Η Rosalía αποκαλύπτει τη μαγική στιγμή με το είδωλό της, Patti Smith – Πώς η φωνή της θρυλικής ποιήτριας βρήκε τη θέση της στο νέο άλμπουμ της «Lux»
Υπάρχουν συναντήσεις που μοιάζουν με απλές χειραψίες και υπάρχουν συναντήσεις που μοιάζουν με σύγκλιση κόσμων. Η στιγμή που η Rosalía, η πρωτοπόρος Ισπανίδα καλλιτέχνιδα, βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με το είδωλό της, την Patti Smith, ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Μια συνάντηση που η ίδια περιέγραψε απλά ως «όμορφη», αλλά που στην πραγματικότητα κουβαλά το βάρος μιας καλλιτεχνικής κληρονομιάς και μιας πνευματικής συγγένειας που υπερβαίνει γενιές και μουσικά είδη.
Η Rosalía, η οποία μόλις κυκλοφόρησε το πολυαναμενόμενο νέο άλμπουμ της με τίτλο «Lux», μοιράστηκε την εμπειρία αυτής της μοναδικής επαφής, η οποία έλαβε χώρα στους ιερείς διαδρόμους των παγκοσμίου φήμης Electric Lady Studios στη Νέα Υόρκη.
Δεν ήταν μία τυχαία συνάντηση. Ήταν μία στιγμή που, όπως αποκαλύφθηκε, είχε ενορχηστρωθεί από τον Lee Foster, τον άνθρωπο που διευθύνει το θρυλικό στούντιο ηχογράφησης. «Συναντηθήκαμε επειδή εκείνος ήθελε να συναντηθούμε», εξήγησε η Rosalía στον παρουσιαστή Nick Grimshaw, κατά τη διάρκεια εμφάνισής της στο BBC 6 Music.
Η ανάμνηση της ημέρας εκείνης είναι ζωγραφισμένη με ζωντανά χρώματα στη μνήμη της. «Θυμάμαι να κατεβαίνω τις σκάλες. Φορούσα αυτό το λευκό φόρεμα. Και κατέβαινα τις σκάλες, σχεδόν τρέχοντας, σκεπτόμενη: “Ω Θεέ μου, δεν θέλω να κάνω την Patti Smith να περιμένει!”», περιέγραψε.
Η συνέχεια της αφήγησής της αποκαλύπτει την αύρα που περιβάλλει τη θρυλική ποιήτρια της punk.
«Και μόλις έφτασα, ήταν τόσο… είχε τόσο φως στο πρόσωπό της, στα μάτια της, στο χαμόγελό της και δεν μπορούσα να το πιστέψω… και απλώς σχολίασε το φόρεμά μου, θυμάμαι είπε: “Αγαπώ το φόρεμά σου”. Και μετά μου μίλησε για το τραγούδι και αρχίσαμε να μοιραζόμαστε πράγματα και ήταν ένα από τα ωραιότερα πράγματα που συνέβησαν ποτέ, το να τη συναντήσω, γιατί πραγματικά τη θαυμάζω», είπε.
Αυτός ο θαυμασμός δεν είναι επιφανειακός. Είναι βαθιά ριζωμένος στο καλλιτεχνικό πνεύμα που ενσαρκώνει η Patti Smith. «Είναι η καλύτερη, ξέρεις, τόσο ελεύθερη και τόσο… με εμπνέει τόσο πολύ», πρόσθεσε η Rosalía, αποτυπώνοντας την ουσία της επιρροής της Smith: την απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία και το ασυμβίβαστο πνεύμα.
Η σύνδεση μεταξύ των δύο καλλιτέχνιδων δεν είναι μόνο πνευματική, αλλά και ηχητική. Στο νέο άλμπουμ της Rosalía, και συγκεκριμένα στο κομμάτι «La Yagular», ακούγεται μία ηχογράφηση της Patti Smith από το 1976.
Σε απόσπασμα από μία συνέντευξη, η φωνή της Smith διακηρύσσει: «Πέρνα στην άλλη πλευρά. Το να περάσεις από μία πόρτα δεν είναι αρκετό, ένα εκατομμύριο πόρτες δεν είναι αρκετές». Αυτή η φράση δεν είναι απλώς ένα sample. Είναι η αποτύπωση της φιλοσοφίας που διέπει την ίδια την καριέρα της Rosalía, μιας καλλιτέχνιδας που αρνείται πεισματικά να περιοριστεί σε μία πόρτα, σε ένα είδος, σε μία ταυτότητα.
Η σχέση της Rosalía με τη μουσική της Patti Smith έχει και προσωπικές ρίζες, όπως θυμήθηκε η ίδια με συγκίνηση. «Την είδα με τη μητέρα μου. Πήγαμε και οι δύο μαζί να την παρακολουθήσουμε να παίζει και ήταν τρελό. Ήταν η πρώτη φορά που μπορούσα να τη δω ζωντανά και έλεγα “ουάου”».
Η ταυτόχρονη κυκλοφορία του «Lux» της Rosalía και των νέων απομνημονευμάτων της Patti Smith με τίτλο «Bread of Angels» κατά τη διάρκεια της ίδιας εβδομάδας, μοιάζει με μία κοσμική σύμπτωση, μία στιγμή όπου το παρελθόν και το παρόν της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας συνομιλούν δημόσια.
Το ίδιο το «Lux» είναι ένα άλμπουμ που, όπως και η δημιουργός του, σε κρατά σε εγρήγορση. Χωρισμένο σε τέσσερα κεφάλαια, μία ακόμη αναφορά στις κλασικές βάσεις του, δεν ακολουθεί την παράδοση ενός μόνο τέμπο ή μιας διάθεσης ανά μέρος. Αντιθέτως, περιπλανιέται ανάμεσα σε ενορχηστρώσεις και στυλ με έναν ιλιγγιώδη τρόπο, επιβεβαιώνοντας ότι για τη Rosalía, πράγματι, «ένα εκατομμύριο πόρτες δεν είναι αρκετές».
Σε έναν κόσμο που συχνά απαιτεί από τους καλλιτέχνες να επιλέξουν μία λωρίδα, η συνάντηση της Rosalía με την Patti Smith είναι μία ισχυρή υπενθύμιση της δύναμης που κρύβεται στην άρνηση των ορίων. Είναι η επικύρωση ότι το αληθινό καλλιτεχνικό θάρρος δεν έχει ηλικία και ότι η φλόγα της δημιουργικής ελευθερίας, όταν περνά από τη μία γενιά στην άλλη, δεν εξασθενεί, αλλά φουντώνει ακόμα περισσότερο.
