Σε μία πρόσφατη συζήτηση με τον σκηνοθέτη Judd Apatow στο Λος Άντζελες, ο Paul McCartney αποκάλυψε τις δύσκολες μέρες της απομόνωσης στη Σκωτία και την πίεση πριν από τη γέννηση των Wings.
Η διάλυση των Beatles το 1970 δεν σήμανε απλώς το τέλος του σημαντικότερου συγκροτήματος στον πλανήτη, αλλά και την αρχή μιας βαθιάς υπαρξιακής κρίσης για τα ίδια τα μέλη του. Ο Paul McCartney επέστρεψε σε εκείνη τη σκοτεινή περίοδο της ζωής του κατά τη διάρκεια μιας δημόσιας συζήτησης με τον σκηνοθέτη Judd Apatow στο Ted Mann Theater του Μουσείο της Ακαδημίας Κινηματογράφου στο Λος Άντζελες.
Η συζήτηση πραγματοποιήθηκε με αφορμή το ντοκιμαντέρ «Man on the Run», το οποίο κυκλοφόρησε νωρίτερα φέτος και εξετάζει τα πρώτα μοναχικά βήματα του McCartney μετά το τέλος του θρυλικού συγκροτήματος. Μέσα από αυτή την αναδρομή, ο καλλιτέχνης περιέγραψε με απόλυτη ειλικρίνεια το συναισθηματικό κενό και την αβεβαιότητα που τον κυρίευσαν όταν κλήθηκε να χτίσει μια νέα πορεία.
«Νομίζω ότι το να είμαι μόνος μου ήταν τρομακτικό, γιατί είχα πάντα τη συντροφικότητα του συγκροτήματος», παραδέχθηκε ο Paul McCartney. «Έπρεπε όμως να καταλάβω πώς θα το έκανα και πώς θα ήταν διαφορετικό, αυτό ήταν το μυστικό», συμπλήρωσε, αναφερόμενος στην ανάγκη να απομακρυνθεί από τη σκιά του παρελθόντος.
Η προφανής επιλογή για πολλούς θα ήταν να βασιστεί στην τεράστια κληρονομιά που είχε ήδη δημιουργήσει, αλλά ο ίδιος απέρριψε αυτόν τον εύκολο δρόμο. «Θα μπορούσα απλώς να είχα ξεκινήσει ένα συγκρότημα διασκευών των Beatles», σχολίασε, αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβιβαστεί με κάτι τέτοιο. «Δεν θα το έκανα ποτέ αυτό», υπογράμμισε.
Η άρνησή του αυτή, ωστόσο, συγκρουόταν μετωπικά με τις απαιτήσεις της μουσικής αγοράς. Όπως εξήγησε αναπολώντας εκείνες τις ημέρες, οι άνθρωποι των συναυλιών ασκούσαν ασφυκτική πίεση για να εξασφαλίσουν ότι το κοινό θα άκουγε τα γνωστά τραγούδια της προηγούμενης δεκαετίας.
«Οι διοργανωτές μού έλεγαν: “Και θα λες τα τραγούδια των Beatles;” και απαντούσα: “Όχι, δεν θα το κάνω”», ανέφερε ο McCartney, σύμφωνα με όσα μετέδωσε το Variety. «Μου έλεγαν τότε: “Παίξε τουλάχιστον το ‘Yesterday’”, αλλά απαντούσα: “Όχι, δεν πρόκειται να το κάνω”. Ρωτούσαν: “Και τι θα κάνεις;” κι αυτό ακριβώς ήταν το δίλημμά μου», συμπλήρωσε ο ίδιος.
Αυτό το αδιέξοδο άρχισε σταδιακά να διαβρώνει την ψυχολογία του. «Έμοιαζε κατά κάποιο τρόπο με ψυχολογική κατάρρευση», παραδέχθηκε, εξηγώντας πόσο δύσκολο ήταν να διαχειριστεί το βάρος των προσδοκιών. «Εννοώ ότι άρχισα να πίνω», πρόσθεσε, περιγράφοντας τον τρόπο με τον οποίο προσπάθησε να ξεφύγει από την πίεση.
Η απομάκρυνσή του από τα φώτα της δημοσιότητας τον οδήγησε σε μια απομονωμένη αγροικία στη Σκωτία, την οποία είχε αγοράσει το 1966 για να βρίσκει καταφύγιο από την υστερία της Beatlemania. Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος το 1970, ο McCartney κατέφυγε εκεί μαζί με τη σύζυγό του, Linda, προσπαθώντας να αποκοπεί από τον έξω κόσμο.
«Ήμουν στη Σκωτία μόνος μου, με μια νέα μικρή οικογένεια», θυμήθηκε ο McCartney περιγράφοντας την καθημερινότητά του στην εξοχή. «Κανείς δεν επρόκειτο να μου βάλει τις φωνές επειδή έπινα υπερβολικά, οπότε έλεγα: “Εμπρός, πάμε να πιούμε”. Και είχε πολλή πλάκα, μέχρι που σταμάτησε να έχει πλάκα», συμπλήρωσε με νόημα.
Αυτό που τελικά τον βοήθησε να ξεπεράσει τον κατήφορο ήταν η οικογενειακή ζωή και η παρουσία των παιδιών του. «Απέκτησα παιδιά και αυτό με άλλαξε εντελώς», εξήγησε ο ίδιος. «Και η Linda ήταν μια πολύ έξυπνη γυναίκα, οπότε με άφησε κατά κάποιο τρόπο να το περάσω», πρόσθεσε, περιγράφοντας πώς κατάφερε σταδιακά να περιορίσει το αλκοόλ και να σταθεί ξανά στα πόδια του.
Από εκείνη τη βαθιά αναταραχή γεννήθηκε τελικά η επόμενη δημιουργική του φάση, με τη συγκρότηση των Wings και την επανεκκίνηση της πορείας του από την αρχή. Αντί να ανακυκλώσει τις δάφνες των Beatles, ο McCartney επέλεξε να ρισκάρει, παίζοντας σε μικρούς χώρους μέχρι να κερδίσει εκ νέου τη θέση του στη μουσική σκηνή.
Η εξομολόγηση του Paul McCartney φέρνει στην επιφάνεια το τεράστιο ανθρώπινο κόστος που έκρυβε το τέλος του πιο επιδραστικού συγκροτήματος στην ιστορία της μουσικής. Μέσα από την απομόνωση της Σκωτίας και τη στήριξη της οικογένειάς του, κατάφερε να ξεπεράσει το προσωπικό του τέλμα και να βάλει τα θεμέλια για τη δεύτερη μεγάλη πράξη της καριέρας του.
