Ο Σεραφείμ Γιαννακόπουλος (ΣΕΡΓΙΑΝ) αφήνει για λίγο τον σκληρό ήχο των Planet of Zeus, καταθέτοντας ένα βαθιά βιωματικό τραγούδι για το συλλογικό μας αδιέξοδο και τις ψευδαισθήσεις που αρνούνται να σβήσουν.
Η εγχώρια μουσική πραγματικότητα μοιάζει συχνά με μία καλοκουρδισμένη μηχανή ανακύκλωσης των ίδιων κοινωνικών ματαιώσεων. Εκεί που ελπίζεις πως η επόμενη φουρνιά καλλιτεχνών θα σπάσει οριστικά τα δεσμά της ιστορικής κληρονομιάς, έρχεται ένα απροσδόκητο κομμάτι να επιβεβαιώσει το αμετάκλητο αυτού του τόπου. Ο ΣΕΡΓΙΑΝ καταθέτει ένα αιχμηρό μανιφέστο με το νέο του τραγούδι «Ε.Ο.Τ. (Γεια Σου Ελλάδα)».
Η παρθενική του προσπάθεια ως σόλο καλλιτέχνης στη μητρική γλώσσα του βυθίζεται με περίσσια αυτοπεποίθηση στα λιμνάζοντα νερά μιας χώρας που επιμένει να καταπίνει συστηματικά τα καλύτερα παιδιά της.
Ο Σεραφείμ Γιαννακόπουλος έχει γράψει αμέτρητα χιλιόμετρα στις ευρωπαϊκές σκηνές, έχοντας περάσει τον μισό του βίο οδηγώντας τις εντάσεις πίσω από τα ντραμς. Ως ιδρυτικό μέλος των Planet of Zeus, έδωσε τον ρυθμικό παλμό σε μία ολόκληρη στρατιά οπαδών που διψούσε για ατόφια, ηλεκτρική ενέργεια. Τώρα, επιχειρεί μία απότομη μετατόπιση, μεταφέροντας το βάρος από τα πετάλια και τις μπαγκέτες στην ωμή δύναμη της λέξης.
Με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο ΣΕΡΓΙΑΝ ανοίγει έναν εντελώς νέο κύκλο προσωπικής έκφρασης, εγκαινιάζοντας ουσιαστικά την πρώτη του ελληνόφωνη δισκογραφική δουλειά με απόλυτη διαύγεια. Με το «Ε.Ο.Τ. (Γεια Σου Ελλάδα)» στήνει αμέσως ένα ασφυκτικό συναισθηματικό σκηνικό, εκκινώντας μία ειλικρινή συζήτηση για τα χαμένα ιδανικά κάτω από τον ανελέητο μεσογειακό ήλιο.
Ο πυρήνας του τραγουδιού λειτουργεί ως ένας αδόκητος, πένθιμος ύμνος. Απευθύνεται ανοιχτά σε εκείνους τους μόνιμα ανικανοποίητους, τους ρομαντικούς και τους ασυμβίβαστους ονειροπόλους τεσσάρων γενεών. Ο ΣΕΡΓΙΑΝ κοιτάζει την πατρίδα του κατάματα, επιλέγοντας να αγνοήσει τα γυαλιστερά φίλτρα κάθε αισιόδοξης τουριστικής καμπάνιας. Τραγουδά για αληθινούς ανθρώπους που γεννιούνται, παλεύουν, ζουν και τελικά πεθαίνουν στον πιο όμορφο «βάλτο» του κόσμου.
Ο «βάλτος» αντιπροσωπεύει την απόλυτη στασιμότητα, την κοινωνική κινούμενη άμμο της σύγχρονης πραγματικότητας, εκεί όπου κάθε ριζοσπαστική ιδέα συναντά έναν αδιαπέραστο τοίχο. Η συγκλονιστική ομορφιά του ελληνικού τοπίου στέκεται διαρκώς σε μία ειρωνική, πλήρη αντίθεση με την ψυχολογική ασφυξία της καθημερινότητας.
Μέσα από αυτό το πρίσμα, το «Ε.Ο.Τ. (Γεια Σου Ελλάδα)» απλώνεται σαν μία επική, εκτενής διήγηση στον χρόνο. Ενώνει περίτεχνα και οργανικά γενιές που, σε μία πρώτη, επιφανειακή ανάγνωση, φαντάζουν εντελώς ασύνδετες θεωρητικά μεταξύ τους. Παρέχει τον απόλυτο συνδετικό κρίκο σε μία κατακερματισμένη κοινωνία που βρίσκεται σε μόνιμη, εξοντωτική μετάβαση.
