Ο Jack Douglas, ο άνθρωπος που σμίλεψε τον ήχο της χρυσής εποχής της rock, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών, αφήνοντας πίσω του μία ανεκτίμητη κληρονομιά που περιλαμβάνει συνεργασίες με τον John Lennon και τους Aerosmith, σφραγίζοντας ανεξίτηλα την ιστορία της παγκόσμιας δισκογραφίας με την αισθητική του.
Ο κόσμος της μουσικής θρηνεί την απώλεια του Jack Douglas, του εμβληματικού παραγωγού που βρισκόταν πίσω από μερικά από τα σημαντικότερα τραγούδια της rock ιστορίας. Ο Douglas, του οποίου το όνομα συνδέθηκε άρρηκτα με την πορεία του John Lennon, των Aerosmith, της Patti Smith και των Cheap Trick, απεβίωσε τη Δευτέρα σε ηλικία 80 ετών.
Η κόρη του, Sarah, επιβεβαίωσε την είδηση του θανάτου του στο περιοδικό Rolling Stone, διευκρινίζοντας ότι ο πατέρας της κατέληξε λόγω επιπλοκών από λέμφωμα. Η οικογένειά του, σε μία συγκινητική επίσημη δήλωση, περιέγραψε τις τελευταίες του στιγμές και την προσωπικότητά του, προσφέροντας μία εικόνα του ανθρώπου πίσω από την κονσόλα του ήχου.
«Αυτό που απολάμβανε περισσότερο ήταν να βρίσκεται με την οικογένειά του —τη σύζυγό του, τα τέσσερα παιδιά του και τα πέντε εγγόνια του— και πέθανε ειρηνικά, περιτριγυρισμένος από εμάς», ανέφερε η οικογένεια στη δήλωσή της.
«Έζησε μία απίστευτη ζωή και ήταν ένας καταπληκτικός αφηγητής», συμπλήρωσαν τα μέλη της οικογένειάς του, σημειώνοντας ότι «ήταν πολύ, πολύ αστείος, του άρεσε να κάνει αστεία και αγαπούσε αυτό που έκανε, δουλεύοντας μέχρι το τέλος. Θα μας λείψει πολύ».
Η καριέρα του Douglas ταυτίστηκε με τη δημιουργία μερικών από τα πιο επιτυχημένα άλμπουμ των δεκαετιών του ’70 και του ’80. Ανάμεσα στα έργα του ξεχωρίζουν το «Toys in the Attic» των Aerosmith και το «Double Fantasy» του John Lennon και της Yoko Ono. Στη μακρόχρονη πορεία του, οι δρόμοι του διασταυρώθηκαν με προσωπικότητες όπως οι The Who, ο Lou Reed, ο Miles Davis, ο Alice Cooper, οι The Knack, ακόμα και ο Allen Ginsberg.
Γεννημένος στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης, ο Douglas πέρασε τη δεκαετία του ’60 ως επίδοξος τραγουδιστής της folk σκηνής. Μάλιστα, είχε γράψει τραγούδια για την προεκλογική εκστρατεία του Robert Kennedy για τη Γερουσία το 1964. Το 1965, μαζί με φίλους του που είχαν εμμονή με τους The Beatles, αποφάσισαν να κυνηγήσουν το όνειρό τους στο Λίβερπουλ της Αγγλίας, ταξιδεύοντας με φορτηγό πλοίο χωρίς άδειες εργασίας ή βίζα.
Όπως είχε θυμηθεί ο ίδιος ο Douglas σε μία συνέντευξη το 2017, οι υπάλληλοι μετανάστευσης του Ηνωμένου Βασιλείου τους κράτησαν, αλλά εκείνος κατάφερε να βγει κρυφά στη στεριά. Εκεί, αγόρασε αμέσως ένα αντίτυπο του «Rubber Soul» και μοιράστηκε την περιπέτεια της κράτησής τους στο πλοίο με τον εκδότη μιας τοπικής εφημερίδας.
Η ιστορία τράβηξε τόσο πολύ την προσοχή που επιτράπηκε στον Douglas και τους φίλους του να παραμείνουν για ένα διάστημα στο Λίβερπουλ προτού απελαθούν. Επιστρέφοντας στη Νέα Υόρκη, γράφτηκε στο Institute of Audio Research και μετά την αποφοίτησή του έπιασε δουλειά στο νεοσύστατο Record Plant Studio, ξεκινώντας από τη θέση του επιστάτη.
Αν και ξεκίνησε από το χαμηλότερο σκαλί, σύντομα άρχισε να εργάζεται ως βοηθός μηχανικού ήχου. Μια μέρα, ενώ έκανε μοντάζ σε κάποιες ταινίες για τον John Lennon πριν από μία ηχογράφηση, το πρώην σκαθάρι μπήκε στο στούντιο. Ο Douglas βρήκε το θάρρος να του μιλήσει για την περιπέτειά του στο Λίβερπουλ.
Ο John Lennon συνειδητοποίησε γρήγορα ότι ο νεαρός βοηθός ήταν ένας από τους «τρελούς Αμερικανούς» για τους οποίους είχε διαβάσει στις εφημερίδες εκείνη την εποχή. «Ενθουσιάστηκε πολύ που με γνώρισε. Ήταν καταπληκτικό», είχε δηλώσει ο Douglas στο Music Radar το 2012.
