Το νέο άλμπουμ των Fontaines D.C. βυθίζεται στα ηλεκτρονικά ηχοτοπία, τις οθόνες και τη σύγχρονη δυστοπία, περιλαμβάνοντας μια απρόσμενη συνεργασία με τη Rosalía.
Το εναρκτήριο λάκτισμα στο πέμπτο άλμπουμ των Fontaines D.C. δεν μοιάζει με τίποτα από όσα είχαν παρουσιάσει στο ξεκίνημά τους. Στο «Six Shot Morning», τα φουτουριστικά synths και μια επιβλητική μπασογραμμή δίνουν αμέσως το στίγμα της νέας τους κατεύθυνσης. Πάνω από τον καταιγιστικό ρυθμό των ντραμς, η φωνή του Grian Chatten ακούγεται σχεδόν απόκοσμη. «Η Σίλικον Βάλεϊ τράβηξε μια φωτογραφία», απαγγέλλει με ψυχρή ένταση στο πρώτο κιόλας τραγούδι.
Το «Dopamine Chamber» αποτελείται από 12 τραγούδια και φέρνει στο προσκήνιο έναν κόσμο όπου οι παλιές ουτοπίες έχουν καταρρεύσει οριστικά. Ο ίδιος ο τίτλος παραπέμπει άμεσα στις ηλεκτρονικές συσκευές και την εμμονική αναζήτηση στιγμιαίας ικανοποίησης που ορίζει την καθημερινότητα. Αντί να ακολουθήσει την πεπατημένη, το συγκρότημα από την Ιρλανδία επιλέγει να μετατρέψει αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα σε ένα περιβάλλον γεμάτο ένταση και συναισθηματικές διακυμάνσεις.
Ο Chatten εξήγησε με σαφήνεια την ιδέα πίσω από τον δίσκο, εστιάζοντας στη σχέση του σύγχρονου ανθρώπου με την τεχνολογία. «Είναι πραγματικά γκροτέσκο να μπορείς να συνταγογραφείς στον εαυτό σου ντοπαμίνη μέσα από το τηλέφωνό σου», δήλωσε ο τραγουδιστής.
Όπως επισήμανε, βασική του επιδίωξη ήταν να συνθέσει μια «καταστροφική προειδοποίηση» για την εποχή μας. Για τον λόγο αυτό, επέλεξε «να αφήσει έξω την ελπίδα και να αντικατοπτρίσει την ασχήμια με ειλικρίνεια», αντλώντας έμπνευση από υπαρξιακά αδιέξοδα, την περιβαλλοντική κατάρρευση και την πολιτική βία.
Η πορεία μέχρι εδώ φανερώνει μια εντυπωσιακή εξέλιξη για την πεντάδα που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 2010 από το Workman’s Club στο Δουβλίνο. Τότε, με κομμάτια όπως το «Hurricane Laughter» του 2017, οι Fontaines D.C. έχτιζαν έναν χαοτικό post-punk ήχο με σειρήνες κιθάρων, προειδοποιώντας πως «δεν υπάρχει διαθέσιμη σύνδεση». Τα τρία πρώτα τους άλμπουμ βασίστηκαν ξεκάθαρα στις κιθάρες, προτού το «Romance» του 2024 αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού.
Εκείνος ο τέταρτος δίσκος είχε δοκιμάσει για πρώτη φορά τις σαρωτικές ενορχηστρώσεις εγχόρδων και τηνnew wave αισθητική, χαρίζοντας τραγούδια όπως το «Starburster» και το «Favourite». Στο «Dopamine Chamber», ωστόσο, το συγκρότημα εγκαταλείπει οριστικά την επιφυλακτικότητα και βουτά ολοκληρωτικά στον ηλεκτρονικό, κινηματογραφικό και goth ήχο. Επιρροές από τον Nino Rota και τη Mina συναντούν τον ήχο των Massive Attack και των Portishead, καθώς ο ήχος των ντραμς μεταμορφώνεται διαρκώς από κομμάτι σε κομμάτι.
Το πρώτο single, «Marianne», λειτούργησε ως η ιδανική εισαγωγή σε αυτή τη νέα αισθητική. Πάνω σε synths που θυμίζουν σκοτεινό λούνα παρκ και έγχορδα που παραπέμπουν στον David Lynch, ο Chatten υπόσχεται μια επικίνδυνη διαφυγή. «Φέτος θα έπρεπε να έρθεις να μείνεις εδώ / Μπορείς να ακολουθήσεις το παράδειγμά μου / Μπορώ να σε βοηθήσω να εξαφανιστείς…», τραγουδά με τρόπο που μαγεύει.
Η «κινηματογραφική αίσθηση» του τραγουδιού ξεδιπλώνεται σαγηνευτικά, μέχρι τη στιγμή που οι στίχοι μιλούν για κάποιον που μπαίνει «κάτω από το μαχαίρι». Κάτω από τα έγχορδα πάλλεται μια πρωτόγονη μπασογραμμή synths, παρασύροντας τον ακροατή σε μια παγίδα όπου ο ηδονισμός συναντά την απειλή.
Ακόμα πιο τραχύ αποδεικνύεται το δεύτερο single, με τίτλο «Tongue». Εκεί τα φρενήρη ντραμς, οι βαριές μπασογραμμές και τα σκοτεινά synths συνοδεύουν τον Chatten, ο οποίος απαγγέλλει με ταχύτητα επηρεασμένη από τους Wu-Tang Clan και τους Mobb Deep. Στο ενάμιση λεπτό εμφανίζεται ξαφνικά ένα ρυθμικό πιάνο, πριν το τραγούδι οδηγηθεί σε μια ορχηστρική κορύφωση και ένα κοφτερό κιθαριστικό σόλο χωρίς εύκολη λύτρωση.
