Η Olivia Rodrigo ανέλαβε την ειδική κατηγορία «Γυναίκες στη Μουσική» στο τηλεπαιχνίδι «Jeopardy!», παρουσιάζοντας ερωτήσεις για τις Beyoncé, Gwen Stefani, Alanis Morissette, St. Vincent και Sarah McLachlan. Η εμφάνισή της ανέδειξε τις διαφορετικές γενιές γυναικών που έχουν επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο τραγουδά, γράφει και εμφανίζεται στη σκηνή, από την pop και την alternative rock μέχρι την παράδοση των τραγουδοποιών της δεκαετίας του ’90.
Η Olivia Rodrigo μετέτρεψε μία ειδική κατηγορία του «Jeopardy!» σε προσωπικό χάρτη μουσικών επιρροών. Η τραγουδίστρια εμφανίστηκε στο τηλεπαιχνίδι της αμερικανικής τηλεόρασης για να παρουσιάσει στοιχεία σχετικά με πέντε γυναίκες που έχουν αφήσει έντονο αποτύπωμα στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη μουσική: τις Beyoncé, Gwen Stefani, Alanis Morissette, St. Vincent και Sarah McLachlan.
«Θα σας δώσω στοιχεία για μερικές από τις καταπληκτικές τραγουδίστριες που με έχουν εμπνεύσει», είπε η Rodrigo σε video που προβλήθηκε πριν από την έναρξη της κατηγορίας «Γυναίκες στη Μουσική».
Η επιλογή των ονομάτων έδειξε το εύρος των αναφορών της. Η Beyoncé εκπροσωπεί τη μεγάλη pop ερμηνεία και την απόλυτη σκηνική πειθαρχία, η Gwen Stefani τη συνάντηση της alternative rock με την pop, η Alanis Morissette την ωμή εξομολογητική γραφή, η St. Vincent τον πειραματισμό και τη σχέση με την κιθάρα, ενώ η Sarah McLachlan συνδέεται με μία ολόκληρη παράδοση γυναικών τραγουδοποιών.
Η παρουσία της Rodrigo στο «Jeopardy!» είχε τη μορφή παιχνιδιού γνώσεων, όμως πίσω από κάθε ερώτηση υπήρχε μία ιστορία που η ίδια έχει αφηγηθεί πολλές φορές. Από την αρχή της καριέρας της, η τραγουδίστρια μιλά ανοιχτά για τις καλλιτέχνιδες που προηγήθηκαν, χωρίς να παρουσιάζει τις αναφορές της σαν κάτι που πρέπει να κρυφτεί.
Η ερώτηση για την Beyoncé βασίστηκε στην εμφάνισή της με το «If I Were a Boy» στα Grammy του 2010. Η Rodrigo εξήγησε ότι είχε παρακολουθήσει τη συγκεκριμένη ερμηνεία ξανά και ξανά, προσπαθώντας να καταλάβει τη δύναμη με την οποία η Beyoncé μπορούσε να ελέγχει τη σκηνή και να μεταδίδει το συναίσθημα ενός τραγουδιού.
Η ίδια είχε μιλήσει για αυτή την ανάμνηση και σε συνέντευξή της στο People το 2022. «Θυμάμαι ότι την είχα παρακολουθήσει περίπου 25 φορές και είχα μαγευτεί τόσο πολύ από εκείνη», είπε η Rodrigo.
Η εικόνα μιας νεαρής Olivia Rodrigo να επαναλαμβάνει την ίδια εμφάνιση έχει ιδιαίτερη σημασία, επειδή η ίδια βρίσκεται πλέον στη θέση της καλλιτέχνιδας που παρακολουθούν νεότερα κορίτσια. Η συνειδητοποίηση αυτής της αλλαγής είχε ήδη περάσει στον τρόπο με τον οποίο μιλούσε για τη Beyoncé.
