Η Gracie Abrams μίλησε για τις μικρές τελετουργίες που έχει εντάξει στην καθημερινότητά της, τη σχέση της με την αστρολογία και τη θεωρία της προσκόλλησης, αλλά και για τον ιδιαίτερο δημιουργικό δεσμό που έχει αναπτύξει με τον Aaron Dessner.
Η Gracie Abrams δεν προσπαθεί να εξηγήσει τα πάντα με τη λογική. Υπάρχουν αριθμοί που τη σταματούν, συμπτώσεις που της τραβούν την προσοχή και στιγμές που την κάνουν να πιστεύει ότι ορισμένα πράγματα ίσως έχουν έναν λόγο που συνέβησαν ακριβώς έτσι.
Η 26χρονη τραγουδίστρια βρέθηκε στην εκπομπή «Therapuss with Jake Shane» και άνοιξε μία συζήτηση αρκετά διαφορετική από τις συνηθισμένες κουβέντες γύρω από νέα τραγούδια και κυκλοφορίες. Μίλησε για τους λεγόμενους αγγελικούς αριθμούς, τις ευχές στις 11:11, την αστρολογία και εκείνες τις μικρές προσωπικές πεποιθήσεις που πολλοί θα χαρακτήριζαν μυστικιστικές.
Όταν ο Jake Shane τη ρώτησε αν πιστεύει σε όλα αυτά που περιγράφονται συχνά ως «woo-woo», η απάντησή της ήταν άμεση. «Απολύτως», είπε.
Ανάμεσα στις πεποιθήσεις που έχει υιοθετήσει βρίσκεται και η ιδιαίτερη σημασία που δίνει στην ώρα 11:11. Όταν ο Shane ανέφερε ένα νέο τραγούδι της Kim Petras και αναρωτήθηκε αν σχετιζόταν με το 11:11, η Gracie Abrams συνδέθηκε αμέσως με μία δική της συνήθεια.
«Κάθε φορά που η ώρα είναι 11:11, πρέπει να κάνω μία ευχή», είπε. «Αυτές είναι οι πνευματιστικές θεωρίες στις οποίες πιστεύω».
Μια ακόμη συνήθεια συνδέεται με τους αριθμούς και προέκυψε μέσα από την περιοδεία της. Όπως εξήγησε, ένα μέλος του συνεργείου της είχε τη συνήθεια να χτυπά τρεις φορές κάτι κάθε φορά που έβλεπε τρεις ίδιους αριθμούς στη σειρά, και τελικά η κίνηση αυτή πέρασε και στην ίδια.
«Κάθε φορά που βλέπει τρεις αριθμούς στη σειρά, πρέπει να χτυπήσει τρεις φορές. Τώρα, κάθε φορά που είμαι στο κινητό μου και βλέπω τρεις αριθμούς, κάνω κι εγώ το ίδιο», είπε, χτυπώντας τρεις φορές.
«Όταν κάτι τέτοιο κολλήσει στο μυαλό σου, γίνεται μία απόλυτη εμμονή. Εγώ έχω πάντα τέτοιες εμμονές», πρόσθεσε.
Η συζήτηση έφτασε φυσικά και στην αστρολογία. Ο Jake Shane ανέφερε ότι ο τυχερός του αριθμός είναι το επτά, ένας αριθμός που συνδέθηκε αμέσως με την ημερομηνία γέννησης της Gracie Abrams, στις 7 Σεπτεμβρίου.
Η ίδια αποκάλυψε ότι είναι Παρθένος, ενώ ο Shane μοιράστηκε λεπτομέρειες για το δικό του αστρολογικό προφίλ. Η Abrams, πάντως, ξεκαθάρισε ότι δεν θεωρεί τον εαυτό της ειδικό στο συγκεκριμένο θέμα.
«Δεν ασχολούμαι υπερβολικά με αυτό», είπε. «Πάντα νιώθω κάπως σαν απατεώνισσα όταν ρωτάω για τέτοια πράγματα, αλλά με ενδιαφέρει αρκετά ώστε να έχω μία επιφανειακή γνώση».
Παρόμοια είναι, όπως φαίνεται, και η σχέση της με τη θεωρία της προσκόλλησης. Η Gracie Abrams δεν έκρυψε ότι δεν γνωρίζει απόλυτα όλη την ορολογία, ωστόσο έχει σκεφτεί αρκετά τον τρόπο με τον οποίο έχει αλλάξει η ίδια μέσα στις σχέσεις της.
Η τραγουδίστρια διατηρεί εδώ και περίπου δύο χρόνια σχέση με τον Paul Mescal. Οι φήμες για το ειδύλλιό τους ξεκίνησαν όταν οι δυο τους εθεάθησαν μαζί στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 2024 και, παρότι η σχέση τους έχει γίνει περισσότερο ορατή δημόσια τους τελευταίους μήνες, η Abrams εξακολουθεί να προστατεύει ορισμένες πλευρές της προσωπικής τους ζωής.
Σε παλαιότερες δηλώσεις της είχε περιγράψει τη σχέση της ως πηγή «ηρεμίας και χαράς», ενώ είχε μιλήσει και για έναν φόβο που είχε αρχικά: μήπως η αίσθηση ασφάλειας και σταθερότητας επηρεάσει την ανάγκη της να γράφει μουσική.
