Ο Mark Ronson, ο Salaam Remi και έντεκα ξεχωριστές γυναικείες φωνές γιόρτασαν στο Roundhouse του Λονδίνου τα είκοσι χρόνια του «Back To Black», στον ίδιο χώρο όπου η αείμνηστη τραγουδίστρια έδωσε την τελευταία συναυλία της.
Έξω από το Roundhouse του Λονδίνου, στο γνώριμο πεζοδρόμιο της Chalk Farm Road, η ουρά θύμιζε μια ζωντανή χρονοκάψουλα. Έντονο μαύρο eyeliner τραβηγμένο στις άκρες των ματιών, λεοπάρ μοτίβα, ψηλοί κότσοι και μυρωδιά από καπνό τσιγάρου στον αέρα. Το Camden υποδεχόταν το κοινό της Amy Winehouse ακριβώς όπως θα το ήθελε εκείνη.
Ο χώρος δεν επιλέχθηκε τυχαία. Ήταν η τελευταία σκηνή στην οποία ανέβηκε η τραγουδίστρια πριν από τον πρόωρο θάνατό της σε ηλικία 27 ετών, τον Ιούλιο του 2011. Για την περίσταση, η αίθουσα ντύθηκε με βαριές κόκκινες βελούδινες κουρτίνες και φωτιστικά με κρόσσια, μετατρέποντας το παλιό αμαξοστάσιο σε ένα ζεστό, vintage καταφύγιο.
«Γνωρίζω το Camden μόνο μέσα από τα μάτια της Amy. Βρισκόμαστε κυριολεκτικά στο σπίτι της», είπε από το μικρόφωνο ο Mark Ronson, ο οποίος συνυπέγραψε την παραγωγή του δίσκου το 2006 μαζί με τον Salaam Remi.
«Ξέρω ότι είστε όλοι εδώ για την αγάπη σας προς την ίδια και τα τραγούδια της. Είναι τεράστια τιμή για εμάς να το μοιραζόμαστε αυτό μαζί σας», πρόσθεσε, δίνοντας το σύνθημα για μια βραδιά αφιερωμένη στο άλμπουμ «Back To Black».
Στο κοινό συναντήθηκαν δύο εντελώς διαφορετικές γενιές. Άνθρωποι που είχαν προλάβει να τη δουν ζωντανά πριν από δύο δεκαετίες στέκονταν δίπλα σε νεαρούς ακροατές που το 2006 ήταν νήπια ή δεν είχαν καν γεννηθεί.
Ο Ronson και ο Remi συγκέντρωσαν μια ομάδα έντεκα γυναικών, αναθέτοντας σε καθεμία από ένα κομμάτι του άλμπουμ. Τη μουσική ανέλαβε η Amy Winehouse Band, το συγκρότημα υπό τη διεύθυνση του μπασίστα Dale Davis, αποτελούμενο κατά κύριο λόγο από μέλη που είχαν παίξει στο πλευρό της ίδιας της τραγουδίστριας.
Την αρχή έκανε η Corinne Bailey Rae, η οποία συνδεόταν προσωπικά με τη Winehouse από τα πρώτα τους βήματα στο Λονδίνο στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Ερμήνευσε το ομώνυμο τραγούδι του «Back To Black» με τον Ronson να τη συνοδεύει στο πιάνο, ανοίγοντας τη συναυλία που μαγνητοσκοπούσε το BBC για ειδική εκπομπή με παρουσιάστρια την Jo Whiley.
Αμέσως μετά, η Sasha Keable έφερε τη χαρακτηριστική βραχνάδα της στο «Just Friends», ενώ η πρωτοεμφανιζόμενη Nia Smith ξεπέρασε το αρχικό της τρακ παρασύροντας το κοινό στον ρυθμό του «Tears Dry on Their Own».
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές ήρθε από την 22χρονη Skye Newman, η οποία έγινε γνωστή μέσα από το TikTok. Τραγουδώντας το «Addicted», έδειξε ότι η φωνή της κουβαλά μια αυθεντική soul ωριμότητα που δεν μαθαίνεται σε πλατφόρμες.
«Είναι ένας άνθρωπος που με έκανε να νιώσω ότι υπάρχω και ότι κάποιος με ακούει, ειδικά σε έναν χώρο όπου οι περισσότεροι ξεκινούν με προνόμια», δήλωσε η ίδια στην Jo Whiley. «Εγώ δεν είχα ποτέ τέτοιο πλεονέκτημα, και η Amy μού έδειξε ότι μπορώ να τα καταφέρω».
Η Yebba καθήλωσε το κοινό με μια λιτή εκδοχή του «Love Is a Losing Game», συνοδευόμενη μόνο από την κιθάρα του Ronson. Πριν ξεκινήσουν, ο παραγωγός μοιράστηκε μια ιστορία από τις πρώτες ηχογραφήσεις του τραγουδιού πριν από είκοσι χρόνια.