«Είναι τόσο τρελό να σκέφτομαι ότι ίσως μία μέρα ένα μικρότερο κορίτσι θα παρακολουθήσει πολλές φορές τη δική μου εμφάνιση και θα πιστεύει ότι είναι ωραία. Αυτό είναι το όνειρο. Αυτό είναι το μόνο που θέλω», δήλωσε.
Η επιρροή της Beyoncé στη Rodrigo αφορά κυρίως την αφοσίωση που απαιτεί μία μεγάλη ζωντανή εμφάνιση. Η Rodrigo έχει χτίσει μεγάλο μέρος της δικής της ταυτότητας πάνω στην άμεση στιχουργική επικοινωνία, όμως οι περιοδείες της έδειξαν ότι ενδιαφέρεται εξίσου για το πώς ένα τραγούδι αποκτά μεγαλύτερη ένταση μπροστά σε κοινό.
Στην περίπτωση της Gwen Stefani, η σχέση είναι πιο προσωπική και έχει ήδη περάσει αρκετές φορές από τον θαυμασμό στη συνεργασία. Στο «Jeopardy!», η Rodrigo την περιέγραψε ως «ένα κορίτσι από την Καλιφόρνια, όπως κι εγώ», δίνοντας στους παίκτες ένα αρκετά σαφές στοιχείο για την απάντηση.
Η κοινή καταγωγή αποτελεί μόνο ένα μέρος της σύνδεσης. Η Rodrigo είναι γνωστή θαυμάστρια των No Doubt και έχει μιλήσει επανειλημμένα για την επίδραση που άσκησε πάνω της η Stefani, τόσο μέσα από τη μουσική του συγκροτήματος όσο και μέσα από την ιδιαίτερη σκηνική της παρουσία.
Τον Ιούνιο, η Olivia Rodrigo ανέβηκε στη σκηνή μαζί με την Gwen Stefani κατά τη διάρκεια της σειράς εμφανίσεων των No Doubt στο Sphere του Λας Βέγκας. Προτού προσκληθεί στη σκηνή, κρατούσε μία πινακίδα που έγραφε: «Είμαι απλώς ένα κορίτσι που θέλει την τελευταία αγκαλιά στην τελευταία εμφάνιση στο Sphere».
Το μήνυμα παρέπεμπε στο «Just a Girl», ένα από τα γνωστότερα τραγούδια των No Doubt, και παράλληλα εξέφραζε τον ενθουσιασμό της Rodrigo ως θαυμάστριας. Η εμφάνιση στο Λας Βέγκας ακολούθησε μία προηγούμενη συνάντησή τους στο Coachella το 2024, όταν η Rodrigo τραγούδησε το «Bathwater» μαζί με τους No Doubt.
Η σχέση αυτή φωτίζει μία πλευρά της Rodrigo που βρίσκεται συχνά πίσω από τις πιο καθαρές pop στιγμές της. Τα τραγούδια της έχουν έντονες alternative rock και punk-pop αναφορές, ενώ ο τρόπος με τον οποίο κινείται στη σκηνή συνδέεται με γυναίκες που έφεραν μεγαλύτερη ένταση και αυθορμητισμό στο ευρύ κοινό.
Η Alanis Morissette κατέχει ακόμη πιο κεντρική θέση στις αναφορές της. Στην ερώτηση του «Jeopardy!», η Rodrigo χαρακτήρισε την Καναδή τραγουδοποιό «είδωλό» της και δήλωσε ότι το άλμπουμ «Jagged Little Pill» άλλαξε τη ζωή της.
Η διατύπωση ήταν αρκετά ξεκάθαρη ώστε να οδηγήσει εύκολα τους παίκτες στη σωστή απάντηση. Για τη Rodrigo, πάντως, η σχέση με το «Jagged Little Pill» ξεπερνά μία γενική εκτίμηση για έναν κλασικό δίσκο της δεκαετίας του ’90.
