Από τα υπερβολικά πάρτι της δεκαετίας του ’80 και το ανηλεές κυνήγι των tabloids, οι Duran Duran συνεχίζουν να μεταμορφώνονται στη σκηνή αποδεικνύοντας ότι η αντοχή τους δεν ήταν ποτέ θέμα τύχης.
Όταν οι Duran Duran εντάχθηκαν στο Rock & Roll Hall of Fame το 2022, η στιγμή έμοιαζε με την απόλυτη δικαίωση. Μετά από πέντε δεκαετίες πορείας, πάνω από εκατό εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων και κλασικά τραγούδια όπως τα «Save a Prayer», «Rio», «Hungry Like the Wolf» και «Girls on Film», η αναγνώριση είχε επίσημη σφραγίδα. Στην τελετή τούς προλόγισε ο ηθοποιός Robert Downey Jr, ενώ προσωπικότητες όπως η Drew Barrymore, η Naomi Campbell και η Gwen Stefani έσπευσαν να τους αποδώσουν τιμές.
Η εκδήλωση όμως απαιτούσε και πρακτική προετοιμασία. «Πρόκειται για μια τεράστια εθνική ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση στην Αμερική που φτάνει σε εκατομμύρια ανθρώπους», εξηγεί ο keyboardist Nick Rhodes. Για να ζεσταθεί το συγκρότημα, κλείστηκαν μερικές συναυλίες, μία εκ των οποίων έτυχε να οριστεί στο Λας Βέγκας στις 31 Οκτωβρίου.
«Κοίταξα τους υπόλοιπους και είπα: “Δεν μπορούμε να κάνουμε μια συνηθισμένη εμφάνιση. Λας Βέγκας στο Halloween, είναι σίγουρα μια ευκαιρία για λίγη διασκέδαση”», συμπληρώνει ο Rhodes.
Το συγκρότημα έστησε γρήγορα ένα ειδικό πρόγραμμα, εντάσσοντας διασκευές στο «Bury a Friend» της Billie Eilish και στο «Psycho Killer» των Talking Heads. Φυσικά, η βραδιά συνοδεύτηκε από ανάλογα κοστούμια. «Πότε άλλωστε δεν ντύνονταν οι Duran Duran;», σχολιάζει με νόημα ο Rhodes.
Ακόμα και για τα δικά τους δεδομένα από την εποχή του new romantic, η εικόνα ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Ο μπασίστας John Taylor εμφανίστηκε με ασημένια μαλλιά μέχρι τη μέση, μοιάζοντας με ορκ από τη Σκανδιναβία. Η επιτυχία εκείνης της βραδιάς ήταν τέτοια που οι συναυλίες για το Halloween έγιναν ετήσιος θεσμός. Εμφανίστηκαν στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης το 2024, στο Co-op Live στο Μάντσεστερ το 2025 με πυροτεχνήματα, χορευτές και ανθρώπους που έβγαζαν φωτιές, ενώ φέτος ετοιμάζονται για το O2 Arena στο Λονδίνο.
Αυτή η ιδέα οδήγησε και στο άλμπουμ «Danse Macabre» το 2023. Σε αυτό επέστρεψε ο κιθαρίστας Andy Taylor, ο οποίος είχε αποχωρήσει το 2007 και το 2022 αποκάλυψε ότι πάσχει από μεταστατικό καρκίνο του προστάτη τετάρτου σταδίου. Ανάμεσα στις διασκευές ξεχώρισε το «Ghost Town» των Specials, μια ενδιαφέρουσα επιλογή αν σκεφτεί κανείς ότι στις αρχές των 80s ο πολιτικός ρεαλισμός των Specials θεωρούνταν το ακριβώς αντίθετο από τη λαμπερή κοσμοπολίτικη εικόνα των Duran Duran.
Ο Simon Le Bon θυμάται χαρακτηριστικά μια διαδρομή με ταξί δίπλα στον John Taylor μετά τις πρώτες τους πρόβες. Ο τραγουδιστής είχε περάσει προηγουμένως από ένα punk συγκρότημα, τους Dog Days, και αναρωτιόταν για την κατεύθυνσή τους.