«Η μουσικότητα της Amy ήταν συγκλονιστική, ήταν πραγματικό θηρίο», παραδέχθηκε στο κοινό. «Οι συγχορδίες που έγραψε ήταν τόσο περίπλοκες και jazz, που τότε της είχα πει: “Παίξε εσύ το τραγούδι, εγώ δεν καταλαβαίνω καν τι κάνω αυτή τη στιγμή”».
«Απόψε θα το παίξουμε όπως μου το πρωτοέπαιξε εκείνη», συμπλήρωσε ο Ronson χαμογελώντας. «Και θα προσπαθήσω να παίξω αυτές τις jazz συγχορδίες σωστά για πρώτη φορά στη ζωή μου».
Η Terri Walker με το «Me & Mr. Jones» και η Lianne La Havas με το «You Know I’m No Good» μετέτρεψαν για λίγο την αίθουσα σε ένα τεράστιο πάρτι. Στη συνέχεια, η Baby Rose παρουσίασε μια ανατριχιαστική ερμηνεία του «Wake Up Alone» με τη βαθιά της φωνή, ενώ η Jorja Smith ανέδειξε όλη τη δυναμική του «Some Unholy War».
Ξεχωριστή ήταν και η παρουσία του R&B τρίο FLO στο «He Can Only Hold Her». Ντυμένες με ασορτί δαμασκηνί κοστούμια και συγχρονισμένες κινήσεις, αναβίωσαν την παράδοση των γυναικείων doo-wop συγκροτημάτων των ’60s, παραπέμποντας ευθέως στις The Ronettes που τόσο αγαπούσε η Winehouse.
Το επίσημο κλείσιμο του δίσκου ανήκε δικαιωματικά στην Jessie Reyez, η οποία ανέβηκε στη σκηνή με ένα κόκκινο φόρεμα για το «Rehab». «Έχει αυτή τη χαρακτηριστική τραχύτητα στη φωνή της και μου θυμίζει τον τρόπο που έγραφε η Amy, εντελώς ωμά και χωρίς προσποιήσεις», είχε εξηγήσει ο Ronson παρουσιάζοντάς την.
Η Reyez έβγαλε στη σκηνή όλη την εκρηκτική, ασυμβίβαστη ενέργεια του τραγουδιού, χορεύοντας ξυπόλητη και παρασύροντας το κοινό στο ρυθμικό «No, no, no!».
Η βραδιά ολοκληρώθηκε όταν όλες οι τραγουδίστριες επέστρεψαν μαζί στη σκηνή για το «Valerie», το τραγούδι των The Zutons που ταυτίστηκε απόλυτα με τη φωνή της Winehouse. Μόλις ακούστηκαν τα πρώτα χαρακτηριστικά ντραμς, η αίθουσα πλημμύρισε από τις φωνές των θεατών, καλύπτοντας σχεδόν τα μικρόφωνα.
Ολόκληρη η συναυλία θα μεταδοθεί από το BBC αργότερα μέσα στον μήνα στο πλαίσιο ενός ευρύτερου αφιερώματος, ενώ αυτή την Παρασκευή κυκλοφορεί η επετειακή, εμπλουτισμένη έκδοση του άλμπουμ. «Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι συμμετείχα σε αυτόν τον δίσκο», παραδέχθηκε συγκινημένος ο Ronson. «Καταλαβαίνω πόσο σημαντικός είναι για τον κόσμο».
Στο Camden, εκεί όπου η Amy Winehouse έζησε, δημιούργησε και άφησε το τελευταίο της αποτύπωμα, η μουσική της εξακολουθεί να ανήκει στους ανθρώπους που την αγάπησαν. Είκοσι χρόνια μετά το «Back To Black», τα τραγούδια της δεν ακούγονται σαν απομεινάρια μιας εποχής, αλλά σαν εξομολογήσεις που βρίσκουν διαρκώς νέες φωνές και νέους αποδέκτες.
Κι αν η βραδιά στο Roundhouse ήταν ένας φόρος τιμής, ήταν ταυτόχρονα και μια υπενθύμιση: η Amy δεν έμεινε πίσω στο χρόνο. Παραμένει εκεί, στους δρόμους του Camden, στις ρωγμές της φωνής της και σε κάθε στίχο που εξακολουθεί να πονάει σαν την πρώτη φορά.
Μέσα από τις φωνές έντεκα γυναικών που πάτησαν στους δρόμους που εκείνη άνοιξε, τα τραγούδια της απέδειξαν ότι παραμένουν ζωντανά, αυθεντικά και βαθιά αναγκαία.