Μια πιο pop ανάσα ανάμεσα στις εντάσεις του άλμπουμ δίνει το «Mimesis», το οποίο κινείται σε έναν ρυθμό βγαλμένο από τις χρυσές στιγμές των New Order και των Depeche Mode της δεκαετίας του 1980. «Όλοι έχουν κατάθλιψη, τρέχουμε πάνω σε μια ρόδα», παραδέχεται ο Chatten μέσα στο κομμάτι. Ταυτόχρονα, τα επιβλητικά synths του τραγουδιού προμηνύουν ήδη τον τρόπο με τον οποίο θα ακουστεί όταν το συγκρότημα βρεθεί για πρώτη φορά στα μεγάλα στάδια το επόμενο καλοκαίρι.
Η πιο απρόσμενη στιγμή του δίσκου έρχεται στο «Where Is Gone?», όπου συμμετέχει η Rosalía. Το κομμάτι ξεκινά ως ένα ορχηστρικό ντουέτο με ατμόσφαιρα ανάμεσα σε ταινία James Bond και επικό γουέστερν του Sergio Leone, προτού μετατραπεί σε μια ακουστική μπαλάντα. Η βαρύτονη φωνή του Chatten συναντά τα αισθαντικά φωνητικά της Rosalía, σε μια δραματική ιστορία που φέρνει στον νου τη συνεργασία του Nick Cave με την Kylie Minogue στο «Where the Wild Roses Grow».
Η πικρία επιστρέφει στο «Happy for You», ένα κομμάτι χωρισμού όπου το μετρονομικό παίξιμο του Tom Coll στα ντραμς διατηρεί ένα ψεύτικο χαμόγελο. Στους στίχους, ο Chatten ομολογεί ότι φεύγοντας «χάραξε το αυτοκίνητό σου» και «έκλεψε τα μαργαριτάρια σου», πριν ξεσπάσει σε έναν οργισμένο rock επίλογο. Το τραγούδι κλείνει με δύο δυσαρμονικές νότες, στέλνοντας τον ακροατή κατευθείαν κάτω από το νερό με το επόμενο κομμάτι, το «Demolition».
Στο κέντρο αυτής της καταιγίδας στέκεται το «One Man», το κομμάτι που αντιμετωπίζει κατά μέτωπο την έννοια του τίτλου του δίσκου. Βασισμένο σε ένα αργό, ονειρικό ρυθμικό μοτίβο τριών συγχορδιών και ευρείες ενορχηστρώσεις εγχόρδων, δίνει στον Chatten τον χώρο να υψώσει τη φωνή του. Επαναλαμβάνοντας ότι είναι «μόνο ένας άνθρωπος», ο τραγουδιστής καταφέρνει να ακουστεί επιβλητικός μέσα από ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά σημεία του δίσκου.
Λίγο πριν το τέλος, το «Japan» ξεχωρίζει ανάμεσα στα πιο όμορφα τραγούδια που έχουν ηχογραφήσει ποτέ οι Fontaines D.C. Με έναν ζεστό ακουστικό ρυθμό που θυμίζει την περίοδο του «Humbug» των Arctic Monkeys αλλά και μπάντες όπως οι Beach House και οι The Neighbourhood, το κομμάτι κρύβει πίσω από τη μελωδία του μια σκοτεινή αφήγηση. Παρά τους στίχους για μια γυναίκα παγιδευμένη σε μια θλιβερή σχέση, λειτουργεί σαν ένα συλλογικό τραγούδι που προορίζεται για τις συναυλίες.
Σε ολόκληρο το «Dopamine Chamber», η εικόνα της οθόνης και του κινηματογράφου επανέρχεται συνεχώς, μετατρέποντας τη ζωή σε θέαμα. Από τις «μελαγχολικές καρδιές σε κινηματογραφική ταινία» του «Six Shot Morning» μέχρι τον αφηγητή του «Mimesis» που δηλώνει «κουρασμένος να ζω μέσα σε μια φωτογραφία», η πραγματικότητα μοιάζει με προβολή. Στο τελευταίο τραγούδι, με τίτλο «Intimate», «τα ερείπια του ανθρώπινου ονείρου» καταλήγουν «τόσο όμορφα στην τελική σκηνή», υπογραμμίζοντας πως όλοι παραμένουμε θεατές απέναντι στην ίδια μας την καταστροφή.
Η κυκλοφορία του δίσκου συμπίπτει με μια περίοδο ραγδαίας ανόδου για το συγκρότημα, το οποίο ετοιμάζεται για τις πρώτες του εμφανίσεις σε στάδια αλλά και για τη μεγαλύτερη περιοδεία του στη Βόρεια Αμερική την επόμενη χρονιά. Αντί να επιλέξουν έναν ασφαλή ήχο για να γεμίσουν τους χώρους, οι Fontaines D.C. διεύρυναν τις ιδέες τους και ρίσκαραν με έναν δίσκο που αγκαλιάζει την ανησυχία.
Με το «Dopamine Chamber», οι Fontaines D.C. αποδεικνύουν ότι η μετάβαση στα μεγαλύτερα ακροατήρια δεν απαιτεί εκπτώσεις στην καλλιτεχνική τόλμη. Ακόμα κι αν ο κόσμος γύρω τους μοιάζει να καταρρέει, φροντίζουν αυτό το ταξίδι να έχει το πιο συναρπαστικό soundtrack.
