Οι Liam και Noel Gallagher απέδειξαν στη σκηνή του Soldier Field του Σικάγο πως οι Oasis μπορούν ακόμη να κάνουν θόρυβο — και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Ήταν Δεκέμβριος του 2008, όταν οι Oasis έπαιζαν για τελευταία φορά μπροστά σε αμερικανικό κοινό. Λίγους μόνο μήνες μετά, μία επεισοδιακή σύγκρουση στα παρασκήνια στο Παρίσι ανάμεσα στους αδερφούς Liam και Noel Gallagher έμελλε να βάλει άδοξα τέλος στην περιοδεία τους, να διαλύσει τον πιο εκρηκτικό δεσμό της Britpop και να παγώσει κάθε ελπίδα για την κατάκτηση της αμερικανικής αγοράς.
Έπρεπε να περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια για να συμβεί το «αδύνατο». Κι όμως, συνέβη. Το βράδυ της Πέμπτης στο Σικάγο, στην πρώτη συναυλία του αμερικανικού σκέλους της πολυαναμενόμενης περιοδείας τους «Live ’25 Tour», οι αδερφοί Gallagher ανέβηκαν στη σκηνή του εμβληματικού Soldier Field αποφασισμένοι να συνεχίσουν από εκεί που άφησαν.
Με φιλικές αγκαλιές, πειράγματα και αληθινό ενθουσιασμό, έμοιαζαν έτοιμοι να διεκδικήσουν ξανά τη θέση που κάποιοι από τους θρύλους του stadium rock ετοιμάζονται να αποχωρήσουν — τους Rolling Stones, τον Bruce Springsteen, τους U2.
Αλλά πώς θα υποδεχόταν το αμερικανικό κοινό το θρυλικό συγκρότημα από το Μάντσεστερ; Στο Σικάγο τουλάχιστον, η απάντηση ήταν ξεκάθαρη: με έκρηξη ενθουσιασμού.
Μία ημέρα πριν από τη συναυλία στο κατάμεστο στάδιο, το οποίο κατέκλυσαν 52.000 θεατές, οι θαυμαστές σχημάτιζαν ουρές για περισσότερη από μιάμιση ώρα έξω από ένα pop-up κατάστημα στη Milwaukee Avenue, 11 χιλιόμετρα μακριά από το γήπεδο, για να αποκτήσουν περιορισμένης έκδοσης jackets, bucket hats και φυσικά συλλεκτικά κομμάτια από παλαιότερες περιοδείες – ακόμη και από την καταραμένη περιοδεία «Dig Out Your Soul» του 2008.
Οι φόβοι για «ξεφούσκωμα» της περιοδείας στην πορεία προς τις ΗΠΑ. τελικά έμειναν αστήρικτοι. Το κοινό έζησε μία νύχτα με ανεπιτήδευτο ρομαντισμό, βρετανική αυθεντικότητα και μία επική αναγέννηση.
Η συναυλία άνοιξε με το «Hello» — ένα σχεδόν ειρωνικά ξεκάθαρο καλωσόρισμα — ενώ το «Acquiesce» ένωσε το στάδιο, συμβολίζοντας τον (τουλάχιστον προσωρινό) δεσμό των δύο αδελφών.
Στο «Cigarettes & Alcohol», το κοινό ενώθηκε σε ένα μαζικό poznan, έναν τελετουργικό χορό από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα, προκαλώντας το χαμόγελο του Liam. «Όλοι λέγανε πως οι Αμερικανοί δεν θα το κάνανε αυτό το γ**** το πράγμα», είπε με ικανοποιημένη φωνή. «Φυσικά και θα το κάνανε».
Ο Liam Gallagher, κατά τη διάρκεια του «Live ’25 Tour», δείχνει μία αξιοθαύμαστη ωριμότητα. Απόλυτα πειθαρχημένος, παραμένει ο απόλυτος frontman που μαγεύει χωρίς περιττές κινήσεις. Στο φινάλε του «Champagne Supernova», το μόνο του θεατρικό ήταν να περπατάει επιτόπου, αφήνοντας τη μουσική να μιλήσει από μόνη της.
Κατά τη διάρκεια του «Wonderwall», σήκωσε την κουκούλα του anorak, σχεδόν καλύπτοντας το πρόσωπό του — αλλά η φωνή του, αυτή η χαρακτηριστική ένρινη χροιά, γέμισε το γήπεδο από τη μία άκρη μέχρι την άλλη.
Ο κόσμος δεν περίμενε θεατρικά από τον Liam. Έχει από χρόνια κατακτήσει τη θέση του στην ιστορία μόνο και μόνο με τα χέρια πίσω από την πλάτη, το λαιμό τεντωμένο και το βλέμμα προσηλωμένο στο μικρόφωνο.
Στο «Stand by Me», έβαλε λίγο χιούμορ στο παιχνίδι, καλώντας τους θεατές να τραγουδήσουν τον τελευταίο στίχο, κάνοντας συνεχώς κίνηση με το αυτί. «Γαμώτο, είναι τέλεια που ξαναβρισκόμαστε στην Αμερική», δήλωσε. «Πάντα σας αγαπούσαμε».
Από την άλλη, ο Noel Gallagher έμοιαζε εμφανώς πιο απελευθερωμένος σε σχέση με τις πρώτες εμφανίσεις της περιοδείας, όπου για κάποιους θαυμαστές έδειχνε… αγχωμένος; Ίσως κουμπωμένος; Κάθε βράδυ όμως μοιάζει να χαλαρώνει περισσότερο, να αφήνεται στις στιγμές με τον αδελφό του, στις ματιές, στα χαμόγελα, ακόμα και σε μικρές δόσεις ειρωνείας.
Κατά την παρουσίαση της μπάντας, χαριτολογώντας, αποκάλεσε τον κιθαρίστα Paul «Bonehead» Arthurs ως «Mr. Bone», μία κίνηση που προκάλεσε γέλια και νοσταλγία. Κατά τη διάρκεια του «Champagne Supernova», έδειχνε σχεδόν ευτυχισμένος.
Το setlist της περιοδείας παραμένει ίδιο κάθε βράδυ. Κι όμως, τίποτα δεν μοιάζει παρωχημένο.
Και τα 23 τραγούδια της βραδιάς καταχειροκροτήθηκαν από ένα κοινό που είχε έρθει όχι μόνο για τις κορυφαίες επιτυχίες των ‘90s όπως το «Wonderwall» και το «Don’t Look Back in Anger». Τραγούδια όπως το «Slide Away» ή το «Whatever», που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ ως singles στην Αμερική, υποδέχτηκαν χιλιάδες κινητά υψωμένα στον αέρα.
Στο «Little by Little», με τον Noel στα φωνητικά, το στάδιο τραγουδούσε εν χορώ τον στίχο «My god woke up on the wrong side of his bed!», με πάθος ισάξιο με αυτό του κοινού στη γενέτειρα της μπάντας.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε all-time classics και B-sides, κυριολεκτικά χιλιάδες εικοσάρηδες έδιναν το δικό τους «παρών». Μια νέα γενιά θαυμαστών δείχνει να έχει αγκαλιάσει τους Oasis με τρόπο που ίσως ούτε οι ίδιοι οι Gallagher δεν περίμεναν.
Τριάντα ένα χρόνια μετά την πρώτη τους εμφάνιση στις ΗΠΑ, όλα δείχνουν πως οι Oasis μπορούν ακόμα να διεκδικήσουν χώρο στη δισκοθήκη και την καρδιά του Αμερικανού ακροατή. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, ίσως στο Σικάγο να το έχουν ήδη πετύχει.
