
Ο Bruno Mars είναι ένας καλλιτέχνης που μπορεί να αλλάζει μουσικές ταυτότητες χωρίς να χάνει τη δική του. Με το «The Romantic Tour» περνά από τη Motown στη funk, από τη soul στη salsa, από την pop στη latin μουσική και από τη μεγάλη σκηνική παράσταση στις πιο προσωπικές εξομολογήσεις.
Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του. Όσο μεγαλώνει η σκηνή, τόσο περισσότερο φαίνεται να μεγαλώνει και η ικανότητά του να την κάνει να μοιάζει προσωπική για κάθε θεατή.
Στο πρώτο από τα τέσσερα βράδια του στο MetLife Stadium, ο Bruno Mars δεν παρουσίασε απλώς μία συναυλία. Έδειξε γιατί η θέση του ανάμεσα στους κορυφαίους σόουμαν της εποχής του δεν χρειάζεται ιδιαίτερη υπεράσπιση. Το κοινό την είχε ήδη δώσει.