«Του είπα: “Μα John, τι γίνεται με την αξιοπιστία του δρόμου;”», θυμάται ο Le Bon. «Και ο John μού απάντησε: “Simon, οι Duran Duran έχουν τόση αξιοπιστία του δρόμου όση και το Chanel No 19”. Σε εκείνο το σημείο σκέφτηκα: “Εντάξει, θα πορευτώ με αυτό”».
Παρότι ο ίδιος δηλώνει ότι δεν συμπαθεί το Halloween, θεωρώντας το απλώς ένα εμπορικό τρικ, στις συναυλίες δίνει τον καλύτερό του εαυτό. Στην αρχή ντύθηκε λυκάνθρωπος και στη συνέχεια πλοίαρχος νηοπομπής του Βόρειου Ατλαντικού, επιλέγοντας ένα ναυτικό θέμα που του ταιριάζει απόλυτα.
Όσοι θυμούνται το παρελθόν του δεν ξεχνούν το ναυάγιο του γιοτ «Drum» μήκους 78 ποδιών στον αγώνα Fastnet το 1985, όταν ο τραγουδιστής διασώθηκε από ελικόπτερο φορώντας μόνο το εσώρουχό του. Σε άλλες συναυλίες εμφανίστηκε σαν διασταύρωση του Mad Max με μούμια φορώντας κέρατα δρυΐδη, ενώ στο Μάντσεστερ δοκίμασε να ντυθεί μέδουσα, θυμίζοντας τελικά διαγωνιζόμενο του «RuPaul’s Drag Race». Για τη φετινή εμφάνιση στοχεύει σε μια εκδοχή του θεού Σίβα.
Στα 67 του χρόνια και παππούς τεσσάρων εγγονιών, ο Le Bon απολαμβάνει την απόλυτη ελευθερία. «Το θέμα είναι ότι δεν με νοιάζει καθόλου τι πιστεύει ο κόσμος για μένα», ξεκαθαρίζει ο ίδιος. «Δεν μιλώ για ολόκληρο το συγκρότημα, αλλά εγώ απλώς κάνω αυτό που κάνω και τίποτα παραπάνω».
Αυτή η αυτοσαρκαστική διάθεση υπήρχε πάντα, ακόμη κι αν πολλοί την προσπέρασαν όταν το άλμπουμ «Rio» το 1982 τους μετέτρεψε στο μεγαλύτερο συγκρότημα του πλανήτη. Ήταν δύσκολο να διακρίνει κανείς το χιούμορ πίσω από τα ακριβά γυρίσματα σε εξωτικά μέρη, τα κοστούμια του Antony Price και τις σχέσεις με διάσημα μοντέλα.
«Νομίζω ότι αρκετοί δεν το κατάλαβαν», λέει ο Rhodes. «Μεγαλώσαμε όμως με το “Monty Python” και το “Fawlty Towers” και όλες αυτές τις βρετανικές σειρές της δεκαετίας του ’70, οπότε αναπόφευκτα αυτό ήταν μέρος της ταυτότητάς μας».
Ο ίδιος τονίζει ότι αυτή η ματιά αποτυπωνόταν στα βίντεο. «Δεν σήμαινε ότι θα γράφαμε κάτι σαν το “The Laughing Gnome”, αλλά αν δείτε τα βίντεο για το “A View to a Kill” ή το “Rio”, το χιούμορ είναι ξεκάθαρα εκεί», εξηγεί ο keyboardist.
Στην πραγματικότητα, το συγκρότημα λάτρεψε την απόλυτη αναγνώριση των 80s. Απολάμβαναν τις εμφανίσεις στην εκπομπή «Top of the Pops», στην οποία πρόσφατα απέτισαν φόρο τιμής με το βίντεο για το single «Free to Love», έκαναν παρέα με τον Andy Warhol στη Νέα Υόρκη και καλούσαν πρακτορεία μοντέλων για να κλείσουν ραντεβού για δείπνο. «Το να είσαι ελεύθερος είχε πολλή πλάκα», παραδέχεται ο Le Bon, προτού προσθέσει γελώντας ότι ο γάμος του παραμένει υπέροχος.
Ωστόσο, η φρενίτιδα της εποχής και η πίεση από τις φανατικές θαυμάστριες, τις λεγόμενες Durannies, αποδείχθηκαν ασφυκτικές. Ο ντράμερ Roger Taylor δυσκολεύτηκε να διαχειριστεί την ξαφνική έκθεση.
