Ο Γιώργος Λιβάνης αγγίζει τη σκοτεινή ψυχή του έρωτα και ισορροπεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην ψευδαίσθηση των αισθήσεων.
Το «όμως» δεν έρχεται ποτέ όταν το περιμένεις – κι αυτό είναι που πονάει περισσότερο. Ο Γιώργος Λιβάνης, με τη βαθιά, σχεδόν πληγωμένη φωνή του, ξέρει πολύ καλά το μονοπάτι του χωρισμού.
Αυτή τη φορά δεν το περπατά μονάχα με νότες, αλλά το αποτυπώνει στην οθόνη, μέσα από ένα music video που δεν αρκείται στο να συνοδεύσει το τραγούδι του. Θέλει να το αναδιατυπώσει, να το κάνει εικόνα, βλέμμα, ανάσα κομμένη.
Το «Εκδοχή», η viral επιτυχία που ξεχώρισε από το πρώτο του ολοκληρωμένο άλμπουμ με τίτλο «Θα Γράψουμε Ιστορία», αποκτά τώρα τη στιγμή του: ένα ατμοσφαιρικό, ανατρεπτικό video clip που ακροβατεί στα όρια της ευθύτητας και της ψευδαίσθησης.
Ο Mike Marzz, που υπογράφει τη σκηνοθεσία, χτίζει μία οπτική εμπειρία ουσιαστικά καθηλωτική. Από τις πρώτες κιόλας εικόνες, σου γίνεται σαφές πως αυτό που πρόκειται να παρακολουθήσεις δεν είναι ακόμη ένα video clip, αλλά μία ψυχολογική τοιχογραφία κομμένη σε διαδοχικά ρεαλιστικά και φαντασιακά πλάνα.
Το τραγούδι δεν μένει στη γνωστή ροή μίας μπαλάντας που απλώς «δείχνει» τη θλίψη. Εδώ η θλίψη κυκλοφορεί στους διαδρόμους, ακουμπά στα τραπέζια, τραντάζει τις σκιές. Εδώ η συντριβή δεν υπονοείται, είναι η υπόθεση της κάμερας.
Ο Γιώργος Λιβάνης, στο κέντρο μίας ιστορίας που μοιάζει βγαλμένη από τις πιο ήσυχες ώρες ενός εσωτερικού χάους, παρουσιάζεται σαν ένα είδος αφηγητή που παρακολουθεί τον εαυτό του να χάνεται, να ψάχνει και τελικά να υποχωρεί.
Η χειρότερη «εκδοχή» του εαυτού, όπως λέει και ο τίτλος, δεν είναι υπερβολή. Είναι ένα ξέσπασμα, που εκρήγνυται μέσα από τις μικρές λεπτομέρειες του ενός προσώπου που αλλάζει, παλεύοντας ανάμεσα σε αυτό που ήταν και σε αυτό που έγινε εξαιτίας του χωρισμού.
Τα πλάνα, διαδοχικά και παλλόμενα από ρεαλισμό, συνθέτουν ένα εσωτερικό τοπίο γεμάτο νύχτα. Δεν υπάρχει φως χωρίς σκιά κι εδώ οι σκιές έχουν καταλάβει τα πάντα.
Το αλκοόλ, ο καπνός, τα βλέμματα άδειων προσώπων σε καπνισμένα μπαρ, η μουσική, σχεδόν πνιγμένη από την εικόνα, ανασαίνει μέσα από τη φωνή του Γιώργου Λιβάνη. Αν είχε χρώμα η ερμηνεία του, θα ήταν βαθύ μπλε: όχι το γαλάζιο της ελπίδας, αλλά το μπλε της απόγνωσης που δεν σώζεται, μόνο διαπερνά και στοιχειώνει.
Το τέλος, απρόβλεπτο και φορτισμένο, προδίδει τη βούληση του Γιώργου Λιβάνη να κάνει κάτι περισσότερο από ένα ωραίο video clip. Και το πετυχαίνει. Με μόνο όπλο του τη δύναμη της αδυναμίας.
Το «Εκδοχή», σε μουσική και στίχους του Λευτέρη Κρίκη, είναι ήδη αγαπημένο από τη στιγμή που κυκλοφόρησε. Πρόκειται για έναν συνδυασμό λέξεων και μελωδίας που, χωρίς να καταφεύγει σε φτηνές συγκινήσεις, κατορθώνει να σε βάλει στο δωμάτιο της σιωπής και να σε αναγκάσει να κοιτάξεις μέσα σου.
Ο Γιώργος Λιβάνης, μετά την επιτυχία των προηγούμενων κυκλοφοριών του, δικαιώνει και εμπλουτίζει την εικόνα ενός καλλιτέχνη που δείχνει διατεθειμένος να αφήσει αποτύπωμα.
Στο παρόν, συνεχίζει με αμείωτη ένταση τις εμφανίσεις του στο «VogAthens», στο πλευρό του Πέτρου Ιακωβίδη. Από τον Απρίλιο μέχρι και σήμερα, το πρόγραμμα αποτελεί μία από τις πιο επιτυχημένες επιλογές της νυχτερινής Αθήνας. Όμως είναι σαφές πως για τον Γιώργο Λιβάνη το στοίχημα δεν είναι μόνο η σκηνή. Είναι τι αφήνει πίσω, πώς μιλά έξω από τα φώτα.
Και το video clip του «Εκδοχή» λέει πολλά για τον καλλιτέχνη που δεν φοβάται να δείξει πως είναι φθαρτός, ατελής, μεθυσμένος από αναμνήσεις και σιωπηλές ενοχές. Και για το τραγούδι που σου θυμίζει πως ακόμα και στην πιο δυσβάσταχτη σκοτεινιά, υπάρχει πάντα μία εικόνα που μπορεί να αποτυπώσει τον πόνο με αξιοπρέπεια – και να τον μετατρέψει σε τέχνη.
Γιατί, στο τέλος, η μουσική δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πιο αφοπλιστική εκδοχή του εαυτού μας. Και η «Εκδοχή» αυτή είναι ίσως η πιο αυθεντική που μας έχει χαρίσει ο Γιώργος Λιβάνης μέχρι σήμερα.
