Η Kesha μιλά για την επανασύνδεσή της με τις πρώτες επιτυχίες της, την έλλειψη ελέγχου και το μέλλον που ονειρεύεται χωρίς όρια.
Η Kesha είναι πλέον έτοιμη να αγκαλιάσει ξανά την πρώιμη μουσική της, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Είμαι σαν την ένεσε ντοπαμίνης για τους μεθυσμένους ανθρώπους στην πίστα». Με αυτή τη φράση, γεμάτη αυτοσαρκασμό αλλά και τρυφερή αποδοχή, δείχνει πως μπορεί πια να κοιτάζει πίσω χωρίς πικρία, βρίσκοντας χαρά ακόμα και στα πιο τρελά κομμάτια της.
Δεκαπέντε χρόνια μετά την εκρηκτική είσοδό της στη μουσική σκηνή, η καλλιτέχνιδα κάνει έναν απολογισμό, γεμάτο ειλικρίνεια και συναισθηματική ωριμότητα, αναγνωρίζοντας την αξία των τραγουδιών που την καθιέρωσαν, αλλά και τον πόνο που έκρυβε η αστραφτερή τους επιφάνεια.
Είναι σαν να επανεξετάζει τα θεμέλια του ίδιου της του εαυτού: τα καλά, τα κακά και τα εκτυφλωτικά λαμπερά.
«Για πολύ καιρό ένιωθα πραγματικά διχασμένη για το πώς να αλληλεπιδράσω με τα πρώτα δύο άλμπουμ που κυκλοφόρησα», εξομολογείται η Kesha στο podcast «Rolling Stone Music Now».
Η αναφορά της αυτή συνοψίζει ένα μακρόχρονο εσωτερικό ταξίδι, μία πάλη μεταξύ περηφάνειας και πικρίας, ανάμεσα σε αυτό που πίστευε πως «έπρεπε» να είναι και σε αυτό που πραγματικά ήταν.
Ωστόσο, μετά την επίτευξη ενός διακανονισμού στη μακρά και άσχημη νομική της διαμάχη με τον πρώην παραγωγό της Dr. Luke — και την ίδρυση της δικής της δισκογραφικής εταιρείας, Kesha Records — νιώθει επιτέλους άνετα να αναπολεί με τρυφερότητα τις πρώτες, γεμάτες γκλίτερ, ημέρες της καριέρας της. Είναι σαν να ξαναβρίσκει το δικαίωμα να γιορτάζει τις ρίζες της χωρίς να σκιάζεται από όσα ακολούθησαν.
Με αφορμή την κυκλοφορία μιας νέας deluxe έκδοσης για την 15η επέτειο του πρώτου ολοκληρωμένου άλμπουμ της, «Animal», και του επόμενου δίσκου της, «Cannibal», αυτή την εβδομάδα, η Kesha μίλησε σε βάθος για τη δημιουργία αυτών των κυκλοφοριών.
Η επέτειος μοιάζει με ένα κάλεσμα σε επανασύνδεση — όχι μόνο με το κοινό αλλά και με την ίδια της την ιστορία. Η ειλικρίνεια και η αυτογνωσία εδώ αποπνέουν απελευθέρωση — μία γλυκιά συμφιλίωση με το πρώιμο, εκρηκτικό alter ego της.
«Γύρισα πίσω και συνειδητοποίησα ότι αυτή ήμουν απλώς εγώ. Λατρεύω το πόσο παιχνιδιάρα ήμουν και το ότι απλά δεν έδινα δεκάρα. Και λατρεύω το πόσο αφελής ήμουν σχετικά με το να διασκεδάζω μπροστά σε ολόκληρο τον κόσμο», σχολίασε.
«Τι ατρόμητο κακό κορίτσι! Έχω τόση αγάπη γι’ αυτήν. Δεν είχε ιδέα πόσο επώδυνο θα ήταν αυτό, το να είσαι τόσο ατελής μπροστά σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά τι σκληροτράχηλο πλάσμα», συνέχισε.
Η φράση της αποπνέει συγκίνηση: σαν να μιλά όχι μόνο στην παλιά της εκδοχή, αλλά και σε κάθε νέο καλλιτέχνη που μαθαίνει να αγαπά τις πληγές μαζί με τη λάμψη.
