Ο Boy George, το είδωλο της pop που δεν χωρά σε καλούπια, μιλά για τη σεξουαλικότητα, την J.K. Rowling και την ατομικότητα που χάθηκε.
Ο Boy George δεν έπαιξε ποτέ με τους κανόνες. Το εμβληματικό queer είδωλο, γεννημένος ως George Alan O’Dowd, που άνοιξε νέους δρόμους στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ως ο ανδρόγυνος, έντονα μακιγιαρισμένος frontman των Culture Club, συνεχίζει ακόμα και σήμερα να πηγαίνει κόντρα στο σύστημα. Και τα λόγια του έχουν τη δύναμη να ανοίγουν συζητήσεις.
Σε μια εκρηκτική συνέντευξή του στους The Times, ο 64χρονος καλλιτέχνης εξαπέλυσε τα πυρά του ενάντια στην «πολιτική ταυτοτήτων» της σημερινής queer κοινότητας, με μια δήλωση που μοιάζει με βόμβα.
«Δεν πιστεύω ότι έχει βοηθήσει κανέναν. Δεν είμαστε “ένα πράγμα”», είπε χαρακτηριστικά.
«Είναι σαν να λες: “Αυτό είναι οι μαύροι, αυτό είναι οι Εβραίοι, αυτό είναι οι τρανς”. Όχι! Όλοι είναι ετερόκλητοι γιατί κανείς δεν μοιάζει με κανέναν άλλον, επομένως ξεκινάς από λάθος οπτική γωνία», υποστήριξε.
Σε μια εποχή που η αυξημένη ορατότητα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας βρίσκεται στο επίκεντρο, ο τραγουδιστής του «Karma Chameleon» υποστηρίζει πως η πραγματικότητα και η διαδικτυακή εμπειρία είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.
«Τα τρανς άτομα είναι οι νέοι άνθρωποι που πρέπει να μισούμε, αλλά πάντα λέω: Πόσους τρανς ανθρώπους συνάντησες σήμερα;», αναρωτήθηκε.
«Υπάρχει ο κόσμος του διαδικτύου, που είναι φρικτός και γεμάτος οργή. Και μετά υπάρχει ο πραγματικός κόσμος, που είναι εντελώς διαφορετικός, οπότε στην πραγματικότητα οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα λόγο να ανησυχούν», συνέχισε.
Με το γνωστό, καυστικό πνεύμα του, προσθέτει με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Αν είμαι πραγματικά τυχερός, η ίδια μου η σεξουαλικότητα μου απασχολεί περίπου τρεις ώρες τον μήνα. Όλοι έχουμε γάτες να ταΐσουμε, οικογένειες να επισκεφθούμε, δουλειές να κάνουμε.»
Και συνέχισε: «Είχα πει σε μια συνέντευξη στα 17 μου: “Το να είσαι γκέι είναι σαν να τρως ένα σακουλάκι πατατάκια. Είναι τόσο ασήμαντο”. Το πιστεύω ακόμα και σήμερα. Γιατί να σε νοιάζει η σεξουαλικότητα κάποιου, εκτός αν πρόκειται να κάνεις σεξ μαζί του;»
Ενώ ο Boy George είχε βρεθεί αντιμέτωπος με κατηγορίες για τρανσφοβία το 2020, όταν έγραψε στο Twitter «Αφήστε τις αντωνυμίες σας στην πόρτα», πρόσφατα υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των τρανς ατόμων σε μια διαδικτυακή αντιπαράθεση με τη συγγραφέα του «Harry Potter», J.K. Rowling.
Όταν η δισεκατομμυριούχος συγγραφέας ρώτησε «ποια δικαιώματα έχουν αφαιρεθεί από τους τρανς;» και εξέφρασε την άποψη ότι ο λόγος της φιμώνεται, ο Boy George απάντησε κοφτά και περιεκτικά: «Το δικαίωμα να σε αφήσει στην ησυχία σου ένας πλούσιος, βαριεστημένος νταής!»
Το θέμα των τρανς ατόμων προέκυψε κατά τη συζήτηση για την προσπάθειά του να φέρει ξανά στη σκηνή το υποψήφιο για Tony μιούζικαλ του «Taboo» του 2002.
Το έργο εξιστορεί τη ζωή στο ηδονιστικό nightclub της δεκαετίας του ’80 με το ίδιο όνομα, που ίδρυσε ο Leigh Bowery, ο γεννημένος στη Μελβούρνη performance artist και promoter, του οποίου οι εξωφρενικές παραστάσεις αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τον νεαρό τότε George.
«Αυτό που θέλω να εξερευνήσω στην παράσταση είναι η παράξενη σχέση μεταξύ του Leigh και της συζύγου του, Nicola Bowery», εξήγησε ο ίδιος.
«Πολύ πριν την έννοια του non-binary, εδώ έχουμε έναν γκέι άντρα που παντρεύτηκε μια στρέιτ γυναίκα και υπήρχε αληθινή τρυφερότητα και αγάπη μεταξύ τους. Ναι, μέρος του λόγου που παντρεύτηκε τη Nicola ήταν για να εκνευρίσει τους πάντες, αλλά πιστεύω ότι την αγαπούσε πραγματικά», συνέχισε.
Για τον Boy George, οι αντισυμβατικοί άνθρωποι όπως ο ίδιος και ο Bowery γεννήθηκαν από μια περίοδο όπου η ιδέα ήταν να παρουσιάζεις τον αληθινό σου εαυτό, χωρίς να προσπαθείς να «εκπροσωπήσεις μια ευρύτερη κοινότητα που αυτοπροσδιορίζεται ως queer, non-binary» ή οποιαδήποτε άλλη ταμπέλα.
Η τελευταία λέξη του είναι αποστομωτική: «“Ω, απόλυτα. Κάποιος είπε τις προάλλες: ‘Ο Leigh Bowery ήταν το πρότυπο για την γκέι ταυτότητα’. Θα το μισούσε αυτό. Θα το μισούσε!”», είπε.
Σε τελική ανάλυση, ο Boy George δεν επιτίθεται σε πρόσωπα, αλλά σε ιδέες. Επιτίθεται στα στενά κουτιά και τις κατηγοριοποιήσεις που, κατά τη γνώμη του, πνίγουν την ατομικότητα.
Ίσως η φωνή του, που επιμένει στην υπεράσπιση του μοναδικού και του αταξινόμητου, να είναι σήμερα πιο ανατρεπτική από ποτέ. Παραμένει, τελικά, αυτό που ήταν πάντα: ένας αιώνια προκλητικός καλλιτέχνης.
