Ο Morrissey εξαπολύει νέα επίθεση κατά του BBC με αφορμή το νέο του τραγούδι «Notre Dame», κατηγορώντας τους υπεύθυνους για λογοκρισία και υποκρισία, την ίδια στιγμή που τα επίσημα στοιχεία των charts διαψεύδουν τους ισχυρισμούς του για την εμπορική επιτυχία του δίσκου του.
Ο Morrissey δεν υπήρξε ποτέ ένας καλλιτέχνης που μάθαινε να σιωπά, όμως η τελευταία του δημόσια έκρηξη δείχνει ότι έχει αποφασίσει να οδηγήσει τη σύγκρουση με τη μουσική βιομηχανία και τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης στα άκρα.
Αυτή τη φορά, ο 67χρονος τραγουδιστής στρέφει τα βέλη του κατά του BBC, κατηγορώντας το βρετανικό δίκτυο ότι αρνείται πεισματικά να παίξει το νέο του τραγούδι με τίτλο «Notre Dame».
Μέσα από ένα κείμενο γεμάτο οργή και βαριές εκφράσεις, ο γνωστός μουσικός δεν περιορίστηκε σε παράπονα για την έλλειψη ραδιοφωνικού χρόνου, αλλά έφτασε στο σημείο να συνδέσει την πολιτική του σταθμού με ολοκληρωτικά καθεστώτα, ανοίγοντας ακόμα ένα μέτωπο σε μία μακρά πορεία γεμάτη δικαστικές διαμάχες, προσωπικές βεντέτες και θεωρίες συνωμοσίας.
Η αφορμή για το νέο αυτό ξέσπασμα δόθηκε μέσα από την προσωπική του ιστοσελίδα, Morrissey Central, όπου δημοσιεύτηκε ένα κείμενο με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η διαφορετικότητα είναι ένα ψέμα». Ο τίτλος αυτός αποτελεί άμεση αναφορά στον τίτλο του πρόσφατου άλμπουμ του, «Make-Up Is A Lie».
Στην ανάρτησή του, ο καλλιτέχνης υποστηρίζει ότι το κοινό διψάει να ακούσει το νέο του τραγούδι, αλλά το BBC το αγνοεί επιδεικτικά, παρά το γεγονός ότι ως δημόσιος οργανισμός έχει την υποχρέωση να ανταποκρίνεται στις προτιμήσεις των πολιτών.
«Το κοινό θέλει να ακούσει το τραγούδι, αλλά το BBC δεν το παίζει, παρόλο που οι σταθμοί του αποτελούν δημόσια υπηρεσία που οφείλει να αντικατοπτρίζει το γούστο του κοινού. Προφανώς και δεν το κάνει!», αναφέρει χαρακτηριστικά στο γραπτό του ο Morrissey.
Το πρόβλημα με το επιχείρημα του τραγουδιστή, ωστόσο, ξεκινά από τους αριθμούς που παρουσιάζει για να στηρίξει την οργή του. Στο ίδιο κείμενο υποστηρίζεται ότι το τραγούδι «Notre Dame» βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο No. 6 στα charts του Ηνωμένου Βασιλείου, έχοντας καταφέρει αυτή την επίδοση χωρίς καμία απολύτως ραδιοφωνική μετάδοση.
Μια γρήγορη ματιά στα επίσημα στοιχεία της βιομηχανίας δείχνει μία τελείως διαφορετική πραγματικότητα, καθώς στη συγκεκριμένη θέση βρίσκεται το τραγούδι «The Cure» της Olivia Rodrigo. Αυτή η αναντιστοιχία ανάμεσα στα λεγόμενα του Morrissey και στα επίσημα δεδομένα δεν φάνηκε να πτοεί τον ίδιο, ο οποίος συνέχισε την επίθεσή του χρησιμοποιώντας ακόμα πιο σκληρή γλώσσα για τα κριτήρια με τα οποία επιλέγονται τα τραγούδια που παίζονται στο ραδιόφωνο.
«Αν ένα τραγούδι είναι ύποπτο για ανεξάρτητη σκέψη –Θεός φυλάξοι!– δεν μεταδίδεται. Επομένως, υπό αυτές τις συνθήκες, οποιοσδήποτε σταθμός ορκίζεται πίστη στη διαφορετικότητα λέει ψέματα», συνεχίζει στην επιστολή του ο πρώην frontman των The Smiths.
