Ο Paul McCartney μιλά για την ιδιαίτερη προσέγγιση του Bob Dylan στις ζωντανές εμφανίσεις και την αξία των μεγάλων επιτυχιών για την ψυχολογία του κοινού.
Η ειλικρίνεια με την οποία ο Paul McCartney προσεγγίζει τη μουσική του κληρονομιά και τη σχέση του με το κοινό παραμένει, εδώ και δεκαετίες, ένα από τα πιο γοητευτικά στοιχεία της προσωπικότητάς του. Σε μία νέα του εξομολόγηση, ο θρύλος των Beatles αναφέρθηκε στην εμπειρία του ως θεατής σε συναυλίες του Bob Dylan και παραδέχθηκε με αφοπλιστική διάθεση πως, παρά τη βαθιά γνώση του έργου του Αμερικανού καλλιτέχνη, δυσκολεύτηκε ακόμα και να αναγνωρίσει τα ίδια τα τραγούδια που άκουγε ζωντανά.
Ο εμβληματικός τραγουδοποιός μοιράστηκε αυτές τις σκέψεις κατά τη διάρκεια μιας εκτενούς συνέντευξης στην εκπομπή «The Rest Is Entertainment», στο πλαίσιο της προώθησης της νέας του δισκογραφικής δουλειάς με τίτλο «The Boys Of Dungeon Lane». Ο McCartney δεν δίστασε να εκφράσει τον θαυμασμό του για τον Dylan, εστιάζοντας κυρίως στην ικανότητα του τελευταίου να ακολουθεί αποκλειστικά το δημιουργικό του ένστικτο, δίχως να εγκλωβίζεται στις προσδοκίες των άλλων.
Αυτή η καλλιτεχνική ελευθερία εκφράζεται συχνά μέσα από την επιλογή του Dylan να παραλείπει τις περισσότερες από τις μεγάλες του επιτυχίες από το πρόγραμμα των συναυλιών του, μία πρακτική που ο McCartney παρατηρεί με ενδιαφέρον αλλά και με μία δόση «παραπόνου» από την πλευρά του θαυμαστή.
Αναλύοντας τη δική του φιλοσοφία, η οποία τον ωθεί να ερμηνεύει τα σπουδαιότερα τραγούδια του σε κάθε εμφάνιση, ο McCartney εξήγησε πως νιώθει μία μορφή ευθύνης απέναντι σε όσους αγοράζουν ένα εισιτήριο.
«Πιστεύω ότι θα μπορούσαμε να παίξουμε τραγούδια που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν και να έχουμε πολλές μαύρες τρύπες στην εξέλιξη του προγράμματος. Όμως, οι άνθρωποι έχουν πληρώσει πολλά χρήματα», ανέφερε χαρακτηριστικά, θέτοντας το ζήτημα του σεβασμού προς την επένδυση του κοινού.
Αυτή η αντίληψη πηγάζει από τις προσωπικές του εμπειρίες ως έφηβος στο Λίβερπουλ, όταν η πρόσβαση στη ζωντανή μουσική απαιτούσε θυσίες.
«Θυμάμαι ως παιδί, συνήθιζα να πηγαίνω σε συναυλίες κάνοντας οικονομίες. Είχα πάει σε μία συναυλία του Bill Haley. Είχα μαζέψει χρήματα για μήνες, δουλεύοντας στη διανομή εφημερίδων και κάνοντας τα πάντα. Ήξερα ακριβώς τι ήθελα: ήθελα να παίξει τις επιτυχίες του. Αν άρχιζε τις καλλιτεχνικές επιδείξεις απέναντί μου, θα έλεγα “εντάξει, ας τον αφήσω να ικανοποιήσει τον εαυτό του”», δήλωσε, θυμίζοντας πως η σύνδεση του καλλιτέχνη με το κοινό είναι μία αμφίδρομη σχέση.
Η σύγκριση με την προσέγγιση του Bob Dylan έγινε αναπόφευκτη, με τον McCartney να περιγράφει με χιούμορ τις στιγμές που βρέθηκε ανάμεσα στο πλήθος σε εμφανίσεις του παλιού του φίλου. «Στην πραγματικότητα, μιλώντας για τον κύριο Dylan, έχω πάει να δω μερικές από τις συναυλίες του Bob και, ειλικρινά, δεν μπορούσα να καταλάβω ποιο τραγούδι έπαιζε. Αυτό είναι κάπως υπερβολικό, γιατί γνωρίζω το υλικό του!», τόνισε εμφατικά.
Παρά την καλλιτεχνική κατανόηση που δείχνει, ο McCartney παραμένει σταθερός στην άποψη πως ορισμένα τραγούδια ανήκουν στον κόσμο. «Καταλαβαίνω αν δεν θέλει να παίξει το “Mr Tambourine Man” – ίσως το έχει βαρεθεί», σχολίασε, συμπληρώνοντας όμως αμέσως μετά: «Από την πλευρά του θαυμαστή, όμως, θα ήθελα να το ακούσω. Και έχω πληρώσει!».
Πέρα από την ψυχαγωγική διάσταση, ο McCartney ανέλυσε και την κοινωνική ισχύ που έχουν οι μεγάλες επιτυχίες, ειδικά σε περιόδους έντονης πολιτικής πόλωσης. Για τον ίδιο, τραγούδια όπως το «Hey Jude» λειτουργούν ως ένας σπάνιος ενωτικός κρίκος. «Ειδικά στις ημέρες μας, παίζεις κάτι όπως το “Hey Jude” και βλέπεις ολόκληρο το κοινό να τραγουδάει μαζί», εξήγησε.