«Ήταν εντελώς εξωφρενικό», αναφέρει ο Roger Taylor. «Στα δεκαέξι μου μάθαινα μόνος μου ντραμς στο δωμάτιό μου και στα είκοσι ένα παίζαμε στο Madison Square Garden. Ο πατέρας μου δούλευε σε εργοστάσιο αυτοκινήτων και η μητέρα μου στο τηλεφωνικό κέντρο μιας αποθήκης, οπότε δεν είχα κανένα υπόβαθρο για τέτοια επιτυχία».
Η πίεση τον οδήγησε στην έξοδο. «Ο μουσικός Τύπος μάς κυνηγούσε και τα tabloids μάς καταδίωκαν συνεχώς. Οι θαυμαστές ήταν κυρίως έφηβοι από δώδεκα έως δεκαέξι ετών με τεράστια ένταση, οπότε ήταν η στιγμή να αποχωρήσω», εξομολογείται ο ντράμερ.
Το 1986 μετακόμισε στο Γκλόστερσιρ και οι ουρές των θαυμαστών έξω από την πόρτα του εξαφανίστηκαν. Η μόνη ενόχληση ήρθε από τη Sun, όταν δημοσιογράφοι χτύπησαν την πόρτα του στις έξι το πρωί δημοσιεύοντας ένα ρεπορτάζ με τίτλο που τον χαρακτήριζε ερημίτη της pop. Για τον ίδιο, όμως, η ηρεμία ήταν ανακουφιστική.
Μέχρι το 1989, η εμπορική απήχηση του συγκροτήματος είχε αρχίσει να υποχωρεί αισθητά. Ο Le Bon περιγράφει εκείνη την περίοδο με βαθιά αγωνία, παρομοιάζοντάς την με το νερό που αδειάζει γρήγορα από μια μπανιέρα. Μαζί με τον Rhodes, παρέμειναν οι μόνοι σταθεροί συνδετικοί κρίκοι από το 1980, δίνοντας μάχη για να κρατήσουν το συγκρότημα ζωντανό.
Στο πλευρό τους βρέθηκε ο Αμερικανός κιθαρίστας Warren Cuccurullo, μια ιδιαίτερη προσωπικότητα που κάποια στιγμή κυκλοφόρησε στην αγορά ένα sex toy φτιαγμένο κατ’ εικόνα των γεννητικών του οργάνων. Ο Cuccurullo όμως συνυπέγραψε το «Ordinary World» το 1993, το τραγούδι που τους επανέφερε στις κορυφαίες θέσεις των charts παγκοσμίως και διατηρεί μέχρι σήμερα τις περισσότερες αναπαραγωγές στις πλατφόρμες streaming.
Εκείνα τα δύσκολα χρόνια, ο Le Bon έγραψε το τραγούδι «Undergoing Treatment», περιγράφοντας πώς ήταν να παρακολουθούν άλλους καλλιτέχνες στις ειδήσεις ενώ οι δικοί τους δίσκοι κατέληγαν στα ράφια των προσφορών. Σήμερα, θεωρεί ότι εκείνη η δοκιμασία ήταν απαραίτητη.
«Επιβιώσαμε όταν όλοι προσπαθούσαν να μας κόψουν τα φτερά και νομίζω ότι αυτό μας έκανε αγαπητούς στον κόσμο», τονίζει ο τραγουδιστής. «Αποδείχθηκε ότι είμαστε σκληροί. Μπορεί να μοιάζουμε με μαλθακούς, βαμμένους τύπους της μεσαίας τάξης, αλλά στην πραγματικότητα είμαστε πολύ σκληροί».
Η επανένωση της αρχικής πεντάδας το 2001 άλλαξε ριζικά τον τρόπο που τους αντιμετώπιζε το κοινό και η κριτική. Οι αρνητικές κριτικές του παρελθόντος υποχώρησαν και οι συναυλίες απέκτησαν διαφορετικό παλμό.