Σε άλλα σημεία του επεισοδίου του podcast, η Kesha μίλησε για τη δημιουργία των πρώτων της επιτυχιών, που εξακολουθούν να γίνονται viral, τoυς «ανόητους» στίχους, το μουσικό μέλλον της και πολλά άλλα.
Η φωνή της κινείται ανάμεσα στο χιούμορ και την αυτοανάλυση — χαρακτηριστικό της αληθινής ωριμότητας.
Η Kesha δηλώνει πλέον «ευγνώμων» για το «Tik Tok». «Συνέχεια έλεγα μέσα μου, είναι απλά υπερβολικά ανόητο», αναφέρει. «Αλλά μετά το άκουγα ξανά και έλεγα, “Όχι, είναι πραγματικά διασκεδαστικό”… Είμαι τόσο ευγνώμων για αυτό το ανόητο, γαμημένο τραγουδάκι, γιατί είμαι σαν τη ντούλα ντοπαμίνης για τους μεθυσμένους ανθρώπους στην πίστα».
Η αποδοχή αυτή, χρωματισμένη με γέλιο και σαρκασμό, δείχνει την πλήρη αποσύνδεση από το άγχος του «τι θα πουν οι άλλοι» — ένα αφοπλιστικό δείγμα ενσυναισθησίας προς το παρελθόν της.
Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα είναι η αλλαγή ενός στίχου στο «Tik Tok». Η Kesha αποκάλυψε ότι δεν της επιτρέπεται βάσει συμβολαίου να κυκλοφορήσει μία νέα εκδοχή του τραγουδιού που να αλλάζει τον στίχο «feeling like P. Diddy». Η λεπτομέρεια αυτή φωτίζει μία ευρύτερη αλήθεια στο χώρο της μουσικής: ακόμα και τα πιο δικά σου λόγια, συχνά δεν σου ανήκουν.
«Δεν μου επιτρέπεται να το κυκλοφορήσω ακόμα», δηλώνει. «Αλλά στις συναυλίες μου, για να το ξέρουν όλοι, οι στίχοι έχουν αλλάξει επίσημα σε “wake up in the morning like, fuck P Diddy”. Και αυτό αντιπροσωπεύει όλα όσα δεν μπορώ να πω». Είναι μία επαναστατική μικροσυμβολική πράξη — το τραγούδι που την καθιέρωσε, ξαναγεννημένο ως πράξη αντίστασης.
Το παλιό δισκογραφικό συμβόλαιό της δεν της επέτρεπε να επιλέγει ποια από τα τραγούδια της θα κυκλοφορούσαν. Πίσω από κάθε επιτυχία, λοιπόν, κρινόταν ένας αόρατος αγώνας για αυτονομία.
«Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα σχεδόν καθόλου τον έλεγχο για το τι μπορούσε να κυκλοφορήσει. Πήγαινα στο στούντιο κάθε γαμημένη μέρα και έγραφα, και προσπαθούσα να φτιάξω το καλύτερο τραγούδι που είχε ακούσει ποτέ κανείς, κάθε μέρα», εξήγησε. Η επιμονή αυτή μοιάζει σχεδόν ηρωική μέσα στην εξάντλησή της· ένα παράδειγμα πείσματος και επιβίωσης.
«Και πέρα από αυτό, λόγω κάτι που υπέγραψα, δεν είχα κανένα δικαίωμα πάνω στην ηχογραφημένη φωνή μου στο σύμπαν. Εις το διηνεκές. Οπότε, κατά κάποιον τρόπο, απλώς έκανα το μόνο πράγμα που υποθέτω ότι είχα τον έλεγχο να κάνω, το οποίο ήταν, άσε με απλά να προσπαθήσω να φτιάξω τα καλύτερα γ**** τραγούδια που μπορώ», πρόσθεσε. Η παραδοχή αυτή συμπυκνώνει τη δημιουργική της φιλοσοφία: όταν όλα αφαιρούνται, το μόνο που μένει είναι το πείσμα να δημιουργείς.
Η Kesha έβλεπε τον εαυτό της ως μία φωνή για τους αουτσάιντερ στην pop μουσική. Η ταύτισή της με τους περιθωριοποιημένους παραμένει η ραχοκοκαλιά της καριέρας της.
