Σε μία σπάνια εξομολόγηση, η Cyndi Lauper θυμάται τα ταραχώδη σχολικά χρόνια της και αποκαλύπτει γιατί, ακόμη και σήμερα, νιώθει ότι «ακόμα μαθαίνει».
Το Καθολικό σχολείο και η Cyndi Lauper δεν ήταν ποτέ γραφτό να ταιριάξουν. Ήταν μία σχέση προδιαγεγραμμένη να εκραγεί, και το έκανε, όχι μία, αλλά δύο φορές.
Η εμβληματική τραγουδίστρια του «Girls Just Want to Have Fun» κάθισε απέναντι από την Gracie Abrams για τη στήλη «Musicians on Musicians» του περιοδικού Rolling Stone και ξετύλιξε το κουβάρι των αναμνήσεων από μία εποχή που το ατίθασο πνεύμα της συγκρουόταν με τη συντηρητική αυστηρότητα της εκπαίδευσης.
Συζητώντας για τις δυσκολίες της τραγουδοποιίας, η Lauper έκανε μία αποκάλυψη που φώτισε τα πρώτα της βήματα.
«Άκουσε, δεν μπορώ καν να διαβάσω ένα κανονικό βιβλίο χωρίς να έχω ένα κομμάτι λευκό χαρτί κάτω από κάθε γραμμή», είπε στην Gracie Abrams. «Δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει επειδή με χτυπούσαν στο κεφάλι με πολλές γόμες. Δεν έχω ιδέα».
Η ατμόσφαιρα έγινε αμέσως πιο προσωπική, σχεδόν κινηματογραφική. «Πήγα σε Καθολικό σχολείο, αλλά είχαμε πολλές πολιτικές διαφορές, οπότε μου ζητήθηκε να φύγω», πρόσθεσε με μία αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Και για να μην υπάρξει καμία αμφιβολία, η Cyndi Lauper διευκρίνισε ότι το αίτημα αυτό της έγινε «δύο φορές, μία στην τρίτη δημοτικού, και μετά ξανά στην τετάρτη».
Η Abrams ρώτησε αν την απέβαλαν επειδή «μιλούσε», και η 72χρονη τραγουδίστρια, με το χαρακτηριστικό της πνεύμα, απάντησε κοφτά: «Ω, όχι, όχι, όχι. Επειδή απαντούσα».
Αυτή η ανυπότακτη φύση δεν ήταν απλώς μία παιδική αντίδραση, αλλά ο πυρήνας της ταυτότητάς της. Σε μία συνέντευξή της στο περιοδικό People το 1984, η τραγουδίστρια του «True Colors» (και μέλος της κλάσης του 2025 που θα εισαχθεί στο Rock and Roll Hall of Fame) είχε μιλήσει για τα ταραχώδη παιδικά και εφηβικά της χρόνια, τα οποία περιλάμβαναν και τη φυγή από το σπίτι της στα 17, για να πάρει τελικά το απολυτήριο λυκείου αργότερα.
«Πέρασα χρόνια χωρίς να αποδέχομαι ποια ήμουν. Στο λύκειο ένιωθα εκτός τόπου και χρόνου. Όλα έγιναν εξωπραγματικά για μένα. Ένιωθα ότι απλώς δεν υπήρχε χώρος για μένα σε αυτόν τον κόσμο. Αλλά δεν μπορείς να ξεφύγεις από τον εαυτό σου. “Γιατί ζούσα;”, αναρωτιόμουν. Δεν ταίριαζα, δεν είχα κανέναν να κάνω πράγματα που μου άρεσαν. Τα έκανα μόνη μου», είπε τότε.
Πίσω στο σήμερα και στη συζήτησή της με την Abrams, η Lauper εξέφρασε την αίσθηση ότι, ακόμη και μετά από περισσότερα από σαράντα χρόνια στον χώρο, νιώθει ότι «ακόμα μαθαίνει» ως τραγουδοποιός. Η δημιουργική διαδικασία παραμένει για εκείνη ένα απρόβλεπτο ταξίδι.
«Μερικές φορές γράφεις κάτι και λες: “Ουάου, κοίτα τι κάναμε! Ιδιοφυΐα!”. Την επόμενη μέρα το ακούς και λες: “Τι στο καλό σκεφτόσουν;”», εξήγησε. «Είναι πάντα έτσι, αλλά δεν είναι αυτό που κάνουμε;».
Η πορεία της Cyndi Lauper είναι η απόδειξη ότι η αυθεντικότητα και η άρνηση συμμόρφωσης μπορούν να γίνουν η κινητήριος δύναμη πίσω από μία ολόκληρη καριέρα. Το κορίτσι που απαντούσε στους δασκάλους του και ένιωθε ξένο στον κόσμο, βρήκε τελικά τον χώρο του, χωρίς να προσαρμοστεί, αλλά δημιουργώντας έναν δικό του κόσμο, γεμάτο χρώματα, μουσική και μία αλήθεια που, δεκαετίες μετά, συνεχίζει να εμπνέει.
