Η Dolly Parton είχε αποφασίσει από χρόνια ποιο τραγούδι ήθελε να ακουστεί στην κηδεία της, ενώ ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι της παραμένει κλεισμένο σε μία χρονοκάψουλα και θα αποκαλυφθεί στα 100ά γενέθλιά της.
Η Dolly Parton είχε έναν ξεχωριστό τρόπο να αντιμετωπίζει τη ζωή, τη μουσική αλλά και την ιδέα της υστεροφημίας. Για εκείνη, τα τραγούδια δεν ήταν απλώς μέρος μιας καριέρας που κράτησε περισσότερες από έξι δεκαετίες. Ήταν ένας τρόπος να κρατά ζωντανές τις αναμνήσεις, τους ανθρώπους που αγάπησε και όσα ήθελε να αφήσει πίσω της.
Και φαίνεται πως είχε σκεφτεί αρκετά νωρίς ακόμη και τη μουσική που θα τη συνόδευε μετά τον θάνατό της.
Η Dolly Parton πέθανε την Τρίτη 25 Αυγούστου, σε ηλικία 80 ετών, έπειτα από σύντομη μάχη με τον καρκίνο. Η είδηση σκόρπισε θλίψη σε ολόκληρο τον κόσμο, όμως μαζί με τα τραγούδια και τις αναμνήσεις που άφησε πίσω της, έρχεται ξανά στην επιφάνεια και μία λεπτομέρεια που δείχνει πόσο προσεκτικά είχε σκεφτεί τη μουσική της παρακαταθήκη.
Σε συνέντευξή της στο Entertainment Weekly το 2014, η Parton ρωτήθηκε ποιο τραγούδι θα ήθελε να ακουστεί στην κηδεία της. Η προφανής απάντηση θα ήταν το «I Will Always Love You», ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια της, το οποίο απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη παγκόσμια απήχηση μέσα από την ερμηνεία της Whitney Houston.
Η ίδια γνώριζε πολύ καλά ότι το τραγούδι αυτό θα ήταν πιθανότατα παρόν σε μία τέτοια στιγμή. «Είμαι σίγουρη ότι θα παίζουν το “I Will Always Love You” όταν πεθάνω, όπως έκαναν και με τη Whitney Houston», είχε πει τότε.
Για τη δική της κηδεία, όμως, η Parton είχε επιλέξει κάτι πολύ πιο προσωπικό. Ήθελε να ακουστεί το «If We Never Meet Again», ένας παλιός country-gospel ύμνος που είχε ιδιαίτερη σημασία για την οικογένειά της.
Το τραγούδι ήταν το αγαπημένο του πατέρα της και είχε ακουστεί στην κηδεία του. Έτσι, η Parton ήθελε να επιστρέψει σε εκείνη την ανάμνηση και να το ακούσει ξανά σε μία στιγμή που θα αφορούσε τη δική της ζωή και τον δικό της αποχαιρετισμό.
Η επιλογή δεν μοιάζει τυχαία. Το «If We Never Meet Again» μιλά για τον αποχωρισμό, αλλά και για την ελπίδα μιας μελλοντικής συνάντησης. Είναι ένα τραγούδι που συνδέει τη θλίψη με την πίστη και την παρηγοριά, κάτι που έκανε την επιλογή της ακόμη πιο προσωπική.
Η Parton είχε φροντίσει επίσης να υπάρχουν συγκεκριμένες επιθυμίες για την κηδεία της. Οι εκπρόσωποί της επιβεβαίωσαν μετά τον θάνατό της ότι είχε ζητήσει μία μικρή, ιδιωτική τελετή μόνο για τα στενά μέλη της οικογένειάς της.
Ο ανιψιός της και επί σειρά ετών επικεφαλής της ασφάλειάς της, Bryan Seaver, αποκάλυψε μάλιστα μία ακόμη χαρακτηριστική λεπτομέρεια. Η Dolly Parton ήθελε να ταφεί σε ένα «όμορφο κρεβάτι από απαλό βαμβάκι», θέλοντας με τον δικό της τρόπο να αφήσει λίγο από το χιούμορ και την προσωπικότητά της ακόμη και σε μία τόσο δύσκολη στιγμή.
