Στην πρώτη εμφάνισή της στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά την κυκλοφορία του «Music, Fashion, Film», η Charli xcx παρουσίασε μία φιλόδοξη συναυλία που έμοιαζε περισσότερο με δήλωση καλλιτεχνικής ανεξαρτησίας.
Η Charli xcx έχει περάσει πλέον σε μία φάση της καριέρας της όπου δεν χρειάζεται απλώς να εμφανιστεί σε ένα φεστιβάλ. Κάθε εμφάνιση μοιάζει να αποτελεί μέρος μιας μεγαλύτερης αφήγησης για το ποια είναι, τι θέλει να κάνει και προς τα πού θέλει να κινηθεί στη συνέχεια.
Αυτό ακριβώς συνέβη και την Παρασκευή 28 Αυγούστου στο Reading Festival, όπου η Charli xcx ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκηνή ως επικεφαλής της διοργάνωσης. Ήταν ταυτόχρονα η πρώτη εμφάνισή της στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά την κυκλοφορία του νέου άλμπουμ της, «Music, Fashion, Film», αλλά και μία επιστροφή σε έναν χώρο που είχε επισκεφθεί ξανά ως νεότερη καλλιτέχνιδα.
Λίγες ημέρες νωρίτερα, μιλώντας στο BBC Radio 1, η Charli xcx είχε ξαναδεί παλαιότερες εμφανίσεις της στο Reading Festival και, όπως συνηθίζει, δεν χαρίστηκε ιδιαίτερα στον νεότερο εαυτό της. «Με κάνει να νιώθω αμηχανία, για να είμαι ειλικρινής», είχε πει για την εμφάνισή της το 2017.
Για το 2019 είχε άλλη μία ένσταση. Δεν της άρεσαν ιδιαίτερα τα μαλλιά της. «Φαίνεται να είναι μία συλλογή από μερικά από τα χειρότερα χτενίσματα και βαψίματα μαλλιών που υπάρξει στο Reading & Leeds», είχε σχολιάσει.
Η αυτοκριτική αυτή είναι χαρακτηριστική της Charli xcx. Λίγοι σύγχρονοι καλλιτέχνες έχουν τόσο έντονη επίγνωση της εικόνας τους, των διαφορετικών περιόδων της καριέρας τους και του τρόπου με τον οποίο το κοινό αντιλαμβάνεται κάθε νέα μουσική τους.
Το «Brat» είχε στηριχθεί σε αυτή την αποφασιστικότητα. Το «Music, Fashion, Film», όμως, μοιάζει να κάνει ένα βήμα πιο μέσα, με την Charli xcx XCX να εξετάζει ακόμη και το αν θέλει πραγματικά να συνεχίσει να είναι τραγουδίστρια, την ώρα που η υποκριτική αρχίζει να αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον για εκείνη.
Το Reading Festival, λοιπόν, ήταν μία σημαντική δοκιμασία. Όχι μόνο επειδή ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκε στην κορυφή του προγράμματος της διοργάνωσης, αλλά επειδή εμφανιζόταν μπροστά σε ένα κοινό που την είχε γνωρίσει σε πολύ διαφορετικές φάσεις της καριέρας της.
Η νέα παράστασή της, η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Lollapalooza τον Ιούλιο, έδωσε από νωρίς το στίγμα. Αντί για τις τεράστιες οθόνες LED που συναντάμε πλέον συχνά στα μεγάλα φεστιβάλ, η Charli xcx επέλεξε μία τεράστια μαύρη κατασκευή που θύμιζε γιγαντιαίο ηχείο. Η επιλογή ήταν το αντίθετο ενός ασφαλούς φεστιβαλικού θεάματος. Η σκηνή δεν προσπαθούσε να κρύψει την απλότητά της πίσω από ασταμάτητες εικόνες. Αντίθετα, δημιουργούσε έναν βαρύ, σχεδόν απειλητικό όγκο μέσα στον οποίο η ίδια μπορούσε να κινηθεί.
Στο πρώτο μέρος της συναυλίας, τα «Rock Music» και «Wink Wink» παρουσιάστηκαν με την Charli xcx και την μπάντα της σε ύψος περίπου εννέα μέτρων πάνω από το έδαφος. Η αίσθηση ήταν περισσότερο rock συναυλία παρά κλασικό φεστιβαλικό σόου.
Το κοινό δεν χρειάστηκε να στηριχθεί μόνο στα οπτικά στοιχεία. Ο ήχος ήταν γεμάτος και τα τραγούδια του «Music, Fashion, Film» απέκτησαν στη σκηνή μεγαλύτερο βάρος και ένταση από ό,τι στις ηχογραφήσεις. Ανάμεσα στο αρχικό μέρος και στο μεγάλο αφιέρωμα στο «Brat», η Charli xcx άφησε χώρο για μία σύντομη μετάβαση που έριξε τους ρυθμούς και έκανε τη συναυλία πιο σκοτεινή.
Το «Pink Diamond» από το «How I’m Feeling Now» του 2020 άνοιξε ένα πιο παράξενο ηχητικό τοπίο, ενώ τα «Dying for You» και «House» από το soundtrack του «Wuthering Heights» έφεραν ακόμη περισσότερη ένταση και μία αίσθηση σχεδόν εφιαλτική.
Το συγκεκριμένο σημείο θα μπορούσε εύκολα να χαθεί σε ένα μεγάλο φεστιβάλ. Αντίθετα, αποτέλεσε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της βραδιάς, ακριβώς επειδή η Charli xcx δεν προσπάθησε να ικανοποιήσει την προσδοκία ότι ένας επικεφαλής φεστιβάλ πρέπει να βρίσκεται συνεχώς σε λειτουργία μεγάλης επιτυχίας.