Το 2021, τη χρονιά κατά την οποία έγινε ευρύτερα γνωστή με το «Driver’s License», η Rodrigo εμφανίστηκε μαζί με τη Morissette στο εξώφυλλο του ειδικού τεύχους «Musicians on Musicians» του Rolling Stone. Η συνάντησή τους επέτρεψε στη νεότερη τραγουδίστρια να εξηγήσει απευθείας στην Alanis πόσο έντονα την είχε επηρεάσει.
«Θυμάμαι ότι έπαθα σοκ όταν ήμουν 13 ετών. Άρχισα να βλέπω τη μουσική και τη σύνθεση τραγουδιών με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο», είπε η Rodrigo στη Morissette.
Η επιρροή του «Jagged Little Pill» γίνεται εύκολα αντιληπτή στη γραφή της Rodrigo. Η Morissette έδειξε σε μία ολόκληρη γενιά ότι ο θυμός, η ανασφάλεια, η ζήλια και η απογοήτευση μπορούσαν να μπουν σε τραγούδια χωρίς να εξομαλυνθούν.
Η Olivia Rodrigo κινείται μέσα σε διαφορετικό μουσικό και κοινωνικό περιβάλλον, όμως ακολουθεί παρόμοια ανάγκη για σαφήνεια. Οι στίχοι της βασίζονται συχνά σε συγκεκριμένα περιστατικά, μικρές λεπτομέρειες και συναισθήματα που συνήθως οι άνθρωποι προσπαθούν να κρύψουν, ειδικά όταν μία σχέση τελειώνει.
Η δεκαετία του ’90 συνολικά αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς για εκείνη. Η ερώτηση σχετικά με τη Sarah McLachlan αφορούσε το Lilith Fair, το μουσικό φεστιβάλ που ίδρυσε η Καναδή τραγουδίστρια και έφερε γυναίκες καλλιτέχνιδες στο κέντρο ενός μεγάλου συναυλιακού θεσμού.
«Αντλώ μερικές από τις σημαντικότερες επιρροές μου από τις γυναίκες τραγουδοποιούς της δεκαετίας του ’90», είπε η Rodrigo, δίνοντας το στοιχείο για το Lilith Fair.
Το φεστιβάλ έχει αποκτήσει ιδιαίτερη θέση στη συζήτηση για τις γυναίκες στη μουσική βιομηχανία. Δημιουργήθηκε σε μία εποχή κατά την οποία επικρατούσε ακόμη η αντίληψη ότι ένα μεγάλο συναυλιακό πρόγραμμα δεν μπορούσε να στηριχθεί σε πολλές γυναίκες καλλιτέχνιδες, επειδή οι διοργανωτές και τα ραδιόφωνα θεωρούσαν ότι το κοινό δεν θα ανταποκρινόταν.
Η Rodrigo έχει αναγνωρίσει ανοιχτά τη σημασία αυτού του μοντέλου. Η επιρροή του Lilith Fair την οδήγησε στη δημιουργία του δικού της φεστιβάλ, του Daisy Chain Fields, το οποίο οργανώθηκε με παρόμοια λογική και έδωσε βάρος στη συνεργασία ανάμεσα σε γυναίκες καλλιτέχνιδες.
Η Sarah McLachlan ήταν το πρώτο πρόσωπο στο οποίο απευθύνθηκε όταν αποφάσισε να προχωρήσει με την ιδέα.
«Το πρώτο άτομο που τηλεφώνησα όταν αποφάσισα ότι ήθελα να κάνω αυτό το φεστιβάλ ήταν η Sarah McLachlan», είπε η Rodrigo στην Diane Sawyer. «Είναι μία πραγματική πρωτοπόρος, μία απίστευτη καλλιτέχνιδα και μία φίλη», πρόσθεσε.