Η ρητορική του μάλιστα κλιμακώθηκε επικίνδυνα όταν αποφάσισε να χρησιμοποιήσει ιστορικές παρομοιώσεις για να περιγράψει την κατάσταση στα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης. «Όταν οι άνθρωποι λένε “Η διαφορετικότητα είναι η δύναμή μας”, παραλείπουν να αναφέρουν πώς η δική τους εκδοχή για τη “διαφορετικότητα” περιλαμβάνει εξαιρετικά αυστηρούς κανονισμούς και τιμωρίες τύπου Τρίτου Ράιχ. Αναρωτιέμαι γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν απλώς να είναι ειλικρινείς με αυτά τα πράγματα;», αναρωτιέται στο κείμενό του.
Η σύγκρουση αυτή με το BBC δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά έρχεται να προστεθεί σε μία σειρά από ανοιχτά μέτωπα που έχει ανοίξει ο Morrissey το τελευταίο διάστημα. Πρόσφατα, ο τραγουδιστής βρέθηκε ξανά σε πόλεμο με τον πρώην συνεργάτη του στους The Smiths, τον Johnny Marr, με αφορμή ένα ραδιοφωνικό ντοκιμαντέρ του BBC για το ιστορικό συγκρότημα, το οποίο μεταδόθηκε χωρίς να έχει ανακοινωθεί επίσημα στον ίδιο.
Σε ένα κείμενο που στη συνέχεια διαγράφηκε, ο Morrissey είχε εξαπολύσει επίθεση και κατά της εφημερίδας The Guardian, ενώ κατηγόρησε τον Marr ότι έχει κολλήσει στο παρελθόν και καταστρέφει την κληρονομιά της μπάντας.
«Σαράντα χρόνια μετά, ο Marr δεν μπορεί να κάνει τίποτα στη ζωή του παρά μόνο να κοιτάζει πίσω. Η αλήθεια πάντα αγνοείται», είχε γράψει τότε, προσθέτοντας: «Πιστεύω ακράδαντα ότι ο Marr καταστρέφει την κληρονομιά των The Smiths. Σπέρνει αμφιβολίες παντού. Το έχει κάνει τόσο έντονα και τόσο συχνά που έχει παγιδεύσει τον εαυτό του».
Η στάση του Morrissey τα τελευταία χρόνια δείχνει έναν άνθρωπο που αισθάνεται μόνιμα κυνηγημένος από ένα σύστημα που, όπως πιστεύει, προσπαθεί να τον περιθωριοποιήσει λόγω των πολιτικών και κοινωνικών του πεποιθήσεων. Από τις κατηγορίες για διαδικτυακή απάτη εις βάρος του, μέχρι τις θεωρίες για συντονισμένο αποκλεισμό της μουσικής του, ο καλλιτέχνης επιλέγει σταθερά τον ρόλο του αντισυμβατικού αντάρτη.
Το ερώτημα που προκύπτει πλέον είναι αν αυτές οι συνεχείς δημόσιες συγκρούσεις βοηθούν στην προώθηση της δουλειάς του ή αν απλώς απομακρύνουν ακόμα και τους πιο πιστούς του θαυμαστές.
Στο τέλος της ημέρας, η διαμάχη για το αν το «Notre Dame» έπρεπε να παίζεται στα ραδιόφωνα του BBC δείχνει ένα βαθύτερο χάσμα ανάμεσα στους παραδοσιακούς καλλιτέχνες μιας άλλης εποχής και στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν σήμερα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Ο Morrissey επιμένει να ζητά την προσοχή με τους δικούς του όρους, χρησιμοποιώντας μία ρητορική που συχνά ξεπερνά τα όρια της μουσικής κριτικής και αγγίζει τα όρια της πολιτικής πρόκλησης. Όσο οι επίσημοι πίνακες επιτυχιών δείχνουν άλλα ονόματα στις πρώτες θέσεις, οι φωνές του για λογοκρισία και «ψεύτικη διαφορετικότητα» κινδυνεύουν να ακούγονται περισσότερο ως μία απεγνωσμένη προσπάθεια να παραμείνει στο επίκεντρο της δημοσιότητας, παρά ως μία ουσιαστική παρέμβαση για την ελευθερία της έκφρασης.
