Το «Neil Peart: No One’s Disciple» φέρνει στο προσκήνιο τη ζωή του θρυλικού ντράμερ των Rush, με τους Geddy Lee και Alex Lifeson να ερμηνεύουν κλασικά τραγούδια μαζί με τους Stewart Copeland, Chad Smith και Danny Carey.
Η κληρονομιά του Neil Peart αποκτά ένα νέο, συγκινητικό κεφάλαιο. Το δίκτυο CBC του Καναδά ανακοίνωσε πως το νέο ντοκιμαντέρ «Neil Peart: No One’s Disciple», το οποίο θα κάνει πρεμιέρα στις 23 Σεπτεμβρίου, θα αφηγηθεί ζωή του θρυλικού ντράμερ των Rush, ενός καλλιτέχνη που καθόρισε με τον δικό του τρόπο πώς ακούγεται και πώς γράφεται η rock μουσική για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες.
Το ντοκιμαντέρ βασίζεται σε συνεντεύξεις με τους δύο συνιδρυτές των Rush, τον Geddy Lee και τον Alex Lifeson, αλλά και σε μαρτυρίες μίας ολόκληρης γενιάς θρυλικών ντράμερ που μιλούν για την επιρροή του Peart στη δική τους πορεία. Η παραγωγή δεν περιορίζεται μόνο σε λόγια, καθώς προσφέρει και κάτι εξαιρετικά σπάνιο για τους θαυμαστές του συγκροτήματος, μία στιγμή που πολλοί περίμεναν να δουν να συμβαίνει ξανά.
Για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ, οι Lee και Lifeson βρέθηκαν ξανά σε μία αίθουσα πρόβας, ερμηνεύοντας κλασικά τραγούδια των Rush μαζί με γνωστούς προσκεκλημένους ντράμερ. Στο ραντεβού αυτό συμμετείχαν ο Stewart Copeland των Police, ο Chad Smith των Red Hot Chili Peppers και ο Danny Carey των Tool, τρεις καλλιτέχνες που ο καθένας τους έχει αφήσει το δικό του αποτύπωμα στην ιστορία των ντραμς.
Οι δύο μουσικοί είχαν ήδη συμπράξει στο παρελθόν με τον Chad Smith και τον Danny Carey, σε μία συναυλία προς τιμήν του Taylor Hawkins το 2022. Η συνεργασία με τον Stewart Copeland, ωστόσο, αποτελεί πρωτόγνωρη στιγμή, καθώς οι δύο πλευρές δεν είχαν ποτέ ξανά μοιραστεί μαζί μία σκηνή, παρά τη στενή φιλία που συνέδεε τον Copeland με τον Peart επί σειρά ετών, μία φιλία που φαίνεται πως άφησε το δικό της σημάδι και στον τρόπο που ο Βρετανός ντράμερ αντιλαμβάνεται σήμερα τη δική του τέχνη.
Ο Neil Peart, που θεωρείται ευρέως ένας από τους σπουδαιότερους ντράμερ στην ιστορία της rock, έφυγε από τη ζωή το 2020 έπειτα από μάχη με καρκίνο. Η απώλειά του άφησε ένα κενό στη μουσική βιομηχανία, καθώς και μία διαρκή συζήτηση γύρω από τον τρόπο που ο ίδιος αντιλαμβανόταν τη δική του θέση στην ιστορία των ντράμερ, μία συζήτηση που το νέο ντοκιμαντέρ φιλοδοξεί να φωτίσει ακόμα περισσότερο.
Ο Stewart Copeland, μιλώντας στο Rolling Stone το 2020, περιέγραψε αυτή ακριβώς την αντίφαση στον χαρακτήρα του Peart.
«Ο Peart δεν αυτοαξιολογούνταν ποτέ τόσο ψηλά όσο τον αξιολογούσαν όλοι οι άλλοι», ανέφερε ο Copeland.
«Αλλά ένιωθε πραγματικά την ευθύνη που κουβαλούσε ως ο θεός των ντραμς. Ήταν κάπως ένα βάρος, βασικά», πρόσθεσε.
Ο ίδιος ο Neil Peart, σε συνέντευξή του στο Rolling Stone το 2015, είχε μοιραστεί μία σκέψη που τον είχε σημαδέψει, εμπνευσμένη από τα λόγια ενός άλλου θρύλου των ντραμς, ενός μουσικού που ο ίδιος θεωρούσε πρότυπο ταπεινότητας παρά τη μεγάλη του φήμη.
«Σκεφτόμουν ένα ρητό του Buddy Rich», είχε πει ο Peart. «Τον ρώτησαν, “Τι πιστεύεις για το ότι είσαι ο καλύτερος ντράμερ στον κόσμο;”».
«Εκείνος απάντησε, “Ξέρεις κάτι, χαζέ” — έτσι θα το έλεγε ο Buddy — “δεν κατακτάς τη μεγαλοσύνη. Αν δουλέψεις σκληρά πάνω σε αυτό, κατακτάς ένα συγκεκριμένο επίπεδο καλοσύνης και μετά απλώς προσπαθείς να το διατηρήσεις”».
«Και είπε, “Δεν έχω μείνει ποτέ ευχαριστημένος με τίποτα από όσα έχω κάνει, αλλά συνεχίζω να προσπαθώ”. Ακριβώς αυτό. Καταλαβαίνεις;», συμπλήρωσε ο Peart, δείχνοντας πόσο βαθιά τον είχε επηρεάσει αυτή η κουβέντα, ακόμα και δεκαετίες αργότερα.
Η μνήμη του Neil Peart παραμένει ζωντανή και στη σημερινή περιοδεία των Geddy Lee και Alex Lifeson, οι οποίοι βρίσκονται αυτή την περίοδο στους δρόμους μαζί με την ντράμερ Anika Nilles. Κάθε συναυλία της περιοδείας περιλαμβάνει πολλαπλά αφιερώματα στη μνήμη του θρυλικού μουσικού, δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να ξαναζήσει, έστω και για λίγα λεπτά, το μεγαλείο της παρουσίας του πάνω στη σκηνή.
Το ντοκιμαντέρ «Neil Peart: No One’s Disciple» έρχεται λοιπόν να προστεθεί σε αυτό το κλίμα τιμής και αναγνώρισης, συνθέτοντας μία σφαιρική εικόνα για έναν καλλιτέχνη που άλλαξε για πάντα τον τρόπο που η rock αντιλαμβάνεται τον ρόλο των ντραμς.
Η συνάντηση γενεών πάνω στη σκηνή, μέσα από τα κλασικά τραγούδια των Rush, λειτουργεί ως η πιο ειλικρινής υπόκλιση σε έναν καλλιτέχνη που, όπως αποδεικνύεται, δεν σταμάτησε ποτέ να αμφισβητεί τον ίδιο του τον εαυτό, ακόμα κι όταν ο υπόλοιπος κόσμος τον είχε ήδη ανακηρύξει θρύλο.
