Η FKA Twigs μιλά για την ελευθερία, την ευαλωτότητα, την ταυτότητα και τη νέα μουσική σελίδα της μέσα από τα άλμπουμ «Eusexua» και «Eusexua Afterglow».
Η FKA Twigs δεν είναι απλώς μία ακόμη pop περσόνα που εξερευνά τα όρια του ήχου. Είναι ένα ολόκληρο σύμπαν, που κινείται ανάμεσα στη μουσική, στον χορό, στην περφόρμανς και στην ιδεολογία της απόλυτης αλήθειας. «Αγαπώ να λέω την αλήθεια. Πρέπει να λέω την αλήθεια», λέει η ίδια — και είτε μιλάει για την τέχνη της είτε για την προσωπική της ζωή, το εννοεί με τρόπο σχεδόν αποστολικό.
Το 2025 ήταν μία χρονιά-σταθμός για εκείνη. Δύο άλμπουμ, το «Eusexua» και η συνέχειά του, το «Eusexua Afterglow», σφράγισαν μία δημιουργική φάση γεμάτη ένταση, κίνηση και φως. Χάρη σε αυτήν τη δουλειά, το περιοδικό Rolling Stone την ανέδειξε ως μία από τις «Φωνές της Χρονιάς», έναν τίτλο που θεμελιώνει όσα η FKA Twigs υποστηρίζει εδώ και μία δεκαετία: ότι η τέχνη μπορεί να είναι ευάλωτη και επαναστατική ταυτόχρονα.
Η έμπνευση πίσω από αυτά τα έργα γεννήθηκε από απλές, σχεδόν τυχαίες στιγμές. Ένα βράδυ, μετά από συναυλία σε φεστιβάλ στην Ολλανδία, η FKA Twigs πήγε κατευθείαν σε ένα κλαμπ που, όπως είχε ακούσει, έπαιζε την καλύτερη ηλεκτρονική μουσική στην περιοχή. «Φορούσα ακόμα το δερμάτινο κόκκινο κοστούμι της σκηνής, έμοιαζα λίγο με Power Ranger», αφηγείται γελώντας.
Όταν έφτασε στην πόρτα, η πορτιέρισσα τη σταμάτησε και της ζήτησε να μάθει τους κανόνες του κλαμπ και να αποστηθίσει τα ονόματα των DJs. «Στάθηκα απ’ έξω, κάτω από τη βροχή, και απλώς περίμενα. Δεν είπα ότι μόλις είχα παίξει σε φεστιβάλ. Το πήρα πάνω μου και απέδειξα ότι μπορώ να κάνω και τις “δουλειές του δρόμου”».
Από τέτοιες σκηνές ξεπήδησε το «Eusexua», μία μουσική ωδή στη νύχτα, στο σώμα και στην απελευθέρωση. Ένα άλμπουμ βαθιά επηρεασμένο από τη χορευτική κουλτούρα, που μιλά για τη χαρά, τη μοναξιά και τη διαρκή αναζήτηση έκστασης.
Η ίδια το εξηγεί απλά: «Το “Eusexua” δεν είναι ακριβώς ένα dance άλμπουμ. Είναι ένα ερωτικό γράμμα προς τον τρόπο που η χορευτική μουσική με κάνει να νιώθω. Πρόκειται για ύλη από φως, παρουσία, αποδοχή».
Αντίθετα, το «Afterglow» είναι η μουσική στιγμή της αποκατάστασης, το φως λίγο μετά το χάος της νύχτας. «Είναι για την ώρα που δεν θέλεις να φύγεις, που έχεις μείνει στο κλαμπ και όλοι αποχωρούν, αλλά εσύ δεν είσαι έτοιμος. Ο κόσμος αλλάζει, οι ενέργειες εναλλάσσονται, αρχίζεις να αμφισβητείς τα πάντα… και μέσα σε αυτό το θάμπωμα νιώθεις μία γλυκιά ελευθερία.»
Οι δύο δίσκοι γεννήθηκαν σε μία εκρηκτική περίοδο δημιουργικότητας. Η FKA Twigs συνεργάστηκε με τον παραγωγό και techno DJ Manni Dee σε ένα «τρίμηνο μουσικής παραφροσύνης», όπως λέει η ίδια. Πολλά τραγούδια γράφτηκαν μέσα σε λίγες εβδομάδες — ανάμεσά τους και το «Wild and Alone», ένα κομμάτι που είχε ξεκινήσει πριν δέκα χρόνια και αναβίωσε μετά τη διαρροή 85 demo tracks. «Ήταν σαν να έθαβα κάτι που επέστρεψε για να το αναστήσω διαφορετικό», εξηγεί.