«Άκουγα Iggy Pop και σκεφτόμουν, γαμώτο σε αυτούς τους losers στο Λύκειο Brentwood», είπε γελώντας. «Όλες αυτές οι συνηθισμένες σκύλες, δεν με καταλαβαίνουν. Ήθελα να είμαι αυτό για την pop μουσική. Ήθελα τα κορίτσια που δεν ένιωθαν σαν τα τέλεια, πρότυπα κορίτσια να έχουν ένα κορίτσι για το οποίο θα μπορούσαν να πουν, “αυτή είναι η δικιά μου”».
Οι σκόπιμα απλοϊκοί στίχοι και η εκτεταμένη χρήση του AutoTune στην πρώιμη μουσική της οδήγησαν σε αντιλήψεις που την ενοχλούσαν βαθιά. Κάτω από τα πολύχρωμα beats υπήρχε μία ψυχή που πάλευε να ακουστεί καθαρά.
«Κατά κάποιον τρόπο, είμαι περήφανη που είμαι έξυπνη και που μπορώ να τραγουδήσω. Και το να πιστεύει όλος ο κόσμος ότι δεν μπορούσα να τραγουδήσω και ότι ήμουν χαζή, αυτό ήταν δύσκολο για μένα. Ίσως δεν θα έπρεπε να δίνω τόση σημασία όση έδωσα, αλλά είναι ολόκληρος ο κόσμος… Και είναι ολόκληρη η ζωή μου», παραδέχθηκε, σε μία εξομολόγηση που αποπνέει ευαισθησία, αλλά και έναν υπόγειο θυμό: έναν αγώνα να αποτινάξει στερεότυπα που την στοίχειωσαν.
«Και έτσι αυτό ήταν δύσκολο για μένα και απλώς έπρεπε να αφήσω τον χρόνο να περάσει και να αφήσω την ακεραιότητά μου και τις επιλογές μου και τη δημιουργικότητά μου να μιλήσουν από μόνες τους. Αλλά μου πήρε λίγο καιρό για να νιώσω επιτέλους ότι οι άνθρωποι αρχίζουν να με βλέπουν ολιστικά», συνέχισε.
Κοιτάζοντας μπροστά, η Kesha είναι ενθουσιασμένη για το τι επιφυλάσσει το μέλλον, με τη φωνή της γεμίζει με ενέργεια και δημιουργικό θάρρος.
«Θέλω πραγματικά να γίνω εντελώς απεριόριστη όσον αφορά το τι είναι ηχητικά εφικτό. Θέλω απλώς να δω τι είναι δυνατό. Μπορεί απλώς να συνεχίσω να φτιάχνω ποπ τραγούδια γιατί αγαπώ τα pop τραγούδια, αλλά θέλω απλώς να νιώθω τόσο ελεύθερη», τόνισε.
Αυτή η δήλωση δεν είναι απλώς καλλιτεχνικό όραμα, αλλά και υπαρξιακό μανιφέστο — μία υπόσχεση προς τον εαυτό της να μην ξαναβάλει όρια εκεί όπου κάποτε της τα έβαζαν άλλοι.
Η αναδρομή της Kesha στα πρώτα της βήματα δεν είναι απλώς μία νοσταλγική ματιά στο παρελθόν. Είναι μία πράξη επανοικειοποίησης της ιστορίας της, μία δήλωση δύναμης και αυτοδιάθεσης.
Καθώς γιορτάζει τα 15 χρόνια του «Animal», δεν τιμά απλώς ένα άλμπουμ, αλλά και την ανθεκτικότητα του κοριτσιού που το δημιούργησε, αναγνωρίζοντας τις ατέλειές του και αγκαλιάζοντας τη δύναμή του. Είναι το κλείσιμο ενός κύκλου και το άνοιγμα ενός άλλου — πιο φωτεινού, πιο ειρηνικού, και κυρίως πιο αυθεντικού.
Με την ελευθερία πλέον στα χέρια της, η Kesha δεν κοιτάζει απλώς πίσω με αγάπη, αλλά ατενίζει το μέλλον με μία αίσθηση απεριόριστων δυνατοτήτων, έτοιμη να γράψει το επόμενο, αυθεντικά δικό της, κεφάλαιο.