Όταν ο Jake Shane τη ρώτησε για το δικό της μοτίβο προσκόλλησης, η Gracie Abrams εξήγησε ότι νιώθει πως έχει αλλάξει με τον χρόνο.
«Νομίζω ότι στο παρελθόν είχα αγχώδη προσκόλληση. Νιώθω ότι, από κάποιο θαύμα, σήμερα έχω μία ασφαλή προσκόλληση», είπε.
«Αλλά ποιος ξέρει; Αύριο μπορεί να είναι τελείως διαφορετικά», πρόσθεσε.
Αυτή η ανοιχτή στάση απέναντι σε όσα δεν εξηγούνται εύκολα εμφανίζεται και όταν μιλά για τον Aaron Dessner. Ο 50χρονος μουσικός και παραγωγός έχει εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους δημιουργικούς συνεργάτες της Abrams και συμμετείχε στην παραγωγή του άλμπουμ «Daughter From Hell».
Μεγάλο μέρος του δίσκου ηχογραφήθηκε στο Long Pond Studio του Dessner, έναν χώρο που η Gracie Abrams περιέγραψε με σχεδόν μεταφυσικό τρόπο. Για εκείνη, δεν πρόκειται απλώς για ένα στούντιο, αλλά για έναν χώρο που μοιάζει να κουβαλά την προσωπικότητα του ανθρώπου που τον δημιούργησε.
«Είναι το καλύτερο μέρος. Βρίσκεται σε μία τοποθεσία που δεν αποκαλύπτεται, αλλά είναι πραγματικά το καλύτερο», είπε. «Νιώθεις σαν να είναι η υλική μορφή του πνεύματος του Aaron».
Η συνεργασία τους έχει πλέον βάθος χρόνου και η ίδια περιγράφει τη σχέση τους ως σχεδόν αδελφική. Η σύνδεσή τους ως φίλων και συνεργατών είναι τόσο στενή, ώστε η παρουσία της στον χώρο που έχει δημιουργήσει ο Dessner αποκτά για εκείνη μία ξεχωριστή σημασία.
«Το να βρίσκομαι στο περιβάλλον του, όταν η φιλία μας έχει τέτοιο βάθος και η δημιουργική μας σχέση είναι τόσο δυνατή, είναι κάτι που έχει επηρεάσει σημαντικά την ενήλικη ζωή μου μέχρι σήμερα», είπε.
«Το να βρίσκεσαι κυριολεκτικά μέσα σε ένα σπίτι που έχει διαμορφώσει ο ίδιος και όπου δημιουργεί, είναι σαν ο αέρας να έχει διαφορετική υφή ή κάτι τέτοιο. Είναι σαν να βρίσκεσαι σε ένα διαφορετικό σύμπαν», συνέχισε.
Για την Gracie Abrams, αυτή η αίσθηση ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από όσα μπορούμε να εξηγήσουμε δεν περιορίζεται στους αριθμούς, στα ζώδια ή στις θεωρίες γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις. Επεκτείνεται και στον τρόπο με τον οποίο κοιτάζει πίσω τη διαδρομή που την έφερε μέχρι το σήμερα.
Μιλώντας για τραγούδια με τα οποία είχε δυσκολευτεί στο παρελθόν, αλλά τελικά αποφάσισε να κυκλοφορήσει, η Abrams εξήγησε ότι πλέον αντιμετωπίζει ακόμη και τις πιο δύσκολες στιγμές της δημιουργικής της πορείας με μεγαλύτερη τρυφερότητα.
«Νομίζω ότι τώρα πια έχω μία αδυναμία για όλα όσα προηγήθηκαν, εξαιτίας όποιου “woo-woo” με έφερε μέχρι εδώ», είπε.
«Σκέφτομαι απλώς: “Είναι εντάξει”», πρόσθεσε.
Ίσως αυτή να είναι και η πιο χαρακτηριστική πλευρά της Gracie Abrams: δεν προσπαθεί να παρουσιάσει αυτές τις πεποιθήσεις ως μεγάλες αλήθειες. Για εκείνη, το 11:11, οι αριθμοί που επαναλαμβάνονται, η αίσθηση ότι ένας χώρος μπορεί να αλλάξει ακόμη και την «υφή» του αέρα και η ιδέα πως κάποιες διαδρομές οδηγούν εκεί όπου πρέπει, αποτελούν μικρούς τρόπους για να δίνει νόημα σε μία ζωή που, όπως και η μουσική της, δεν είναι ποτέ απολύτως τακτοποιημένη.
Και ίσως γι’ αυτό, μέσα σε όλες αυτές τις συμπτώσεις και τις προσωπικές τελετουργίες, η Abrams φαίνεται να έχει καταλήξει σε μία απλή σκέψη: δεν χρειάζεται να καταλαβαίνεις ακριβώς πώς συνδέονται όλα μεταξύ τους για να εμπιστευτείς ότι σε έφεραν στο σημείο όπου βρίσκεσαι.
