Η Debbie Adamson απέφευγε τα αεροπορικά ταξίδια επί 17 χρόνια, καθώς η αεροφοβία της μετέτρεπε κάθε πτήση σε μία πολύωρη δοκιμασία. Με τη βοήθεια ενός φίλου πιλότου, μιας ομάδας υποστήριξης και μιας λίστας με τραγούδια των BTS, η 67χρονη μητέρα τριών παιδιών κατάφερε να επιστρέψει στο αεροπλάνο και σχεδιάζει πλέον νέα ταξίδια με τον σύζυγό της.
Η Debbie Adamson πέρασε 17 χρόνια χωρίς να μπει σε αεροπλάνο. Η 67χρονη από το Σαουθάμπτον του Χάμσαϊρ επέστρεψε τελικά στις πτήσεις, αφού έμαθε περισσότερα για τη λειτουργία των αεροσκαφών και βρήκε στη μουσική των BTS έναν τρόπο να ελέγχει τον φόβο και την ένταση κατά τη διάρκεια του ταξιδιού.
Η αεροφοβία της άρχισε στην πρώτη της πτήση, όταν ήταν ακόμη φοιτήτρια και επέστρεφε από τη Βουδαπέστη. Η ίδια περιέγραψε εκείνο το ταξίδι ως «τη χειρότερη πτήση στον κόσμο». Από τότε πίστευε ότι κάθε αεροπλάνο στο οποίο επιβιβαζόταν επρόκειτο να συντριβεί.
Τα χρόνια περνούσαν, όμως ο φόβος παρέμενε το ίδιο έντονος. Το 2006, όταν ο σύζυγός της, λάτρης των θεματικών πάρκων, οργάνωσε οικογενειακό ταξίδι στο Ορλάντο της Φλόριντα μαζί με τα τρία παιδιά τους, η Adamson προσπάθησε να το ματαιώσει.
Στο αεροδρόμιο έκρυψε σκόπιμα το διαβατήριό της μέσα σε ένα περιοδικό, με την ελπίδα ότι δεν θα μπορούσε να ταξιδέψει. Το προσωπικό, ωστόσο, της εξασφάλισε νέο εισιτήριο και εκείνη πέρασε τις τρεις ώρες της πτήσης χωρίς να σταματήσει να κλαίει.
Το 2008 αποφάσισε ότι δεν άντεχε άλλη τέτοια εμπειρία. Σταμάτησε εντελώς τα αεροπορικά ταξίδια και διατήρησε αυτή την απόφαση για τα επόμενα 17 χρόνια.
Κατά την περίοδο που ακόμη πετούσε, ενημέρωνε συνήθως το πλήρωμα καμπίνας για τη φοβία της αμέσως μετά την επιβίβαση. Πολλές φορές είχε ήδη αρχίσει να κλαίει προτού προλάβει να μιλήσει.
«Όταν έπρεπε να πετάξω εκείνη την περίοδο του έντονου φόβου, έλεγα στην αεροσυνοδό για τη φοβία μου μόλις περνούσα την πόρτα, αν δεν έκλαιγα ήδη», είπε.
«Ο σύζυγός μου κατέβαινε από κάθε πτήση με μόνιμη αρθρίτιδα στα χέρια, επειδή τον κρατούσα τόσο σφιχτά», πρόσθεσε, με μία δόση χιούμορ για όσα περνούσε η οικογένεια.
:max_bytes(150000):strip_icc():focal(799x0:801x2):format(webp)/flying-phobia-cured6-72326-76599b2af2ab47d89818779301f83fea.jpg)
Η αναστάτωση επηρέαζε και τη σωματική της κατάσταση. Απέφευγε το φαγητό και το νερό σε όλη τη διάρκεια της πτήσης, ενώ ακόμη και μία μικρή ανατάραξη αρκούσε για να την κάνει να κλάψει ξανά.
«Δεν μπορώ να το εξηγήσω, απλώς δεν μπορείς να το ελέγξεις. Είναι απόλυτος τρόμος», είπε.
«Ακόμη και στην παραμικρή ένδειξη ανατάραξης, άρχιζα πάλι να κλαίω. Δεν έτρωγα ούτε έπινα και κατέβαινα από τις πτήσεις σε αρκετά κακή κατάσταση. Ήταν πραγματικά πολύ σοβαρό», συνέχισε.
Η αλλαγή άρχισε όταν ένας φίλος της, ο οποίος εργάζεται ως πιλότος, της εξήγησε πώς λειτουργούν τα αεροπλάνα. Η ενημέρωση περιόρισε ένα μέρος της αβεβαιότητας που τροφοδοτούσε τη φοβία της και της έδωσε τη δυνατότητα να εξετάσει τον φόβο της με περισσότερη ψυχραιμία.