Η σχέση της με το μέλλον, πάντως, δεν τελειώνει εδώ.
Στο Dollywood DreamMore Resort στο Πίτζον Φορτζ του Τενεσί υπάρχει μία κλειδωμένη καστανή ξύλινη θήκη, η οποία λειτουργεί ουσιαστικά ως χρονοκάψουλα. Μέσα της βρίσκεται ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι της Parton με τίτλο «My Place in History».
Το τραγούδι γράφτηκε και ηχογραφήθηκε το 2015, όταν η Parton ήταν 69 ετών. Η ίδια αποφάσισε ότι δεν θα το ακούσει κανείς μέχρι τις 19 Ιανουαρίου 2046, ημερομηνία κατά την οποία θα συμπληρωνόταν ένας αιώνας από τη γέννησή της.
Η χρονοκάψουλα περιλαμβάνει αντίγραφα της ηχογράφησης σε κασέτα και CD, μαζί με τις αντίστοιχες συσκευές αναπαραγωγής. Η Parton είχε σκεφτεί ακόμη και το ενδεχόμενο η τεχνολογία της εποχής της να μην είναι πλέον χρήσιμη όταν θα ερχόταν η ώρα να ανοίξει η θήκη.
Στο βιβλίο της «Dolly Parton, Songteller: My Life in Lyrics», που κυκλοφόρησε το 2020, είχε γράψει με το γνώριμο χιούμορ της: «Κανείς δεν ξέρει τι μουσική θα υπάρχει μέχρι τότε. Ελπίζω να παίζει και να μην έχει σαπίσει όλο το πράγμα».
Η Parton είχε αναφερθεί και δημόσια στην ύπαρξη του τραγουδιού, εξηγώντας το 2022 στην εκπομπή «The Kelly Clarkson Show» ότι δεν γνώριζε αν θα ήταν ζωντανή όταν θα άνοιγε η χρονοκάψουλα.
«Δεν περίμεναν καθόλου να είμαι εκεί», είχε πει. «Απλώς λέω ότι μπορεί να είμαι εκεί. Ποιος ξέρει; Αλλά το θέμα είναι ότι υπάρχει ένα τραγούδι – υποθέτω ότι πιθανότατα θα διαλυθεί, πιθανότατα κανείς δεν θα το ακούσει ποτέ. Αυτό με ενοχλεί, η σκέψη ότι θα είναι ένα τραγούδι που κανείς δεν θα ακούσει αν σαπίσει εκεί μέσα πριν το ανοίξουν».
Παρά την αβεβαιότητα, η Parton επέμενε ότι άξιζε να περιμένει κανείς μέχρι το 2046. «Είναι πραγματικά ένα πολύ καλό τραγούδι», πρόσθεσε. «Αλλά ναι, έχω ένα τραγούδι θαμμένο που κανείς δεν πρόκειται να ακούσει – δεν ξέρω ποιανού διαβολεμένη ιδέα ήταν αυτή».
Υπάρχει κάτι βαθιά συμβολικό σε αυτή την ιστορία. Η Dolly Parton, μία καλλιτέχνις που πέρασε τη ζωή της γράφοντας τραγούδια για την αγάπη, την απώλεια, την οικογένεια, την πίστη και την ανθρώπινη αντοχή, φρόντισε να αφήσει πίσω της και μία μουσική έκπληξη που δεν θα μπορούσε να ελέγξει η ίδια.
Το «My Place in History» είναι, με έναν τρόπο, το τελευταίο της μήνυμα προς μία γενιά που δεν έχει ακόμη γνωρίσει. Όταν η θήκη ανοίξει το 2046, το τραγούδι θα φτάσει σε έναν κόσμο που θα απέχει δύο δεκαετίες από την ημέρα του θανάτου της.
Μέχρι τότε, η Dolly Parton θα συνεχίσει να υπάρχει μέσα από τα τραγούδια που ήδη γνωρίζουμε. Και ίσως, όταν έρθει εκείνη η μακρινή ημέρα, ένα ακόμη τραγούδι της να μας θυμίσει ότι η Parton είχε φροντίσει να αφήσει κάτι για το μέλλον — ακόμη κι όταν η ίδια δεν θα ήταν εκεί για να το ακούσει.
