Σε μια απολαυστική συζήτηση στο podcast «Good Hang» της Amy Poehler, ο Paul McCartney περιγράφει εικόνες από το 1942, το δίλημμα των 7,15 λιρών και τον δισταγμό του να τηλεφωνήσει στον Bob Dylan
Οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να ανακαλέσουν τις πρώτες στιγμές της παιδικής τους ηλικίας, όμως ο Paul McCartney υποστηρίζει ότι η δική του μνήμη πηγαίνει πολύ πιο πίσω. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο podcast «Good Hang with Amy Poehler», ο 84χρονος καλλιτέχνης μοιράστηκε μια ασυνήθιστη ανάμνηση που χρονολογείται από το μακρινό 1942. Όπως αποκάλυψε, πιστεύει πραγματικά ότι μπορεί να θυμηθεί λεπτομέρειες από τη στιγμή που ήρθε στον κόσμο.
Η αφορμή για αυτή την αναδρομή δόθηκε από την κόρη του, τη σχεδιάστρια μόδας Stella McCartney, η οποία είναι ένα από τα πέντε παιδιά του καλλιτέχνη. Πριν από το γύρισμα του επεισοδίου της εκπομπής, η Stella είχε αποκαλύψει ιδιωτικά στην Amy Poehler ότι μία από τις παλαιότερες αναμνήσεις της ήταν η παραμονή της σε θερμοκοιτίδα.
Με βάση αυτή την εμπειρία, ζήτησε από την κωμικό και άλλοτε βασικό στέλεχος του καστ του «Saturday Night Live» να ρωτήσει τον πατέρα της ποια είναι η πιο πρώιμη εικόνα που διατηρεί στο μυαλό του.
Ο Paul McCartney όχι μόνο απάντησε στην ερώτηση, αλλά ξεπέρασε κατά πολύ την ανάμνηση της κόρης του, περιγράφοντας σκηνές από τον τοκετό του στο Walton Hospital στο Λίβερπουλ. «Με αυτά τα πράγματα ποτέ δεν ξέρεις αν τα έχεις επινοήσει μόνος σου. Έχω όμως αυτή την αίσθηση ότι κατά κάποιον τρόπο θυμάμαι τη γέννησή μου», είπε αρχικά στην οικοδέσποινα.
Στη συνέχεια, ο καλλιτέχνης προσπάθησε να αποδώσει την ατμόσφαιρα του χώρου όπου γεννήθηκε, ανακαλώντας το παλιό νοσοκομειακό κτίριο της πόλης του. «Γεννήθηκα σε ένα μέρος στο Λίβερπουλ που λεγόταν Walton Hospital, ένα πραγματικά παλιό βικτοριανό κτίριο», εξήγησε. «Νομίζω ότι πριν γίνει νοσοκομείο χρησίμευε για κάτι εντελώς διαφορετικό».
Οι εικόνες που περιέγραψε είχαν αξιοσημείωτη ενάργεια, γεμάτες ψυχρά χρώματα και μεταλλικούς ήχους από τα ιατρικά εργαλεία της εποχής. «Θυμάμαι λευκά πλακάκια, πολύ καθαρά, αποστειρωμένα πλακάκια, χρωμιωμένα εργαλεία και έναν μεταλλικό κρότο, επειδή γεννήθηκα με εμβρυουλκό», συμπλήρωσε ο ίδιος. «Χρειάστηκε να με τραβήξουν για να βγω».
Η Poehler σχολίασε αμέσως ότι και η ίδια είχε γεννηθεί με τη βοήθεια εμβρυουλκού, βρίσκοντας ένα απρόσμενο κοινό σημείο με τον καλεσμένο της. Ο McCartney, πάντως, δεν επέμεινε με απόλυτη βεβαιότητα στην ακρίβεια όσων ανέφερε, αναγνωρίζοντας ότι το μυαλό μπορεί να πλάθει δικές του εικόνες με το πέρασμα των δεκαετιών. «Δεν ξέρω αν όλο αυτό είναι αλήθεια», παραδέχθηκε γελώντας.
Η συζήτηση στο podcast δεν σταμάτησε όμως στη γέννησή του, αλλά προχώρησε στα πρώτα του βήματα μετά την αποφοίτηση από το σχολείο. Ο Paul McCartney αναφέρθηκε εκτενώς στην πρώτη του δουλειά σε ένα εργοστάσιο περιέλιξης πηνίων, αποκαλύπτοντας ένα άγνωστο σταυροδρόμι της ζωής του. Εκείνη την περίοδο, παραλίγο να προτιμήσει τη σιγουριά ενός σταθερού μισθού από το μέλλον του με τους Beatles.