Στη συνέχεια εντάχθηκε σε μία ομάδα υποστήριξης στο Facebook. Εκεί βρήκε ανθρώπους με ανάλογες εμπειρίες και άρχισε να προετοιμάζεται για την επιστροφή της στις πτήσεις.
Ο στόχος της είχε και ιδιαίτερη προσωπική σημασία: ήθελε να ταξιδέψει με τον σύζυγό της στη Σαντορίνη, για να γιορτάσουν την 40ή επέτειο του γάμου τους. Πριν από αυτό το ταξίδι, όμως, αποφάσισε να δοκιμάσει τις αντοχές της σε μία γνώριμη οικογενειακή διαδρομή.
Η Adamson επέστρεψε με την οικογένειά της στο Ορλάντο, στην πόλη που είχε συνδεθεί με μία από τις δυσκολότερες πτήσεις της. Αυτή τη φορά, ακόμη και οι αναταράξεις δεν προκάλεσαν την παλιά αντίδραση.
Καθοριστικό εργαλείο ήταν μία λίστα με τα αγαπημένα της τραγούδια των BTS. Το νοτιοκορεατικό συγκρότημα, με μέλη τους RM, Jin, SUGA, j-hope, Jimin, V και Jung Kook, είναι το αγαπημένο της και η μουσική του τη βοήθησε να περιορίσει την υπερφόρτωση από τους ήχους και τα υπόλοιπα ερεθίσματα της καμπίνας.
«Έφτιαξα μία “bulletproof” λίστα, με κάθε τραγούδι που αγαπώ, ώστε να ξέρω ότι θα συνέχιζα να ακούω», είπε. Η επιλογή της λέξης παρέπεμπε ευθέως στο όνομα των BTS και πρόσφερε στη διαδικασία μία προσωπική, παιχνιδιάρικη λεπτομέρεια.
Κατά την απογείωση έκλεισε τα μάτια και κρατήθηκε σφιχτά. Αφού πέρασαν τα πρώτα λεπτά, άρχισε να εξετάζει με λογική όσα συνέβαιναν γύρω της και να ελέγχει την αντίδρασή της.
«Έκλεισα τα μάτια μου κατά την απογείωση και κρατήθηκα επίσης πολύ σφιχτά. Μόλις το έκανα, άρχισα να το αντιμετωπίζω λογικά», εξήγησε.
«Αυτό μου απέδειξε ότι έδωσα στον εαυτό μου την άδεια να μη φοβάται πια, κι έτσι δεν φοβόμουν. Όλη η πίεση προερχόταν από το ίδιο μου το μυαλό», πρόσθεσε.
Η Adamson αποφεύγει να παρουσιάσει την εμπειρία της ως οριστική θεραπεία. Περιγράφει μία νέα ικανότητα να αναγνωρίζει εγκαίρως τον φόβο και να μην του επιτρέπει να ελέγχει κάθε απόφασή της.
«Δεν θα έλεγα ποτέ ότι θεραπεύτηκα, όμως έχω την αυτογνωσία να σκέφτομαι: “Θα δώσω στον εαυτό μου την άδεια να μη φοβάται”», είπε.
Παράλληλα, επιμένει ότι η φοβία δεν αποτελεί λόγο ντροπής. Η δική της πορεία άρχισε να αλλάζει όταν αναζήτησε πληροφορίες, δέχθηκε στήριξη και επέτρεψε στον εαυτό της να επανεξετάσει όσα θεωρούσε επί χρόνια αναπόφευκτα.
«Δεν ήταν κάτι για το οποίο έπρεπε να ντρέπομαι, δεν μπορούσα να το ελέγξω. Εκείνο που δεν είχα κάνει ήταν να δώσω στο μυαλό μου την ελευθερία να μάθει περισσότερα γι’ αυτό και να το αντιμετωπίσει λίγο πιο λογικά», ανέφερε.
Η μουσική λειτούργησε στην περίπτωσή της ως σταθερό σημείο συγκέντρωσης μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο ερεθίσματα. Μαζί με την ενημέρωση από τον φίλο της και τη στήριξη που βρήκε στο διαδίκτυο, της έδωσε ένα πρακτικό σχέδιο για να επιστρέψει σε κάτι που είχε αποκλείσει από τη ζωή της.
Η Adamson σχεδιάζει τώρα περισσότερα ταξίδια και ελπίζει ότι η ιστορία της θα βοηθήσει άλλους ανθρώπους με αεροφοβία. Η εμπειρία της δείχνει πόσο σημαντικό είναι να αντιμετωπίζεται μία φοβία χωρίς ντροπή, με γνώση, υποστήριξη και εργαλεία που ταιριάζουν στον κάθε άνθρωπο. Για εκείνη, επτά φωνές από τη Σεούλ άνοιξαν ξανά τον δρόμο προς τον ουρανό.
