Ο πρωταγωνιστής του «Frankenstein» και σύγχρονο είδωλο του παγκόσμιου κινηματογράφου, Jacob Elordi, ξεφυλλίζει το λεύκωμα των παιδικών του χρόνων, αποκαλύπτοντας τις γυναίκες που σημάδεψαν την πρώτη του επαφή με τη μεγάλη και τη μικρή οθόνη.
Στο σημερινό κινηματογραφικό τοπίο, ο Jacob Elordi αντιμετωπίζεται ως ο απόλυτος ζεν πρεμιέ της γενιάς του.Με το επιβλητικό του ανάστημα και μία υποκριτική γκάμα που εκτείνεται από τον σκοτεινό αισθησιασμό του «Saltburn» μέχρι την εύθραυστη πολυπλοκότητα του Elvis Presley στο «Priscilla», ο 28χρονος Αυστραλός ηθοποιός έχει καταφέρει να γίνει το πρόσωπο της εποχής.
Ωστόσο, πίσω από την εικόνα του σοβαρού καλλιτέχνη που πρόσφατα θριάμβευσε στα βραβεία Critics’ Choice Awards για την ερμηνεία του στο «Frankenstein» του Guillermo del Toro, κρύβεται ένας άνθρωπος που μεγάλωσε με τις ίδιες ποπ αναφορές όπως κάθε άλλος εικοσάρης της ψηφιακής εποχής.
Σε μία πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό W Magazine και δημοσιεύθηκε στις 6 Ιανουαρίου, ο Elordi προχώρησε σε μία αφοπλιστικά ειλικρινή αναδρομή στα πρώτα του «κινηματογραφικά σκιρτήματα».
Οι αποκαλύψεις του αποτελούν έναν νοσταλγικό χάρτη της δεκαετίας του 2000, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και το «τέρας του Frankenstein» —ρόλο τον οποίο ενσαρκώνει στην πρόσφατη επιτυχημένη ταινία του Netflix— δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη λάμψη των εφηβικών ειδώλων της Disney και των ρομαντικών κομεντί εκείνης της περιόδου.
«Το “I Dream of Jeannie” (Η Τζίνι και το Τζίνι). Και μετά η Mary-Kate και η Ashley Olsen, στην ταινία “New York Minute” (Μπελάδες στη Νέα Υόρκη). Και οι δύο μαζί συλλογικά», ξεκίνησε να αφηγείται ο Elordi, παραθέτοντας μία λίστα που ακροβατεί ανάμεσα στην κλασική τηλεόραση και την ποπ υστερία των αρχών της χιλιετίας.
Η αναφορά του στην Barbara Eden, την εμβληματική πρωταγωνίστρια του sitcom των 60s, δείχνει μία πρώιμη εκτίμηση για την κλασική χολιγουντιανή γοητεία, η οποία όμως γρήγορα παραχώρησε τη θέση της στα είδωλα της γενιάς του.
Συνεχίζοντας την απαρίθμηση, ο Elordi στάθηκε σε δύο ονόματα που καθόρισαν την εφηβεία εκατομμυρίων παιδιών παγκοσμίως.
«Επίσης, η Miley Cyrus ως “Hannah Montana”. Και η Hilary Duff, όταν βρίσκεται στην Ιταλία σε εκείνη την ταινία. Υπάρχει ένας βάτραχος στο σιντριβάνι και ένα αγόρι πάνω σε ένα μοτοποδήλατο. Όποια κι αν ήταν η ηλικία μου όταν βγήκαν αυτές οι ταινίες, το θυμάμαι έντονα».
Παρά το γεγονός ότι η μνήμη του φάνηκε προς στιγμήν να τον προδίδει, η περιγραφή του παραπέμπει ξεκάθαρα στην ταινία «The Lizzie McGuire Movie» του 2003, μία στιγμή-σταθμό για την καριέρα της Duff.
Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς πώς οι δρόμοι αυτών των παιδικών ειδώλων διασταυρώνονται πλέον με τον Elordi στα σαλόνια της αμερικανικής ακαδημίας κινηματογράφου.
Καθώς ο ηθοποιός διανύει μία θριαμβευτική περίοδο βραβεύσεων —έχοντας μόλις κερδίσει το βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου στα Critics’ Choice Awards, βοηθώντας το «Frankenstein» να αναδειχθεί σε μία από τις πιο πολυβραβευμένες ταινίες της βραδιάς μαζί με το «Sinners»— η Miley Cyrus βρίσκεται επίσης στο επίκεντρο της δημοσιότητας.
Η τραγουδίστρια διεκδικεί τη δική της θέση στις Χρυσές Σφαίρες και τα Όσκαρ με το τραγούδι «Dream As One» από την ταινία «Avatar: Fire and Ash».
Η πορεία του Jacob Elordi, ωστόσο, δεν σταματά εδώ. Πριν βρεθεί στη σκηνή των Βραβείων Όσκαρ στις 15 Μαρτίου, ο ηθοποιός ετοιμάζεται να επιστρέψει στη μεγάλη οθόνη για μία από τις πιο πολυαναμενόμενες παραγωγές της χρονιάς. Θα πρωταγωνιστήσει στο πλευρό της Margot Robbie στη νέα διασκευή του έργου «Wuthering Heights» (Ανεμοδαρμένα Ύψη) σε σκηνοθεσία της Emerald Fennell.
Το γεγονός ότι η ταινία θα επενδυθεί μουσικά από την Charli xcx, δίνει μία σύγχρονη, σχεδόν ηλεκτρική διάσταση στο κλασικό αριστούργημα της Emily Brontë, επιβεβαιώνοντας πως ο Elordi ξέρει να ισορροπεί με μαεστρία ανάμεσα στο κλασικό και το απόλυτα μοντέρνο.
Στην ουσία του, ο Jacob Elordi παραμένει ένας καλλιτέχνης που δεν φοβάται να αναγνωρίσει τις ρίζες του, ακόμη κι αν αυτές βρίσκονται στις πολύχρωμες παραγωγές του Disney Channel. Αυτή η αυθεντικότητα είναι που τον καθιστά τόσο αγαπητό στους θαυμαστές του.
Σε έναν κόσμο που συχνά απαιτεί από τους σοβαρούς ηθοποιούς να απαρνούνται το ποπ παρελθόν τους, εκείνος επιλέγει να το αγκαλιάσει, υπενθυμίζοντάς μας ότι η αγάπη για την τέχνη ξεκινά συχνά από μία αφίσα στο παιδικό δωμάτιο ή μία σκηνή σε ένα σιντριβάνι της Ρώμης.