Πίσω από τη μουσική της, όμως, βρίσκεται πάντα κάτι πιο βαθύ — ένα νήμα ειλικρίνειας που ενώνει την καλλιτεχνική και την προσωπική της διαδρομή. Από τις αναφορές στη φυλετική της ταυτότητα και τη χειρουργική επέμβαση που την άφησε εξαντλημένη στο «Magdalene», μέχρι τις δημόσιες καταγγελίες για την κακοποιητική της σχέση, η FKA Twigs δεν έχει σταματήσει να χρησιμοποιεί την τέχνη σαν καθρέφτη και σαν όπλο.
«Η ευαλωτότητα είναι ελκυστική», θυμάται να της λέει κάποτε ένας life coach, μία στιγμή που, όπως εξομολογείται, άλλαξε εντελώς τη γραφή της. «Από τότε αποφάσισα να γράφω μόνο την αλήθεια — για τις επιθυμίες, τον πόνο, τα λάθη. Για ό,τι είναι δύσκολο να ειπωθεί».
Η αλήθεια βέβαια δεν ήταν πάντα εύκολη επιλογή. Η τραγουδίστρια μεγάλωσε ως μικτή φυλετικά σε μία λευκή, εργατική γειτονιά του Μπέρμιγχαμ, με μία μητέρα που δούλευε ασταμάτητα για να της προσφέρει εκπαίδευση σε ιδιωτικό σχολείο μέσω υποτροφίας. «Ήμουν ένα παιδί ανάμεσα σε δύο κόσμους», λέει. «Στο σχολείο μου ήμουν η “άλλη”, κι όταν έφτασα στο Croydon για σπουδές ένιωθα πάλι αλλιώτικη. Πέρασα χρόνια προσπαθώντας να ανήκω παντού και τελικά δεν ανήκα πουθενά».
Η λύτρωσή της ήρθε μέσα από τους queer και εναλλακτικούς χώρους του Λονδίνου, όπου βρήκε κοινό έδαφος με άλλους ανθρώπους «που σκέφτονταν αλλιώς, ζούσαν αλλιώς». Εκεί άρχισε να ανακαλύπτει τη δική της φωνή, συνδυάζοντας σωματικότητα, πολιτική ταυτότητα και μουσική.
Σήμερα, η FKA Twigs μιλά με διαύγεια για μία βιομηχανία που συχνά υποτιμά τη γυναίκα – καλλιτέχνη.
«Όταν ξεκινάς, υπάρχει η λογική του να χαμογελάς και να κάνεις ό,τι σου λένε. Και όλοι γύρω σου κερδίζουν λεφτά από εσένα. Πρέπει να μάθεις γρήγορα πώς να χειρίζεσαι την ίδια σου την καριέρα». Με τη βοήθεια του πατριού της, που έχει οικονομικές γνώσεις, και του συντρόφου της, κατάφερε να πάρει τα ηνία στα χέρια της. «Δεν ξέρω ακόμα τι κάνω», παραδέχεται. «Αλλά νιώθω ασφαλής, και αυτό είναι αρκετό».
Την ίδια στιγμή, η καλλιτέχνις στρέφεται σε νέα μέσα έκφρασης: κινηματογραφικές ταινία όπως το «The Carpenter’s Son» με τον Nicolas Cage, όπου η ίδια γελά ενώ θυμάται μία χαρακτηριστική στιχομυθία με τον ηθοποιό. «Με ρώτησε αν “πάμε να βγάλουμε τα ya-yas μας” — και από τότε κάθε φορά που βγαίνω έξω, το θυμάμαι».
Όσο για το μέλλον; Η FKA Twigs δείχνει να το κοιτάζει με ανυπομονησία και ωριμότητα. «Θέλω να γίνω πιο μεγάλη για να χορεύω διαφορετικά — σαν γυναίκα που έχει αφήσει πίσω της την ανάγκη να είναι σέξι. Θέλω να έχω ρυτίδες, να φορώ ένα φόρεμα και να στροβιλίζομαι. Αυτό είναι το επόμενο μου όνειρο.»
Η FKA Twigs δεν χτίζει απλώς δίσκους, χτίζει κόσμους. Κόσμους όπου η αλήθεια είναι ταυτόχρονα πόνος και λύτρωση, και η τέχνη δεν είναι θέαμα αλλά μορφή ελευθερίας. Στο τέλος, μένει κάτι απλό, σχεδόν παιδικό: ένα φως μέσα στο στήθος που θέλει μόνο να λάμψει — όπως το περιγράφει η ίδια: «Δεν είμαι η FKA Twigs, ούτε η Tahliah. Είμαι μόνο ένα μικρό φως γεμάτο αγάπη και δυνατότητα. Και αυτό θέλω να μοιραστώ.»