Ύστερα ήρθε το «Brat». Για ένα κοινό στο οποίο υπήρχαν και αρκετοί νεότεροι θεατές που πιθανότατα έβλεπαν για πρώτη φορά την Charli xcx ως καλλιτέχνιδα τέτοιου μεγέθους, το κεντρικό μέρος της συναυλίας λειτούργησε σαν επιβεβαίωση του γιατί το όνομά της έχει πλέον αποκτήσει τόσο μεγάλη δύναμη.
Τα «365 Party Girl», «Sympathy is a Knife» και «Von Dutch» προκάλεσαν τις πιο έντονες αντιδράσεις της βραδιάς. Ακόμη και όταν η Charli xcx ήταν μόνη της πάνω στη σκηνή με ηχογραφημένα φωνητικά, το κοινό τραγουδούσε, χόρευε και έφτανε στα όριά του. Το «Apple» είχε επίσης τεράστια ανταπόκριση, επιβεβαιώνοντας πόσο πολύ έχει περάσει η μουσική της Charli xcx στα νεότερα ακροατήρια.
Υπήρχε, όμως, μία διαφορετική στιγμή που έδωσε στη συναυλία το πραγματικό της βάθος. Το «Camera» από το «Music, Fashion, Film» είναι ίσως το τραγούδι που συγκεντρώνει καλύτερα τις αντιφάσεις του νέου δίσκου. Η Charli xcx μιλά για τις πρόσφατες εμπειρίες της με την υποκριτική και αμφισβητεί τον ρόλο της ως καλλιτέχνιδας στη μέση των 30 της. «Με κάνει να θέλω να πετάξω τη ζωή μου μακριά, όλη τη μουσική, όλους τους ανθρώπους», τραγουδά.
Στο Reading, η συγκεκριμένη στιγμή απέκτησε μεγαλύτερη ένταση από ό,τι στην ηχογράφηση. Το κιθαριστικό μέρος προς το τέλος του τραγουδιού έδωσε μία πιο τραχιά υφή, ενώ το συναίσθημα της αμφιβολίας παρέμεινε ανοιχτό, χωρίς να προσπαθεί να βρει μία εύκολη απάντηση.
Αυτό είναι και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της σημερινής Charli xcx. Δεν θέλει να παρουσιάζει κάθε αλλαγή ως λύση. Μπορεί να είναι μπερδεμένη, αντιφατική και ταυτόχρονα απολύτως ειλικρινής. Η παράστασή της ενίσχυσε αυτή την προσέγγιση. Οι χορευτές είχαν σημαντικό ρόλο, ιδιαίτερα στο «Card Declined», όπου η σκηνή γέμισε κίνηση, ενώ η ίδια πέρασε από διαφορετικές εμφανίσεις που συνέδεαν τις προηγούμενες εποχές της με τη νέα αισθητική.
Στην αρχή εμφανίστηκε με ένα λαμπερό σακάκι, αργότερα φόρεσε ένα μπλε φόρεμα, ενώ ένα μεγάλο σκισμένο λευκό μπλουζάκι στα «If You Take Away the Music Then What Has She Got?» και «Playboy Bunny» υπογράμμισε τη νέα punk πλευρά της.
Το φινάλε ήταν ακόμη πιο απρόσμενο. Το «No One Lasts Forever» δεν αντιμετωπίστηκε σαν ένα τραγούδι για να φύγει το κοινό με την τελευταία μεγάλη δόση ενέργειας. Αντίθετα, αποτέλεσε ένα σχεδόν φιλοσοφικό κλείσιμο.
Ο σκηνοθέτης David Cronenberg ακούγεται σε ένα spoken word απόσπασμα να μιλά για την τέχνη, τον χρόνο και τη σχέση δημιουργίας και θνητότητας. Η Charli xcx και οι χορευτές παραμένουν εντελώς ακίνητοι, κοιτάζοντας προς το κοινό, ενώ η φράση «oblivion is freedom» (Η λήθη είναι ελευθερία) εμφανίζεται στην οθόνη.
Για ένα νεανικό φεστιβαλικό κοινό, το συγκεκριμένο τέλος μπορεί να ήταν δύσκολο να αποκωδικοποιηθεί. Ακριβώς όμως γι’ αυτό λειτούργησε.
Η Charli xcx δεν ολοκλήρωσε την πρώτη της εμφάνιση ως επικεφαλής στο Reading Festival προσπαθώντας να είναι αρεστή σε όλους. Δεν έπαιξε μόνο τα τραγούδια που περίμενε ο κόσμος ούτε μετέτρεψε τη συναυλία σε μία μεγάλη αναπαράσταση του «Brat». Έδωσε χώρο στη νέα της μουσική, στις αμφιβολίες της και στην ανάγκη της να κινηθεί σε διαφορετικές κατευθύνσεις.
Έξι χρόνια μετά την προηγούμενη εμφάνισή της στο ίδιο φεστιβάλ, η διαφορά είναι τεράστια. Η Charli xcx που κάποτε εμφανιζόταν σε ένα απογευματινό πρόγραμμα με τραγούδια όπως τα «1999» και «Boom Clap» έχει πλέον τη δυνατότητα να ανεβαίνει στη σκηνή και να λέει στο κοινό, με τον δικό της τρόπο, ότι δεν είναι βέβαιο πως θέλει να συνεχίσει να κάνει ακριβώς αυτό για πάντα.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της βραδιάς. Η Charli xcx δεν δείχνει να ψάχνει πλέον την αποδοχή. Ψάχνει τον επόμενο εαυτό της.
