Από μια τυχαία συνάντηση στα σοκάκια της Ρώμης μέχρι το στούντιο στο Λονδίνο, ο Thom Yorke των Radiohead και ο Harry Styles μιλούν για την απόρριψη της νοσταλγίας και τα δάκρυα στη σκηνή.
Το καλοκαίρι του 2024, σε ένα στενό πλακόστρωτο σοκάκι της Ρώμης, ο Harry Styles περπατούσε μόνος του όταν ξαφνικά αντίκρισε ένα γνώριμο πρόσωπο. Φορώντας ένα καπέλο με τη λέξη «Acid», ο Thom Yorke των Radiohead στεκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα, επίσης χωρίς συνοδεία ή προσωπική ασφάλεια. Ο Styles, που εκείνη ακριβώς τη στιγμή άκουγε στα ακουστικά του το άλμπουμ «A Moon Shaped Pool», σταμάτησε τη μουσική και πλησίασε τον καλλιτέχνη που θεωρούσε ανέκαθεν έναν από τους μεγαλύτερους ήρωές του.
«Για μένα ήσουν πάντα το άτομο που φοβόμουν να γνωρίσω», παραδέχθηκε αργότερα ο Styles με ένα συνεσταλμένο χαμόγελο. Η πρώτη αντίδραση του Yorke ήταν εξίσου αυθόρμητη και άμεση. «Τι στο διάολο κάνεις εσύ στη μέση του δρόμου;», ήταν τα λόγια με τα οποία τον υποδέχθηκε ο τραγουδιστής των Radiohead, μη γνωρίζοντας ότι ο Styles περνούσε μεγάλο μέρος του χρόνου του στην ιταλική πρωτεύουσα.
Εκείνο το απρόσμενο τετ-α-τετ οδήγησε σε μια στενότερη επαφή όταν ο Styles βρέθηκε στη συναυλία των The Smile στην ίδια πόλη. Δύο χρόνια μετά, σε ένα στούντιο κοντά στο Camden Town του Λονδίνου, οι δυο τους κάθισαν απέναντι για το αφιέρωμα «Musicians on Musicians» του περιοδικού Rolling Stone. Παρά τη φαινομενική τους απόσταση, η συνάντηση κύλησε με διαρκή πειράγματα και γέλια, ανατρέποντας τη φήμη του Yorke ως απρόσιτου συνομιλητή.
Η αμοιβαία εκτίμηση είχε ήδη εκφραστεί τον περασμένο Μάιο στα βραβεία Ivor Novello Awards. Εκεί, ο Styles απέτισε φόρο τιμής στον Yorke, αποκαλώντας τους Radiohead το αγαπημένο του συγκρότημα, πριν προχωρήσει σε μια ιδιαίτερα προσωπική αποκάλυψη. «Έχασα την παρθενιά μου με την εισαγωγή του “Talk Show Host”», δήλωσε τότε από το μικρόφωνο.
Για τον ίδιο τον Yorke, η βράβευση συνοδεύτηκε από ανάμεικτα συναισθήματα. «Μου φαίνεται πολύ δύσκολο να πιστέψω σε κάτι τέτοιο. Πιστεύω μόνο στο να προχωράς μπροστά», εξήγησε, αναγνωρίζοντας πάντως τη συγκίνηση της συζύγου του, Dajana, και των παιδιών του, Agnes και Noah, που ήταν παρόντες στην τελετή.
Οι Radiohead κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ το 1993, έναν χρόνο πριν γεννηθεί ο Styles. Κι όμως, οι δύο καλλιτέχνες μοιράζονται την ίδια άρνηση να επαναλάβουν τις επιτυχίες του παρελθόντος. Ο Styles διανύει αυτή την περίοδο μια δική του πειραματική φάση με τον ήχο του δίσκου «Kiss All the Time. Disco, Occasionally.», ενώ κατά τη διάρκεια της σειράς 12 εμφανίσεών του στο Στάδιο Wembley, ο Yorke βρέθηκε στις κερκίδες από την πρώτη βραδιά, χορεύοντας από το εναρκτήριο τραγούδι.
Παράλληλα, ο Yorke βρίσκεται σε μια εξαιρετικά παραγωγική περίοδο, έχοντας κυκλοφορήσει δύο δίσκους το 2024 με τους The Smile μαζί με τον κιθαρίστα Jonny Greenwood και τον ντράμερ Tom Skinner. Στη συζήτηση αποκάλυψε ότι ετοιμάζει έναν νέο σόλο δίσκο, ενώ οι Radiohead επέστρεψαν πέρυσι στη σκηνή ξεκινώντας από τη Μαδρίτη και προγραμματίζουν σειρά εμφανίσεων για τα μέσα του 2027 σε Αυστραλία και Ιαπωνία.
Ένα από τα βασικά σημεία σύγκλισης ανάμεσά τους είναι η συνήθεια του περπατήματος ως εργαλείο διαφυγής και δημιουργίας. Ο Styles εξήγησε πώς το περπάτημα τον βοήθησε να ξεφύγει από τον εγκλεισμό των ξενοδοχείων της εποχής των One Direction, χάρη σε μια πρώην σύντροφό του που τον παρότρυνε να βγει έξω. «Βρίσκεσαι στο επίπεδο του εδάφους και βλέπεις πράγματα που απλώς δεν παρατηρείς όταν μετακινείσαι παντού με αυτοκίνητο», σημείωσε.
Ο Yorke συμφώνησε απόλυτα, αποκαλύπτοντας ότι έγραψε το τραγούδι «A Wolf at the Door» περπατώντας ασταμάτητα επί δυόμισι ημέρες υπό βροχή με ένα σημειωματάριο στο χέρι. Το να παρατηρεί τους περαστικούς λειτουργεί γι’ αυτόν ως αντίδοτο στην απομόνωση που επιβάλλει η δημοσιότητα.
