Ο θάνατος του σπουδαίου μουσικού Dick Parry και ισόβιου φίλου του David Gilmour, του οποίου ο ήχος σφράγισε αριστουργήματα όπως το «Money» και το «Shine On You Crazy Diamond», προκαλεί συγκίνηση στην παγκόσμια μουσική σκηνή.
Ο Dick Parry, ο σαξοφωνίστας που συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του με την ιστορία της rock μουσικής μέσα από τις ιστορικές του συμπράξεις με τους Pink Floyd και τον στενό του φίλο David Gilmour, έφυγε από τη ζωή την Παρασκευή σε ηλικία 83 ετών. Η είδηση του θανάτου του κλείνει ένα τεράστιο κεφάλαιο για τον ήχο που διαμόρφωσε ολόκληρες γενιές ακροατών.
Τον θάνατό του ανακοίνωσε ο David Gilmour με μία συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το απόγευμα της Παρασκευής. Ο σπουδαίος κιθαρίστας και τραγουδιστής θέλησε να αποχαιρετήσει τον επί σειρά ετών συνεργάτη του, χωρίς να αναφέρει τα ακριβή αίτια του θανάτου του.
Ο Dick Parry έγινε παγκοσμίως γνωστός για τα αξέχαστα σόλο του στα μνημειώδη άλμπουμ «The Dark Side of the Moon» και «Wish You Were Here». Οι παρεμβάσεις του σε εμβληματικά τραγούδια, όπως το «Money» και το «Shine On You Crazy Diamond», παραμένουν μέχρι σήμερα από τις πιο αναγνωρίσιμες στιγμές στην ιστορία της rock.
Η συνεργασία του με το συγκρότημα δεν περιορίστηκε μόνο στο στούντιο, καθώς ο Dick Parry συνέχισε να δίνει το παρόν σε δίσκους και περιοδείες του David Gilmour. Η βαθιά φιλία τους, που ξεκίνησε από την εφηβεία τους στο Κέιμπριτζ, αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο αυτής της μακράς καλλιτεχνικής διαδρομής.
«Ο αγαπημένος μου φίλος Dick Parry πέθανε σήμερα το πρωί. Από τότε που ήμουν δεκαεπτά ετών, έπαιζα σε συγκροτήματα με τον Dick στο σαξόφωνο, συμπεριλαμβανομένων των Pink Floyd», έγραψε ο David Gilmour στην ανάρτησή του.
«Η αίσθηση και ο τόνος του κάνουν το παίξιμό του στο σαξόφωνο μοναδικό, μία υπογραφή τεράστιας ομορφιάς που είναι γνωστή σε εκατομμύρια ανθρώπους και αποτελεί τόσο μεγάλο μέρος τραγουδιών όπως το “Shine On You Crazy Diamond”, το “Wish You Were Here”, το “Us and Them” και το “Money”», τόνισε ο David Gilmour.
«Έπαιξε στο τελευταίο συγκρότημα που είχα, το οποίο περιλάμβανε τον Rick Wright, για την περιοδεία “On An Island Tour” και στο Live 8 με τους Pink Floyd», πρόσθεσε, αναφερόμενος στη μοναδική πλήρη επανένωση του συγκροτήματος το 2005.
Ο David Gilmour συνόδευσε τα λόγια του με ένα φωτογραφικό αφιέρωμα που αποτύπωνε το κοινό τους παρελθόν. Το οπτικό υλικό έδειχνε πόσο μακριά πήγαινε η σχέση τους, αποκαλύπτοντας τις ρίζες μίας φιλίας που άντεξε στον χρόνο.
«Εδώ είναι μερικές φωτογραφίες του, συμπεριλαμβανομένης μίας που παίζουμε μαζί για τους ABC Minors στο Victoria Cinema στο Κέιμπριτζ το 1963», έγραψε ο David Gilmour, κλείνοντας το μήνυμά του.
Η σχέση των δύο ανδρών είχε βαθιές ρίζες στο Σάφοκ, όπου γεννήθηκε ο Dick Parry, και στο Κέιμπριτζ. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι δυο τους μοιράζονταν το ίδιο πάθος για τη μουσική, πολύ πριν ο κόσμος γνωρίσει το μεγαλείο των Pink Floyd.
Η συνεισφορά του Dick Parry εκτείνεται και σε μεταγενέστερες φάσεις της πορείας του συγκροτήματος. Συγκεκριμένα, συμμετείχε στο άλμπουμ «The Division Bell» του 1994, το οποίο ηχογραφήθηκε μετά την οριστική ρήξη ανάμεσα στον David Gilmour και τον Roger Waters.
Ο χαρακτηριστικός ήχος του σαξοφώνου του Dick Parry σφράγισε το τραγούδι «Wearing the Inside Out» από εκείνον τον δίσκο. Την ίδια χρονιά, ο μουσικός ακολούθησε το ανασυσταθέν σχήμα των Pink Floyd στην παγκόσμια περιοδεία τους, η οποία αποτυπώθηκε στη συνέχεια στο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ «Pulse».
Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Dick Parry βρισκόταν στον δρόμο με το συγκρότημα. Είχε ήδη ακολουθήσει τους Pink Floyd στις μεγάλες περιοδείες τους από το 1973 έως το 1977, διαμορφώνοντας την ατμόσφαιρα των ζωντανών τους εμφανίσεων.
Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά των ζωντανών του εμφανίσεων, που τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό στους θαυμαστές, ήταν η ικανότητά του να χειρίζεται ταυτόχρονα δύο όργανα. Κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του «Shine On You Crazy Diamond», συνήθιζε να κρεμάει πάνω του δύο σαξόφωνα, προκειμένου να αλλάζει αστραπιαία από βαρύτονο σε τενόρο σαξόφωνο στη μέση του σόλο του.
Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε άμεσα κύμα συγκίνησης και αντιδράσεων από τον καλλιτεχνικό κόσμο. Πολλοί επώνυμοι έσπευσαν να εκφράσουν τα συλλυπητήριά τους κάτω από την ανάρτηση του David Gilmour στο Instagram.
«Λυπάμαι πολύ για την απώλειά σου, David», έγραψε ο Graham Nash. Από την πλευρά του, ο Merck Mercuriadis σημείωσε: «Σας ευχαριστούμε κ. Parry για τη μουσική, συλλυπητήρια σε όλους».
Η στενή φιλία ανάμεσα στον David Gilmour και τον Dick Parry παρέμενε ζωντανή μέχρι το τέλος της ζωής του σαξοφωνίστα. Σε μία ανάρτηση για τα γενέθλια του Dick Parry τον Δεκέμβριο του 2024, ο David Gilmour τον είχε χαρακτηρίσει ως έναν από τους παλαιότερους φίλους του.
Ωστόσο, η πορεία του Dick Parry δεν ήταν πάντα γραμμική ή εύκολη. Το 1994, ο David Gilmour είχε μιλήσει ανοιχτά για την απόφασή του να τον επαναφέρει στο προσκήνιο, αποκαλύπτοντας μία άγνωστη και εξαιρετικά ανθρώπινη πτυχή της ζωής του σαξοφωνίστα.
«Έλαβα μία χριστουγεννιάτικη κάρτα από τον Dick Parry, τον οποίο είχα να δω για χρόνια, και ο οποίος είχε εγκαταλείψει εντελώς το σαξόφωνο και νομίζω ότι ήταν άνεργος, ζούσε σε ένα χωριό κοντά στο Κέιμπριτζ, χωρίς να κάνει τίποτα», είχε δηλώσει ο David Gilmour.
«Γνώριζα ότι πριν από χρόνια είχε πουλήσει τα σαξόφωνά του και είχε γίνει πεταλωτής, πεταλώνοντας άλογα. Και προφανώς είχε εγκαταλείψει και αυτό, και είχε αγοράσει ένα άλλο σαξόφωνο πριν από περίπου έναν χρόνο, και απλώς μου έστειλε μία χριστουγεννιάτικη κάρτα… Τον πήρα τηλέφωνο απλώς για να του πω “Πώς τα πας;”», συνέχισε ο κιθαρίστας των Pink Floyd.
«Μου μιλούσε για αυτό και εγώ σκεφτόμουν τι να κάνω με το σαξόφωνο στην περιοδεία, επειδή δεν θα χρειαζόμασταν πολύ, αλλά χρειαζόμασταν λίγο. Τον ρώτησα αν ήθελε να περάσει από ακρόαση για να έρθει στην περιοδεία, για να δούμε αν είχε ακόμα τις ικανότητές του, και μου είπε ότι πίστευε πως έπαιζε καλύτερα από ποτέ. Και τον έφερα στο σκάφος για να κάνουμε μία μικρή ακρόαση», ανέφερε στη συνέχεια.
«Και έπαιξε περίπου τρεις φράσεις και εγώ και ο Bob Ezrin είπαμε, “Ας αφήσουμε στην άκρη τις ακροάσεις. Ας δούμε αν μπορούμε να τον εντάξουμε κάπου”. Το μόνο τραγούδι που μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι θα ήταν πραγματικά κατάλληλο για σαξόφωνο ήταν το “Wearing the Inside Out”, οπότε τον βάλαμε σε αυτό. Μπαμ, έχει αυτόν τον ήχο. Είναι φανταστικός. Μπορείς να τον αναγνωρίσεις αμέσως. Και έτσι είναι και στην περιοδεία μαζί μας», αποκάλυψε ο David Gilmour.
Πέρα από την ιστορική του πορεία με τους Pink Floyd, ο Dick Parry άφησε το στίγμα του και σε άλλες σημαντικές δισκογραφικές δουλειές της rock σκηνής. Συνεργάστηκε με σπουδαίους καλλιτέχνες, χαρίζοντας τον μοναδικό του ήχο σε άλμπουμ που θεωρούνται κλασικά.
Μεταξύ αυτών, συμμετείχε στο άλμπουμ «Mad Dog» του John Entwistle, μπασίστα των The Who, καθώς και στο άλμπουμ «Jinx» του θρυλικού Rory Gallagher. Επίσης, συνεργάστηκε με τον Mick Grabham, κιθαρίστα των Procol Harum, στο άλμπουμ «Mick the Lad», αλλά και με τον σπουδαίο blues καλλιτέχνη Lightnin’ Slim.
Η καλλιτεχνική του κληρονομιά και η μοναδική του παρουσία στη σκηνή έχουν αποτυπωθεί και σε οπτικοακουστικό υλικό. Οι θαυμαστές μπορούν να τον απολαύσουν στις επίσημες κυκλοφορίες του David Gilmour, όπως τα «David Gilmour in Concert», «Remember That Night» και «Live in Gdańsk».
Η απώλεια του Dick Parry αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά η μουσική του παραμένει ζωντανή και ανεξίτηλη στον χρόνο. Κάθε φορά που θα ηχούν οι πρώτες νότες του σαξοφώνου στο «Money» ή η μελαγχολική μελωδία του «Us and Them», η παρουσία του θα συνεχίσει να συγκινεί και να εμπνέει τις επόμενες γενιές, κρατώντας ζωντανό τον μύθο του.