«Με προσκάλεσε στα δωμάτια ηχογράφησης, με πήρε σπίτι με τη λιμουζίνα του. Πολύ σύντομα, δούλευα στον δίσκο ως βοηθός. Γίναμε φίλοι», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Douglas, ο οποίος τελικά κέρδισε τα εύσημα του μηχανικού ήχου στο άλμπουμ «Imagine» του 1971.
Συνέχισε να συνεργάζεται με τον John Lennon και την Yoko Ono, ενώ συμμετείχε στις ηχογραφήσεις για το εγχείρημα «Lifehouse» των The Who (που εξελίχθηκε στον θρυλικό δίσκο «Who’s Next»), στο «Berlin» του Lou Reed και στο ομώνυμο ντεμπούτο των New York Dolls. Κατά τη διάρκεια της δουλειάς του με τους New York Dolls, ο κορυφαίος παραγωγός Bob Ezrin τον ενθάρρυνε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στην παραγωγή.
Η ευκαιρία δεν άργησε να έρθει με ένα ανερχόμενο συγκρότημα από τη Βοστώνη, τους Aerosmith. Ο Douglas ήταν ένας από τους παραγωγούς του δεύτερου άλμπουμ τους, «Get Your Wings», αλλά ανέλαβε εξ ολοκλήρου το επόμενο βήμα τους, το «Toys In the Attic» του 1975.
Το άλμπουμ σημείωσε τεράστια επιτυχία, κατακτώντας εννέα φορές την πλατίνα και περιλαμβάνοντας διαχρονικές επιτυχίες όπως το «Sweet Emotion» και το «Walk This Way». Ήταν ο Douglas που έδωσε στον Steven Tyler τη βασική στιχουργική έμπνευση για το «Walk This Way», επειδή έκανε πλάκα αναπαριστώντας μία σκηνή από την ταινία «Young Frankenstein» του Mel Brooks, την οποία είχαν δει πρόσφατα.
Μετά το «Toys», ο Douglas και οι Aerosmith δημιούργησαν δύο ακόμη επιτυχημένα άλμπουμ, το «Rocks» το 1976 και το «Draw the Line» το 1977. Παράλληλα, συνεργάστηκε με τον Bob Dylan στην παραγωγή ηχογραφήσεων για τον Allen Ginsberg, ενώ ανέλαβε την παραγωγή του «Radio Ethiopia» για τους Patti Smith Group.
Στενή ήταν και η συνεργασία του με τους Cheap Trick, ξεκινώντας από το ντεμπούτο τους και φτάνοντας στο «Live at Budokan» του 1978. Το συγκρότημα δήλωσε «αιώνια ευγνώμων» στον Douglas κατά τη διάρκεια της ομιλίας τους στην τελετή ένταξης στο Rock and Roll Hall of Fame το 2016.
Το 1980, ο Douglas βρέθηκε ξανά στο πλευρό του John Lennon και της Yoko Ono για το άλμπουμ «Double Fantasy». Μιλώντας στο Rolling Stone τον Ιανουάριο του 1981, έναν μήνα μετά τη δολοφονία του John Lennon, ο Douglas θυμήθηκε το εορταστικό κλίμα των ηχογραφήσεων.
«Έχοντας ζήσει με τον John στο Λος Άντζελες εκείνο το διάστημα που ήταν απίστευτα καταθλιπτικός, το μόνο πράγμα που με κάνει να μην νιώθω τόσο άσχημα τώρα είναι ότι όταν πέθανε ήταν πραγματικά ευτυχισμένος, ίσως πιο ευτυχισμένος από ποτέ», θυμήθηκε ο Douglas.
«Θέλω να πω, ένιωθε υπέροχα, μιλούσε και αστειευόταν συνεχώς», πρόσθεσε ο παραγωγός, σημειώνοντας ότι «κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων για το «Double Fantasy» ήταν πάντα γεμάτος διάθεση για κουβέντα για τον τρόπο που είχαν δημιουργηθεί οι παλιοί δίσκοι των The Beatles».
Ο Douglas παρέμεινε ενεργός τις επόμενες δεκαετίες με ποικίλα εγχειρήματα. Μετά από έναν σύντομο χωρισμό από τους Aerosmith, επανενώθηκαν για το «Rock in a Hard Place» του 1982, ενώ ανέλαβε και το άλμπουμ με διασκευές blues «Honkin’ on Bobo» το 2004. Ήταν και πάλι πίσω από την κονσόλα για το πιο πρόσφατο άλμπουμ με νέο υλικό του συγκροτήματος, το «Music From Another Dimension!» του 2012.
Στην πορεία της καριέρας του, ο Douglas έκανε την παραγωγή σε αρκετά προσωπικά άλμπουμ του κιθαρίστα Joe Perry, ενώ στο ενεργητικό του περιλαμβάνονται δουλειές για καλλιτέχνες όπως οι Graham Parker, Zebra, Starz, Supertramp και ο Slash. Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη μουσική βιομηχανία, όμως ο ήχος που δημιούργησε θα συνεχίσει να αντηχεί μέσα από τα εμβληματικά τραγούδια που καθόρισαν τη rock αισθητική.
