Η εμπορική επιτυχία είναι εδώ, τα τραγούδια επίσης – Αλλά η δημιουργία για την Chappell Roan θέλει ησυχία, ρίζες και κάτι που να μοιάζει με σπίτι
Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή ενός καλλιτέχνη που δεν μετρώνται ούτε σε streams, ούτε σε sold out συναυλίες. Μετριούνται σε ανάσες. Σε απλή σωματική παρουσία σε έναν χώρο που επιτρέπει το ακλόνητο «τώρα». Μέσα σε αυτό το λεπτό φάσμα ανάμεσα στη δίνη της επιτυχίας και την ανάγκη για νηνεμία, η Chappell Roan στέκεται με ειλικρίνεια και τρυφερή ανασφάλεια. Και μιλά.
«Θέλω να γράψω μόλις νιώσω ήρεμη», είπε με μία δόση λυγμού και σταθερής ειλικρίνειας σε μία νέα συνέντευξή της στο Apple Music με τον Zane Lowe.
Η τελευταία μιάμιση χρονιά για την ίδια έμοιαζε με ένα ατελείωτο τρέξιμο — όχι μόνο λόγω της εκρηκτικής ανόδου της στη βιομηχανία — αλλά και λόγω των πιο γήινων, ανθρώπινων συνθηκών.
Αφού έΈασε το σπίτι της στις πυρκαγιές του Λος Άντζελες, η συνεχής μετακίνηση μεταξύ προσωρινών καταλυμάτων και η αποσυναρμολόγηση κάθε ρουτίνας, την άφησαν χωρίς σταθερό έδαφος να σταθεί.
Στον πυρήνα της, όμως, ήξερε: «Η καλή μουσική δεν γράφεται όταν είσαι διαλυμένος. Γράφεται λίγο μετά, όταν μπορείς να πάρεις μία ανάσα και να δεις τι σου συνέβη».
Παρόλα αυτά, η Chappell Roan δεν σταμάτησε. Κυκλοφόρησε τρία ιδιαίτερα singles – το «Good Luck, Babe!», το «The Giver» και το πιο πρόσφατο «The Subway» – το καθένα διαφορετικό, τολμηρό και σχεδόν ασυντόνιστο μεταξύ τους.
Και όμως, αυτό είναι που την χαρακτηρίζει: η άρνηση να παγιδευτεί σε μία μόνο μουσική ταυτότητα.
Το «The Subway», που εκ πρώτης όψεως μοιάζει με ωδή στη μελαγχολία του υπόγειου της Νέας Υόρκης, είναι στην πραγματικότητα η σκιά εκείνης που κρύφτηκε από έναν παλιό έρωτα στους δρόμους του Λος Άντζελες. Μια πόλη που για χρόνια της προσέφερε την μουσική της άνοδο, αλλά όχι πάντα ένα αληθινό ανήκειν.
«Δεν ήμασταν τσακωμένοι», εξηγεί για το πρόσωπο που ενέπνευσε το τραγούδι. «Απλώς προσπαθούσα να αποφύγω εκεί που πηγαίναμε. Τα καφέ μας. Τα πάρτι μας. Και βρέθηκα να μη ξέρω πώς να υπάρχω σε αυτή την πόλη χωρίς εκείνον».
Όπως πάντα, τα πιο προσωπικά τραγούδια της δεν είναι άβολες εξομολογήσεις, αλλά μανιφέστα επιβίωσης. Μέχρι και σήμερα, όλα της τα τραγούδια πηγάζουν από μία εσωτερική βουή που ζητάει να γίνει μελωδία. Και η ίδια, όσο κι αν αγαπά το show, δηλώνει ξεκάθαρα: «Δεν γράφω μουσική σε χρόνο dt. Δεν με εκφράζει αυτό».
Ούτε όμως και την φοβίζει αυτός ο ρυθμός. Ίσα-ίσα. «Μου πήρε πέντε χρόνια να γράψω το “The Rise and Fall of a Midwest Princess”. Ίσως να χρειαστώ άλλα τόσα. Δεν βιάζομαι», είπε χωρίς ενοχές για τη δημιουργική παύση της.
Το δεύτερο άλμπουμ – το περίφημο CR2 – προς το παρόν είναι ένα αφηρημένο σχέδιο, χωρίς υλική υπόσταση. Κι όμως, η Chappell Roan δείχνει να χτίζει σιγά σιγά τη γέφυρα που θα την οδηγήσει εκεί: «Το “The Subway” είναι ένας κρίκος στην αλυσίδα. Μια μετάβαση. Ίσως το επόμενο να χτιστεί από εκεί».
Παρά τις διαφορές μεταξύ των πρόσφατων κυκλοφοριών της, όλα τα singles της μπήκαν στο Top 5 του Billboard Hot 100. Ανάμικτα στυλιστικά — από στοιχεία country μέχρι 90s rock — όλα απέδειξαν κάτι ουσιαστικό: οι ακροατές δεν περιμένουν πάντα συνέπεια. Περιμένουν αυθεντικότητα. Και η Chappell Roan την προσφέρει άφοβα.
Όσο για το μέλλον, έχει κλείσει συναυλίες για Φεβρουάριο και Μάρτιο, μα σε κάθε της σχόλιο φαίνεται μία λαχτάρα να κάνει κάτι άλλο: να μείνει κάπου σταθερά. Να βάλει ρίζες για λίγο. Να ξυπνά στο ίδιο κρεβάτι. Να περπατά στους ίδιους δρόμους. Δεν είναι θέμα πολυτέλειας· είναι προϋπόθεση δημιουργικότητας.
Η Chappell Roan δεν υπόσχεται εύκολες, γρήγορες κυκλοφορίες. Δεν υπόσχεται έτοιμα concepts, έτοιμο ήχο ή κάποιο βιαστικό δεύτερο άλμπουμ. Υπόσχεται όμως ότι το επόμενο κύμα θα είναι δικό της — και θα έρθει όταν είναι έτοιμη, όχι όταν την περιμένουν.
Και ίσως αυτό, ειδικά στον κόσμο της pop, να είναι η πιο ριζοσπαστική επιλογή που μπορεί να κάνει ένας καλλιτέχνης: να περιμένει τη σιωπή, προτού τραγουδήσει ξανά.
