Όταν η gospel συνάντησε τη rock μέσα από το πρίσμα του Mick Jagger και τη θεία φωνή του Bono.
Ενώ η gospel και η rock μουσική συχνά αλληλοσυνδέονται, η επιτυχημένη συνένωσή τους είναι εξαιρετικά δύσκολη και ακόμη και τότε, είναι σπάνιο τέτοια τραγούδια να διατηρήσουν τη διαχρονικότητά τους. Ωστόσο, ο Mick Jagger των Rolling Stones αποτελεί εξαίρεση, καθώς η καριέρα του βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην προσθήκη gospel αποχρώσεων και θεμάτων πνευματικότητας και θρησκείας στο rock and roll.
Τη δεκαετία του 1960, οι Beatles εισήγαγαν μία νέα μορφή καινοτομίας στο rock and roll, συνδυάζοντας τις τεχνολογικές εξελίξεις και την παραγωγή με τη δημιουργικότητα του συγκροτήματος.
Την ίδια στιγμή, οι Rolling Stones διασφάλισαν ότι το είδος θα διατηρούσε τη σκληρότερη, λιγότερο στιλβωμένη πλευρά του, όπου το rock μπορούσε να είναι ένα μείγμα από τα πάντα, αντί για ένα προσεκτικά κατασκευασμένο πακέτο χαρακτηριστικών που άγγιζαν το rock.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της τεράστιας εξέλιξης των Stones του 1970, η gospel ήταν σαφώς ένας τεράστιος παράγοντας επιρροής, ιδιαίτερα για τον Mick Jagger, ο οποίος συνεργάστηκε μαζί με τον Keith Richards για να ενσωματώσει το είδος στον δικό τους καθιερωμένο ήχο.
Παρόλο που πολλά από τα τραγούδια τους διέθεταν εμφανώς τυπικά στοιχεία gospel, το δίδυμο συχνά τα εκτελούσε με μία πιο σύγχρονη πινελιά.
Ένα παράδειγμα ήταν το τραγούδι τους «The Last Time», το οποίο έχει ένα ρεφρέν πανομοιότυπο με το παραδοσιακό gospel τραγούδι «This May Be The Last Time» των Staple Singers από τη δεκαετία του 1950.
Αν και κάποιοι το θεώρησαν απροκάλυπτη αντιγραφή, ο Keith Richards δικαιολόγησε κάποτε την απόφασή τους αναγνωρίζοντας τον τρόπο με τον οποίο η δική τους εκδοχή «χάνεται στα βάθη του χρόνου».
Δεν είναι αυτή η μοναδική φορά που οι Rolling Stones πρόσθεσαν τέτοιες επιρροές στη μουσική τους, και αυτό ξεπερνούσε κατά πολύ τη δουλειά του Mick Jagger μέσα στο συγκρότημα.
Όπως είπε κάποτε: «Αν είναι μέρος της ζωής σου, τότε πρέπει να είναι και μέρος της έκφρασής σου.»
Ακόμα και σε μεγάλο μέρος της σόλο καριέρας του, η gospel μουσική έγινε μία σημαντική βάση, και ανέδειξε το rock and roll στυλ του, απογειώνοντας τον ήχο του με τρόπους που μόνο η εκφραστικότητα της gospel μουσικής μπορούσε.
Το «Joy», για παράδειγμα, που βρίσκεται στον τέταρτο σόλο δίσκο του, «Goddess In The Doorway», ήταν ο τέλειος συνδυασμός rock και gospel, με τη συμμετοχή δύο καλεσμένων που ίσως να ήταν οι μόνοι κατάλληλοι.
Με τον Bono των U2 στη δεύτερη φωνή και τον Pete Townshend των The Who στην κιθάρα, το «Joy» έγινε ο τέλειος ύμνος στον γενικό εκλεκτικισμό που πηγάζει από τη σύγκλιση της gospel και του rock.
Ακριβώς αυτό το γεγονός οδήγησε τον Mick Jagger στον Bono, τον οποίο θεωρούσε ως έναν τραγουδιστή που θα μπορούσε να αποδώσει το τραγούδι ακριβώς όπως είχε γραφτεί.
«Γι’ αυτό σκέφτηκα να τον βάλω στο τραγούδι», είπε ο Mick Jagger στον Paul Du Noyer το 2001, όταν κυκλοφόρησε το «Goddess In The Doorway».
Πράγματι, όταν ο Mick Jagger έγραψε το «Joy» σκέφτηκε ότι «θα μπορούσε να είναι κάτι που θα μπορούσε να τραγουδιστής πολύ καλά» ο Bono», μία υποψία που επιβεβαιώθηκε όταν ο τραγουδιστής των U2 αποδέχτηκε την πρόσκλησή του να συνεργαστούν «πολύ γρήγορα».
Αναφορικά με τη συμμετοχή του Pete Townshend, ο Mick Jagger επισήμανε την ομοιότητα των απόψεών τους, λέγοντας: «Είναι ένας άλλος άνθρωπος που εμπνέεται πνευματικά», γεγονός που τους επέτρεψε να δημιουργήσουν το «Joy» με έναν τρόπο που συνδυάζει gospel και rock «χωρίς να είναι δεσμευμένοι σε μία gospel φόρμα.»
Παρόλο που παραδέχτηκε ότι δεν δημιούργησε ποτέ ένα καθαρό gospel τραγούδι, ο τραγουδιστής των Rolling Stones αναγνωρίζει ότι το συγκεκριμένο μουσικό είδος τον εμπνέει φυσικά.
Αυτό, με τη σειρά του, συνεχίζει να μεταμορφώνει τη rock μουσική του σε ένα στυλ με πολλά γοητευτικά επίπεδα, το καθένα με την τέλεια ποσότητα πάθους που ζωντανεύει τη δημιουργικότητά του.
