Η Lana Del Rey αποκαλύπτει το όνειρό της για τη μεγάλη οθόνη, τους σκηνοθέτες που στοιχειώνουν τη δουλειά της και τις απρόσμενες τηλεοπτικές της εμμονές που τη βοήθησαν στις πιο δύσκολες στιγμές της.
Το σύμπαν της Lana Del Rey ήταν πάντα βουτηγμένο στη μυθολογία του Χόλιγουντ. Από τις νουάρ μελωδίες της μέχρι τα νοσταλγικά, ονειρικά βίντεό της, η μουσική της μοιάζει συχνά με το soundtrack μιας ταινίας που δεν γυρίστηκε ποτέ. Τώρα, η ίδια φαίνεται έτοιμη να κάνει το επόμενο βήμα και να περάσει από την καρέκλα του σκηνοθέτη της δικής της περσόνας, στον πρωταγωνιστικό ρόλο που ίσως πάντα της ανήκε.
Ενώ πολλοί αστέρες της μουσικής σκηνής δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους στην υποκριτική με ανάμεικτα αποτελέσματα, η Lana Del Rey είχε μέχρι σήμερα παραμείνει πιστή και απόλυτα αφοσιωμένη στη μουσική της διαδρομή.
Ωστόσο, σε μία νέα, αποκαλυπτική της συνέντευξη στο W Magazine, παραδέχτηκε ότι η ιδέα της υποκριτικής όχι απλώς την ενδιαφέρει, αλλά βρίσκεται σταθερά στο μυαλό της, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο.
«Ναι, θα μου άρεσε να συμμετάσχω σε μία ταινία», εξομολογήθηκε, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα μία ενδιαφέρουσα πτυχή της δημιουργικής της διαδικασίας. «Όταν ηχογραφώ ένα τραγούδι, συνήθως το καταφέρνω με μία μόνο λήψη. Όμως στα βίντεό μου, μου αρέσει να κάνω άπειρες επαναλήψεις».
Αυτή η δήλωση ίσως και να εξηγεί τη σκηνοθετική ακρίβεια που χαρακτηρίζει την οπτική της ταυτότητα, αλλά και την επιθυμία της να εξερευνήσει την τέχνη της επανάληψης μπροστά από την κάμερα.
Και όταν η συζήτηση πηγαίνει στο είδος του σινεμά που την εμπνέει, οι απαντήσεις της είναι ακριβώς αυτές που θα περίμενε κανείς από την καλλιτέχνιδα που έκανε τη σκοτεινή αμερικανική νοσταλγία τέχνη.
«Φυσικά λατρεύω τον Quentin Tarantino», είπε χωρίς δισταγμό. «Εκείνος και ο David Lynch είναι οι μεγαλύτερες επιρροές στη δουλειά μου».
Η σύνδεση αυτή δεν αποτελεί έκπληξη. Η αισθητική του Lynch και οι διαλογικοί, pop-culture κόσμοι του Tarantino είναι εμφανείς σε ολόκληρη τη δισκογραφία της.
Το πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, είναι η παραδοχή που ακολούθησε. Παρά τη γοητεία που της ασκεί ο κινηματογράφος, η Lana Del Rey αποκάλυψε πως στην καθημερινή της ζωή, οι επιλογές της είναι εκ διαμέτρου αντίθετες από την τέχνη που δημιουργεί.
«Τις περισσότερες φορές, αυτό που βλέπω δεν είναι ταινίες», είπε, προκαλώντας μία μικρή έκπληξη.
«Τα αγαπημένα μου είναι οι σειρές του Hallmark Channel. Οι ταινίες του Hallmark είναι καταπληκτικές. Το 2018 και το 2019, που ήταν μία δύσκολη περίοδος, είχα τον Hallmark να παίζει στην τηλεόραση όλο το 24ωρο», αποκάλυψε.
Είναι μία εικόνα σχεδόν σουρεαλιστική: η βασίλισσα της μελαγχολίας να βρίσκει καταφύγιο στην πιο προβλέψιμη, feel-good αισθητική της αμερικανικής τηλεόρασης.
Η 40χρονη τραγουδίστρια, το πραγματικό όνομα της οποίας είναι Elizabeth Grant, πρόσθεσε ότι υπάρχουν και άλλες, πιο καλλιτεχνικές πηγές ηρεμίας στο οπτικό της μενού, όπως τα ντοκιμαντέρ. Ξεχώρισε το θρυλικό «Grey Gardens» του 1975 και το κλασικό «Bob Dylan: Don’t Look Back» του 1967, τα οποία, όπως είπε, την ηρεμούν όταν νιώθει άγχος.
Η λίστα με τις παράδοξες προτιμήσεις της, όμως, δεν σταματά εκεί. «Ή, διαφορετικά, βλέπω βίντεο στο YouTube με κυνηγούς καταιγίδων», ανέφερε, αποκαλύπτοντας άλλη μία συναρπαστική πτυχή του εαυτού της.
«Αν ψάξεις “Οι 10 μεγαλύτεροι ανεμοστρόβιλοι όλων των εποχών”, θα τα βρεις όλα. Μου αρέσει το δράμα ενός τυφώνα, η ένταση των ακραίων καιρικών φαινομένων», πρόσθεσε. Η δήλωση αυτή μοιάζει με στίχο από δικό της τραγούδι: μία έλξη προς την ομορφιά της καταστροφής και το υποβλητικό δράμα της φύσης.
Παρά τις νέες της φιλοδοξίες και την ειλικρινή της επιθυμία για την υποκριτική, η Lana Del Rey παραμένει απόλυτα προσηλωμένη στην τέχνη που την καθιέρωσε. Αυτή την περίοδο, δουλεύει εντατικά πάνω στο πολυαναμενόμενο country άλμπουμ της, που θα φέρει τον τίτλο «Stove» και αναμένεται να κυκλοφορήσει τον ερχόμενο Ιανουάριο.
Στο τέλος, η επιθυμία της Lana Del Rey να πρωταγωνιστήσει σε μία ταινία δεν φαντάζει τόσο ως μία απόπειρα αλλαγής καριέρας, όσο ως η λογική εξέλιξη μιας καλλιτέχνιδας που πάντοτε σκεφτόταν με εικόνες, σενάρια και χαρακτήρες.
Η μουσική της ήταν πάντα το προσχέδιο και η ίδια η ζωή της, μία performance. Το μόνο που λείπει είναι ένας σκηνοθέτης αρκετά τολμηρός για να πατήσει το record και να αφήσει την κάμερα να γράψει αυτό που όλοι ήδη βλέπουμε: ότι η Lana Del Rey δεν είναι απλά μία μουσικός, αλλά ένας ολόκληρος κινηματογραφικός κόσμος που περιμένει να εξερευνηθεί.
