Ο Alice Cooper περιγράφει το σοκ που άλλαξε για πάντα τη rock σκηνή το 1980, την παράνοια των όπλων μεταξύ των συναδέλφων του και τις νύχτες στο Rainbow Bar and Grill με τους The Hollywood Vampires.
Μέχρι τον Δεκέμβριο του 1980, οι καλλιτέχνες της μουσικής κινούνταν στον κόσμο με μια σχεδόν αφελή αίσθηση ασφάλειας. Η δολοφονία του John Lennon έξω από το κτίριο Dakota στη Νέα Υόρκη δεν αφαίρεσε απλώς τη ζωή ενός παγκόσμιου συμβόλου, αλλά διέλυσε μονομιάς την ψευδαίσθηση ότι η τέχνη μπορεί να προστατεύσει τους δημιουργούς της. Για τον Alice Cooper, η απώλεια ήταν βαθιά προσωπική και ταυτόχρονα τρομακτική.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, οι δύο άνδρες είχαν αναπτύξει μια στενή φιλία που συχνά περιλάμβανε έντονες συζητήσεις. Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Rolling Stone, ο Cooper θυμήθηκε τις προσπάθειες του πρώην μέλους των Beatles να τον παρασύρει στην πολιτική δράση. Ο Lennon επέμενε ότι έπρεπε να εντάξει κοινωνικά μηνύματα στα τραγούδια του, μια πρόταση την οποία ο Cooper απέρριπτε σταθερά, προτιμώντας το καθαρό θέαμα.
Όταν έφτασε η είδηση του θανάτου του Lennon, ο Cooper ένιωσε να χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια του. «Ένιωσα σαν να βρίσκομαι μέσα σε κενό αέρος», περιέγραψε ο καλλιτέχνης τη στιγμή που πληροφορήθηκε το τραγικό συμβάν.
«Σκέφτηκα αμέσως: “Αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Γιατί εκείνος; Γιατί όχι κάποιος πολιτικός;”», συμπλήρωσε ο ίδιος, αδυνατώντας να κατανοήσει τη λογική πίσω από την επίθεση.
Η απορία του έγινε ακόμη μεγαλύτερη όσο περνούσαν οι ώρες και αποκαλύπτονταν τα κίνητρα του δράστη. «Δεν επρόκειτο για πολιτική πράξη, αλλά μέχρι σήμερα όλο αυτό μού φαίνεται εξωπραγματικό», τόνισε ο Cooper.
«Θα μπορούσα να καταλάβω κάποιον που έχει παράπονα από έναν πολιτικό, αλλά από τον John, τον άνθρωπο του “Give Peace A Chance”;», συνέχισε με πικρία. «Όταν ξεδιπλώθηκαν όλα, συνειδητοποίησες ότι είχε να κάνει μόνο με έναν παρανοϊκό θαυμαστή, αλλά είναι ακόμα δύσκολο να το χωνέψεις».
Το χτύπημα αυτό προκάλεσε άμεσο κύμα τρόμου σε ολόκληρη τη μουσική κοινότητα. Ξαφνικά, οι καλλιτέχνες συνειδητοποίησαν ότι η αναγνωρισιμότητα μπορούσε να γίνει θανάσιμη παγίδα, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να αλλάξουν ριζικά τον τρόπο ζωής τους και να αρχίσουν να οπλοφορούν.
«Ξαφνικά αυτό αποτελούσε απειλή για όλους μας, παρόλο που δεν τοποθετούμε τους εαυτούς μας στο επίπεδο του John Lennon», εξήγησε ο Cooper. «Τρόμαξε πολλούς καλλιτέχνες γιατί πλέον ήταν μια πραγματικότητα».
Ο ίδιος θυμήθηκε και τις αντιδράσεις άλλων μεγάλων ονομάτων της εποχής. «Ο David Bowie μιλούσε συνέχεια για αυτό και εγώ του έλεγα διαρκώς: “Dave, μην μιλάς για αυτό το θέμα”», ανέφερε ο τραγουδιστής.
Αυτή η ατμόσφαιρα φόβου βρισκόταν στον αντίποδα της ανέμελης δεκαετίας που είχε προηγηθεί. Στα μέσα των 70s, ο Cooper και ο Lennon μοιράζονταν αμέτρητες ώρες στο Rainbow Bar and Grill στο Λος Άντζελες, ως βασικά μέλη μιας διάσημης παρέας που ονομαζόταν The Hollywood Vampires.
Μαζί με πρόσωπα όπως ο τραγουδοποιός Harry Nilsson και ο ντράμερ Keith Moon, η παρέα συναντιόταν στο πατάρι του μαγαζιού σχεδόν κάθε βράδυ. Ο άγραφος κανόνας της συντροφιάς ήταν απλός: κανείς δεν επιτρεπόταν να μιλήσει για δουλειά.
«Ανεβαίναμε εκεί πάνω και δεν θυμάμαι ποτέ κανέναν να μιλάει για μουσική», είχε εξομολογηθεί παλαιότερα ο Cooper. «Αυτό συνέβαινε γιατί νομίζω πως ήταν η απόδρασή μας από τη μουσική».
«Είχες όλους αυτούς τους τύπους που απλώς ήθελαν να πιουν, ειδικά τον Harry και τον John αφού κατέβαζαν πέντε ή έξι ποτά», συμπλήρωσε με νοσταλγία για εκείνα τα χρόνια.
Σήμερα, η ανάμνηση εκείνων των θρυλικών συνοδοιπόρων παραμένει ζωντανή μέσα από το ομώνυμο συγκρότημα που δημιούργησε ο ίδιος. Μαζί με τον κιθαρίστα Joe Perry και τον Johnny Depp, ο Cooper περιοδεύει υπό το όνομα The Hollywood Vampires, αποτίοντας φόρο τιμής στους φίλους του που έφυγαν νωρίς.
Αναπολώντας τη φιλία του με τον John Lennon, ο Alice Cooper διατηρεί καθαρή στη μνήμη του τη στιγμή που η ανεμελιά μιας ολόκληρης καλλιτεχνικής γενιάς χάθηκε οριστικά μέσα σε ένα βράδυ. Παρότι ο φόβος εκείνης της περιόδου άλλαξε για πάντα τη σχέση των δημιουργών με το κοινό τους, οι ιστορίες από το Rainbow Bar and Grill συνεχίζουν να φωτίζουν μια ανεπανάληπτη εποχή της ιστορίας της rock.