«Θυμάμαι να κατεβαίνω από τη σκηνή ένα βράδυ και κάποιος να μου λέει ότι ο ήχος του κοινού άλλαξε», σημειώνει ο John Taylor. «Είχε πέσει μια οκτάβα από εκείνες τις διαπεραστικές ψηλές κραυγές. Είχαμε ξεφύγει από το αμιγώς νεανικό κοινό και οι άνδρες είχαν σταματήσει πια να μας μισούν».
Η αναγνώριση πήρε θεσμικές διαστάσεις όταν τα βρετανικά ταχυδρομεία, η Royal Mail, τύπωσαν γραμματόσημα με τα πρόσωπά τους. Καλλιτέχνες όπως ο Beck, ο Brandon Flowers των Killers και οι Panic! at the Disco τους έχουν αναφέρει ως βασική επιρροή.
Παράλληλα, το συγκρότημα διατηρεί διαρκή επαφή με νεότερους καλλιτέχνες. Ο Mark Ronson ανέλαβε μέρος της παραγωγής στο άλμπουμ «Paper Gods» το 2015, ο Graham Coxon των Blur έπαιξε στο «Future Past», ενώ το περασμένο καλοκαίρι ο Le Bon και ο John Taylor ανέβηκαν απροειδοποίητα στη σκηνή του Hyde Park μαζί με τη Sabrina Carpenter για να τραγουδήσουν το «Hungry Like the Wolf». Για την τρέχουσα περιοδεία επέλεξαν ως support τους Pigeon από το Μάργκεϊτ, ένα σχήμα με no-wave ψυχεδελικό punk ήχο.
«Σεβόμαστε απόλυτα τη νεανική ενέργεια», σχολιάζει ο Le Bon. «Θέλεις να φέρεις λίγη από αυτή την ένταση μέσα στο συγκρότημα και στο στούντιο».
Όσο ανοιχτοί κι αν είναι στις νέες ιδέες, απέναντι στην τεχνητή νοημοσύνη παραμένουν εξαιρετικά επιφυλακτικοί. Ενώ ο Rhodes αναγνωρίζει ότι μπορεί να λειτουργήσει θετικά αν χρησιμοποιηθεί καθαρά ως εργαλείο, ο Le Bon περιγράφει με αποτροπιασμό ένα τραγούδι των Duran Duran που άκουσε πρόσφατα, φτιαγμένο από εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης.
«Ήταν απολύτως απαίσιο, μια φρικτή μελωδία με τραγικά φωνητικά», εξηγεί ο Le Bon. «Το εξώφυλλο έδειχνε ένα κορίτσι πάνω σε ένα γιοτ, οπότε δεν έλειπε κανένα κλισέ».
Ο ίδιος εκφράζει ανοιχτά την ανησυχία του για το πού οδηγεί αυτή η εξέλιξη. «Φοβάμαι ότι ο κόσμος μπορεί απλώς να το συνηθίσει και να το αποδεχτεί, όπως ακριβώς θα δεχόσουν ένα κάκιστο σχολικό γεύμα μόνο και μόνο επειδή πεινάς», συμπληρώνει ο τραγουδιστής.
Για τον ίδιο, άλλωστε, τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη φυσική παρουσία. Φροντίζει να ανεβοκατεβαίνει σκάλες καθημερινά για να διατηρείται σε φόρμα και να αποφύγει προβλήματα στα γόνατα. «Δεν μπορώ να αλλάξω την ηλικία μου, αλλά προσπαθώ να λειτουργώ όσο πιο νεανικά γίνεται και αυτό σου δίνει διάρκεια», λέει χαμογελώντας. «Μέχρι να πέσω νεκρός πάνω στη σκηνή; Για να είμαι ειλικρινής, δεν θα ήταν καθόλου κακός τρόπος να φύγει κανείς».
Μετά από πέντε δεκαετίες διαρκών μεταμορφώσεων, οι Duran Duran συνεχίζουν να παίζουν με τους δικούς τους όρους, ισορροπώντας ανάμεσα στο θέαμα και την αδιαπραγμάτευτη αντοχή. Είτε μεταμφιέζονται για το Halloween είτε γεμίζουν αρένες σε όλο τον κόσμο, αποδεικνύουν καθημερινά ότι η μακροζωία τους βασίστηκε σε πραγματικό πείσμα και όχι σε εφήμερη λάμψη.