Θυμήθηκε μάλιστα μια συμβουλή που του είχε δώσει ο Michael Stipe το 1995 στη Στοκχόλμη, κατά τη διάρκεια κοινής περιοδείας με τους R.E.M. «Μου είπε: “Αν δεν σε νοιάζει εσένα, δεν νοιάζει ούτε εκείνους. Αν δεν κοιτάς, δεν κοιτούν”. Και λειτούργησε», ανέφερε ο Yorke, εξηγώντας ότι προτιμά αυτόν τον τρόπο ζωής από το να μένει κλειδωμένος σε ένα σπίτι υπό τον φόβο απειλών ή δημοσιευμάτων εφημερίδων όπως η «The Sun».
Μιλώντας για την ανάγκη να παραμένει προσγειωμένος, ο Styles αναφέρθηκε και στο σπίτι του στο Λονδίνο, όπου ζει εδώ και 12 χρόνια από την ηλικία των 19. Εκεί περνά αρκετό χρόνο μαγειρεύοντας στην κουζίνα του, σε αντίθεση με τον τραγουδιστή των Radiohead ο οποίος παραδέχθηκε γελώντας ότι είναι εντελώς αδέξιος με τη μαγειρική.
Η κουβέντα στράφηκε γρήγορα στην πίεση που δέχεται ένας καλλιτέχνης να επαναλάβει μια εμπορική επιτυχία. «Αν γράψεις το “Everything in Its Right Place”, νομίζεις ότι μπορείς να γράψεις άλλο ένα ίδιο; Δεν έχει κανένα νόημα. Δεν γίνεται, το έχω δοκιμάσει», παραδέχθηκε ο Yorke.
Ο ίδιος περιέγραψε ότι το συγκεκριμένο τραγούδι γεννήθηκε μετά το άλμπουμ «OK Computer», σε ένα άδειο σπίτι όπου υπήρχε μόνο ένα πιάνο με ουρά, ένα στρώμα και ένα CD του Arvo Pärt. Κατά τη διάρκεια εκείνου του χειμώνα, έπαιζε το ίδιο θέμα ξανά και ξανά σαν μάντρα για να ξεπεράσει το δημιουργικό του μπλοκάρισμα.
Ο Styles σημείωσε ότι η μεγάλη επιτυχία συχνά απομακρύνει τον καλλιτέχνη από την ανθρώπινη εμπειρία, τροφοδοτώντας το σύνδρομο του απατεώνα. «Αν έγραφα τραγούδια για τη ζωή στο στούντιο, τις περιοδείες και όλα αυτά τα λαμπερά πράγματα, δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον για μένα, οπότε δεν θα ενδιέφερε κανέναν άλλον», υπογράμμισε.
Συγκρίνοντας τη δημιουργική διαδικασία με το σερφ, ο Styles εξήγησε ότι πρέπει να εξασκείσαι διαρκώς ώστε να είσαι έτοιμος όταν εμφανιστεί το κατάλληλο κύμα. Αποκάλυψε μάλιστα ότι αποθηκεύει τις πρώτες του ιδέες σε φωνητικά μηνύματα στο τηλέφωνο και στην εφαρμογή GarageBand, έχοντας αφήσει τον φορητό του υπολογιστή χωρίς φορτιστή εδώ και έξι χρόνια, σε αντίθεση με τις παλιές συνήθειες του Yorke με τα MiniDisc.
Από την πλευρά του, ο Yorke εξήγησε πώς από την εποχή του «Kid A» και του «Amnesiac» άρχισε να αντιμετωπίζει τη φωνή του ως ένα ακόμη όργανο μέσα στην παραγωγή, τραβώντας τυχαίες γραμμές στίχων από ένα καπέλο με τη βοήθεια του πληκτρολογίου Martenot, αντί για την παραδοσιακή δομή με ακουστική κιθάρα όπως στο «High and Dry». Ανέφερε επίσης τη διαφορά ανάμεσα στην ενέργεια μιας μπάντας και στις μοναχικές ηχογραφήσεις με τον παραγωγό Nigel Godrich.
Το πιο έντονο κοινό τους σημείο αποδείχθηκε η συναισθηματική φόρτιση επάνω στη σκηνή. Ο Styles εξήγησε γιατί ξέσπασε σε δάκρυα στο τέλος των εμφανίσεων στο Λονδίνο, νιώθοντας ότι το κοινό δεν βρισκόταν εκεί απλώς για να ακούσει μεμονωμένα τραγούδια, αλλά για να εκφράσει μια βαθιά εμπιστοσύνη στην πορεία του.
Ο Yorke μοιράστηκε μια αντίστοιχη εμπειρία από την πρώτη συναυλία των Radiohead στη Μαδρίτη, όταν το συγκρότημα χρειάστηκε να περπατήσει ανάμεσα στους θεατές πριν ανέβει στη σκηνή. «Όλοι μας λέγαμε: “Εντάξει, κρατήσου”. Ήθελα να βάλω τα κλάματα και δεν είχαμε παίξει ούτε μία νότα», παραδέχθηκε, περιγράφοντας το σοκ της άμεσης επαφής με το πλήθος μετά από τόσα χρόνια.
Η πολύωρη συζήτηση του Thom Yorke και του Harry Styles στο Λονδίνο ανέδειξε έναν απροσδόκητο δεσμό ανάμεσα σε δύο καλλιτέχνες που αρνούνται να επαναπαυθούν στις δάφνες τους. Επιστρέφοντας στην απλότητα του περπατήματος και στην αφοσίωση στη ζωντανή μουσική, οι δυο τους έδειξαν ότι η ουσιαστική δημιουργία ξεκινά πάντα από την αρχή.