Συνέχισε δε, αναφερόμενος στην κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες: «Στην Αμερική του Trump, όπου οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Δημοκρατικοί βρίσκονται ο ένας στον λαιμό του άλλου, όταν παίζουμε αυτό το τραγούδι, η έχθρα εξαφανίζεται. Όλοι το απολαμβάνουν. Είναι εντυπωσιακό. Ξαφνικά, αυτό το δωμάτιο ξεχνάει τα πάντα. Δεν πρόκειται να τσακωθούμε. Απλώς θα τραγουδήσουμε μαζί. Αυτού του είδους τα πράγματα θεωρώ ότι είναι πολύτιμα».
Η σχέση των Beatles με τον Bob Dylan δεν είναι απλώς μία τυχαία συνάντηση κορυφής, αλλά μία ιστορία που ξεκινά από τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Η αλληλοεκτίμηση ανάμεσά τους έχει καταγραφεί επανειλημμένα μέσα στα χρόνια. Το 2007, ο Dylan είχε αποθεώσει το θρυλικό συγκρότημα, διαψεύδοντας κάθε φήμη περί ανταγωνισμού.
«Ήταν φανταστικοί τραγουδιστές. Για τον Lennon, μέχρι σήμερα, είναι δύσκολο να βρεις καλύτερο τραγουδιστή από αυτόν που ήταν, ή από αυτόν που ήταν και παραμένει ο McCartney», είχε δηλώσει ο Dylan. «Νιώθω δέος για τον McCartney. Είναι σχεδόν ο μόνος για τον οποίο νιώθω δέος. Μπορεί να τα κάνει όλα. Και δεν σταμάτησε ποτέ… Το κάνει να φαίνεται τόσο αβίαστο».
Ο McCartney είχε ανταποδώσει τα καλά λόγια το 2020, σε συνέντευξή του στο BBC Radio 2, αναγνωρίζοντας πως η πιο «εσωτερική και στοχαστική» τραγουδοποιία των Beatles επηρεάστηκε άμεσα από το είδωλο της αμερικανικής folk.
«Σίγουρα πήραμε πολλά από τον Dylan και ξέρω ότι είχα έναν από τους πρώτου δίσκους του στο σπίτι πριν από τους Beatles», είχε πει στον Sean Ono Lennon. «Το έπαιζα πολύ συχνά, οπότε είχα εμποτιστεί από αυτόν και νομίζω ότι το ίδιο ίσχυε και για τον πατέρα σου, αλλά αυτή ήταν μόνο μία από τις επιρροές μας».
Μάλιστα, είχε εξομολογηθεί πως συχνά ευχόταν να μπορούσε να μοιάσει περισσότερο στον Dylan, ειδικά σε ό,τι αφορά την αδιαφορία για τη γνώμη των τρίτων. «Μου αρέσει πάντα ό,τι κάνει. Μερικές φορές εύχομαι να ήμουν λίγο περισσότερο σαν τον Bob. Είναι θρυλικός… και δεν δίνει δεκάρα! Αλλά εγώ δεν είμαι έτσι», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά.
Η κοινή τους πορεία περιλαμβάνει και πιο σουρεαλιστικές στιγμές, όπως το 1964, όταν ο Dylan ήταν εκείνος που μύησε τους Beatles στη χρήση μαριχουάνας σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Ο McCartney θυμήθηκε επίσης μία φορά που μία συζήτηση με τον Dylan τον έκανε να πιστέψει πως είχε ανακαλύψει το νόημα της ζωής.
«Ένιωθα τον εαυτό μου να ανεβαίνει μία ελικοειδή σκάλα καθώς μιλούσα με τον Dylan. Ένιωθα ότι τα καταλάβαινα όλα, το νόημα της ζωής», περιέγραψε, προσθέτοντας πως έδωσε εντολή στον roadie των Beatles, Mal Evans, να βρει ένα χαρτί για να το καταγράψει αμέσως.
«Έλεγα “το έχω!” και έγραψα το κλειδί για τα πάντα σε αυτό το κομμάτι χαρτί. Είπα στον Mal “κράτα αυτό το χαρτί, φρόντισε να μην το χάσεις, γιατί το νόημα της ζωής βρίσκεται εκεί επάνω”». Την επόμενη μέρα, όταν ο Evans του επέστρεψε το σημείωμα, οι λέξεις που ήταν γραμμένες πάνω του ήταν: «Υπάρχουν επτά επίπεδα». «Ε λοιπόν, ορίστε, το νόημα της ζωής…», κατέληξε ο McCartney.
Το νέο άλμπουμ του Paul McCartney με τίτλο «The Boys Of Dungeon Lane», αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 29 Μαΐου. Ο δίσκος αυτός αποκτά ιστορική σημασία, καθώς περιλαμβάνει το τραγούδι «Home To Us», μία νοσταλγική αναδρομή στις ρίζες τους στο Λίβερπουλ, στην οποία συμμετέχει ο Ringo Starr. Πρόκειται για το πρώτο επίσημο ντουέτο των δύο εναπομεινάντων μελών των Beatles στην ιστορία τους.
Στο άλμπουμ συμμετέχουν επίσης η Sharleen Spiteri των Texas και η Chrissie Hynde των The Pretenders, προσθέτοντας περαιτέρω βάθος σε μία κυκλοφορία που αναμένεται με τεράστιο ενδιαφέρον.
Η ικανότητα του Paul McCartney να παραμένει δημιουργικά ενεργός, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τη σεμνότητα ενός ανθρώπου που ακόμα αναζητά το «νόημα» μέσα από τη μουσική, είναι ίσως ο λόγος που η φωνή του παραμένει τόσο επίκαιρη. Είτε πρόκειται για τις επτά βαθμίδες της ύπαρξης είτε για τη μελωδία ενός παλιού τραγουδιού, η αλήθεια του βρίσκεται πάντα εκεί, ανάμεσα στις νότες και τις αναμνήσεις.