Με το «Daisy Chain Fields», η Olivia Rodrigo πέρασε από την αναγνώριση μιας ιστορικής επιρροής στην εφαρμογή της. Πήρε μία ιδέα που είχε σημασία για την προηγούμενη γενιά και την προσάρμοσε στις σημερινές συνθήκες, όπου οι γυναίκες έχουν ισχυρότερη παρουσία στα charts και στις περιοδείες, αλλά εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν ανισότητες στα φεστιβάλ και στους μηχανισμούς της βιομηχανίας.
Η τελευταία ερώτηση της κατηγορίας αφορούσε τη St. Vincent. Η Rodrigo χρησιμοποίησε το πραγματικό της όνομα, Annie Clark, προσπαθώντας να δυσκολέψει τους παίκτες. Η επιλογή αποδείχθηκε αποτελεσματική, αφού κανείς δεν κατάφερε να βρει την απάντηση.
«Παίζω ακόμη και με μία από τις χαρακτηριστικές κιθάρες της», σημείωσε η Rodrigo για τη συνεργασία και τη σχέση της με τη St. Vincent.
Κατά τη διάρκεια της περιοδείας «Guts Tour», η Rodrigo χρησιμοποίησε την Ernie Ball Music Man St. Vincent Goldie, την κιθάρα με την υπογραφή της Annie Clark. Το όργανο έχει σχεδιαστεί με γνώμονα το σώμα και τη στάση παιξίματος της St. Vincent, η οποία συνηθίζει να κρατά την κιθάρα αρκετά ψηλά.
Η Olivia Rodrigo είχε εξηγήσει τη χρησιμότητα του σχεδιασμού με τον δικό της άμεσο τρόπο, μιλώντας στην Kathleen Hanna στο podcast «Music Makes Us».
«Έφτιαξε μία κιθάρα που είναι ειδικά σχεδιασμένη για γυναίκες, επειδή παίζει την κιθάρα της πολύ ψηλά και το σχήμα της είναι κομμένο έτσι ώστε να μπορείς να έχεις στήθος και να παίζεις κιθάρα, κάτι που είναι τόσο φοβερό», σχολίασε.
Η λεπτομέρεια φανερώνει πώς ο σχεδιασμός ενός μουσικού οργάνου μπορεί να επηρεάζεται από το ποιο σώμα θεωρείται δεδομένο μέσα στη βιομηχανία. Για δεκαετίες, οι περισσότερες ηλεκτρικές κιθάρες σχεδιάζονταν με πρότυπο τους άνδρες κιθαρίστες, χωρίς ιδιαίτερη προσοχή στην άνεση διαφορετικών σωμάτων.
Η St. Vincent αντιμετώπισε αυτό το πρακτικό ζήτημα μέσα από ένα όργανο που υπηρετεί τον δικό της τρόπο παιξίματος. Η Rodrigo, χρησιμοποιώντας την κιθάρα στην περιοδεία της, μεταφέρει αυτή τη μικρή σχεδιαστική αλλαγή μπροστά σε ένα τεράστιο νεανικό κοινό.
Οι πέντε επιλογές της στο «Jeopardy!» σκιαγραφούν τελικά και τη δική της ταυτότητα. Η Rodrigo ενδιαφέρεται για την τεχνική και τη σκηνική δύναμη της Beyoncé, το alternative rock ένστικτο της Gwen Stefani, την εξομολογητική γραφή της Alanis Morissette, την ανεξαρτησία της St. Vincent και την κοινοτική λογική που εκπροσωπεί η Sarah McLachlan.
Καθεμία από αυτές τις γυναίκες προσφέρει διαφορετικό μάθημα. Η Olivia Rodrigo δεν αντιγράφει μία συγκεκριμένη διαδρομή. Συγκεντρώνει στοιχεία που τη βοηθούν να καταλάβει πώς μπορεί μία τραγουδίστρια να γράφει προσωπικά, να ελέγχει τη δημόσια εικόνα της, να παίζει κιθάρα, να δημιουργεί χώρους για άλλες γυναίκες και να διατηρεί τον ενθουσιασμό της θαυμάστριας.