Ο καλλιτέχνης εξήγησε ότι η εμπειρία του στη γραμμή παραγωγής διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του και αποτελεί τον κύριο λόγο που ποτέ δεν αντιμετώπισε τη μουσική ως καταναγκασμό. «Είμαι σίγουρα εθισμένος σε αυτό, γιατί είμαι βέβαιος ότι συμβαίνει το ίδιο και με σένα», δήλωσε στην Poehler. «Νιώθω πολύ τυχερός που αυτή είναι η δουλειά μου, γιατί όταν άφησα το σχολείο, η πρώτη μου απασχόληση ήταν η περιέλιξη πηνίων σε εργοστάσιο».
Η καθημερινότητα εκεί ήταν σκληρή και απαιτητική, με τον ίδιο να παραδέχεται με αυτοσαρκασμό ότι τα πηνία που τύλιγε «δεν ήταν και πολύ καλά».
Παρ’ όλα αυτά, η επιχείρηση έβλεπε προοπτική στο πρόσωπό του και του προσέφερε τη δυνατότητα μιας μακροχρόνιας επαγγελματικής πορείας. «Η ιδέα ήταν ότι θα με εκπαίδευαν σε όλα τα στάδια της δουλειάς και στη συνέχεια θα γινόμουν διευθυντής», εξήγησε ο καλλιτέχνης.
Το οικονομικό δέλεαρ ήταν συγκεκριμένο και για την εποχή φαινόταν σημαντικό, οδηγώντας τον σε ένα σοβαρό εσωτερικό δίλημμα. «Κοίταζα τα πηνία. Κοίταζα το πακέτο της πληρωμής. 7,15 λίρες την εβδομάδα», θυμήθηκε. «Θεέ μου, δεν μπορώ να πιστέψω ότι μπήκα στη διαδικασία να το αμφισβητήσω, αλλά το έκανα. Τους είπα: “Θα σας ειδοποιήσω”».
Πέρα από τις αναμνήσεις της νεότητάς του, ο McCartney στάθηκε και στο παρόν, αποκαλύπτοντας ποιον καλλιτέχνη διστάζει ακόμα και σήμερα να προσεγγίσει για μια πιθανή συνεργασία. Προς έκπληξη της παρουσιάστριας, το πρόσωπο αυτό δεν είναι άλλος από τον Bob Dylan, με τον οποίο διατηρεί διαχρονικό σεβασμό αλλά και έναν ανεξήγητο δισταγμό επικοινωνίας.
«Πάντα σκέφτομαι τον Bob Dylan», ανέφερε χαμογελώντας για το ενδεχόμενο να δουλέψουν μαζί. «Αλλά έχω υπερβολικό άγχος για να τον πάρω τηλέφωνο και να του πω: “Bob; Ο Paul είμαι”». Η Poehler έσπευσε να αντιμετωπίσει την εξομολόγηση με χιούμορ, απαντώντας ότι της είναι αδύνατο ακόμα και να φανταστεί τον 85χρονο Dylan να διαθέτει τηλεφωνική συσκευή.
Αυτές οι ιστορίες έρχονται σε μια περίοδο έντονης δραστηριότητας για τον Paul McCartney, ο οποίος παραμένει δημιουργικά ενεργός. Πρόσφατα παρουσίασε την deluxe έκδοση για το εικοστό σόλο άλμπουμ του, με τίτλο «The Boys of Dungeon Lane», προσφέροντας στους θαυμαστές του τρία τραγούδια που δεν είχαν κυκλοφορήσει προηγουμένως.
Από τα λευκά πλακάκια του Walton Hospital μέχρι τα εργοστασιακά πηνία του Λίβερπουλ, ο Paul McCartney συνεχίζει να αφηγείται στιγμιότυπα που φωτίζουν με μοναδικό τρόπο το παρελθόν του. Ακόμα και σήμερα, η αφοπλιστική του απλότητα αποδεικνύει ότι πίσω από τον παγκόσμιο μύθο παραμένει ένας άνθρωπος που δεν ξεχνά από πού ξεκίνησε.