Η Generation X μεγάλωσε με τις ανέφελες προσδοκίες της δεκαετίας του ’90, μόνο και μόνο για να βιώσει την απότομη προσγείωση σε ένα αβέβαιο, ρευστό μέλλον. Οι Millennials πήραν τη σκυτάλη ακριβώς τη στιγμή της οικονομικής κατάρρευσης, καλούμενοι να χτίσουν καριέρες και ζωές πάνω στα συντρίμμια με ελάχιστα εφόδια. Από την άλλη πλευρά, η Gen Z και η Gen Alpha ενηλικιώνονται βίαια μέσα σε έναν ψηφιακό αλγόριθμο συνεχούς, παγκόσμιας αβεβαιότητας.
Παρά τα εκκωφαντικά διαφορετικά βιώματα και το αντικειμενικά τεράστιο ηλικιακό χάσμα, στο τέλος της ημέρας φαίνεται να υπάρχει ένα αίσθημα κοινό. Μια παρατεταμένη πνευματική κούραση, ένας βαθύς, υπόκωφος θυμός και η ίδια ακριβώς αδυναμία να δραπετεύσουν από τα γεωγραφικά όρια αυτού του εγκλωβισμού. Ο καλλιτέχνης μετατρέπει αυτή την αόρατη κλωστή της ματαίωσης σε έναν ηχηρό, καθαρτήριο αναστεναγμό.
Η ελληνόφωνη εναλλακτική σκηνή πάντα αναζητούσε τις κατάλληλες γωνίες για να φωτίσει αυτή τη σκοτεινή συνθήκη. Τα λόγια του τραγουδιού συνδέονται άρρηκτα με το ιστορικό τραύμα του παρελθόντος, ρίχνοντας γέφυρες στους πρωτοπόρους του σκληρού ήχου.
«Για νέες ήττες, για νέες συντριβές» τραγουδούσαν οι Τρύπες τριάντα χρόνια πριν, «Γεια Σου Ελλάδα» τραγουδά ο ΣΕΡΓΙΑΝ σήμερα και λίγα φαίνεται να έχουν αλλάξει.
Το τραγούδι λειτουργεί ως μία υπενθύμιση πως οι κύκλοι της ιστορίας μας απλώς επανέρχονται, αλλάζοντας εξωτερικό περίβλημα. Το συλλογικό αίσθημα της επικείμενης καταστροφής μετουσιώνεται σε μία κυνική αποδοχή της πραγματικότητας, απογυμνωμένη από κάθε ίχνος γραφικότητας.
Την οπτικοποίηση αυτής της αποπνικτικής κατάστασης ανέλαβε να χτίσει ο Χρήστος Δανιηλίδης, κινηματογραφώντας το αστικό τοπίο με χειρουργική ακρίβεια. Την ασπρόμαυρη εικόνα του video επιμελήθηκε ο Χρήστος Δανιηλίδης, χρησιμοποιώντας την απόλυτη απουσία χρώματος ως μία ξεκάθαρη, πολιτική και αισθητική δήλωση. Η σκηνοθετική του ματιά απορρίπτει συνειδητά τα φανταχτερά εφέ και εστιάζει στον πυρήνα της φθοράς.
Αυτή η αυστηρή, ασπρόμαυρη παλέτα βαθαίνει επικίνδυνα τις σκιές και αναδεικνύει τις σκληρές γωνίες της πόλης. Το φιλμ λειτουργεί απροκάλυπτα σαν ένας τεράστιος καθρέφτης του συλλογικού μας ψυχισμού. Αφαιρεί την απατηλή ζεστασιά του φωτός και επικεντρώνεται στο ψυχρό περίγραμμα των πρωταγωνιστών που ασφυκτιούν μέσα στο κάδρο.
Αυτό το πρώτο, βαρυσήμαντο δείγμα γραφής ανοίγει τον δρόμο για μία ευρύτερη, ολοκληρωμένη αφήγηση. Το πρώτο τραγούδι του ΣΕΡΓΙΑΝ είναι μέρος του επερχόμενου νέου άλμπουμ του, που θα περιλαμβάνει 10 τραγούδια στο σύνολό του και αναμένεται να κυκλοφορήσει από τη Minos EMI, a Universal Music Company το προσεχές διάστημα.
Το εγχώριο μουσικό οικοσύστημα αναζητά απεγνωσμένα φωνές που τολμούν να κοιτάξουν την άβυσσο χωρίς να χαμηλώσουν το βλέμμα. Ο ΣΕΡΓΙΑΝ αρνείται να ενδυθεί τον ρόλο του σωτήρα, επιλέγοντας τον δρόμο της ωμής ειλικρίνειας. Μετουσιώνει την εθνική μας τελμάτωση σε μουσική, υπενθυμίζοντας πως ο μόνος βιώσιμος τρόπος να αντέξεις σε μία χώρα που τρέφεται από τις πληγές της, είναι να τις τραγουδήσεις στον δικό σου, αμείλικτο ρυθμό.
