Ο Brian May περιγράφει με ωμή ειλικρίνεια πώς τον βαραίνει η βία και η παραπληροφόρηση και θυμάται τις πρόσφατες περιπέτειες υγείας του.
Σε μία από εκείνες τις σπάνιες δημόσιες τοποθετήσεις που συμπυκνώνουν ολόκληρο το βάρος των καιρών, ο Brian May παραδέχτηκε πως η τρέχουσα κατάσταση του κόσμου τον κρατά ξάγρυπνο.
Μιλώντας στο «Radio Times», ο εμβληματικός κιθαρίστας του συγκροτήματος Queen δεν μάσησε τα λόγια του: «Αισθάνομαι αποκαρδιωμένος για τον κόσμο των ανθρώπων».
Και συνέχισε, επιμένοντας στην προσωπική ανησυχία που μετατρέπεται σε αϋπνία: «Με κρατάει ξάγρυπνο. Η σκληρότητα, η άγνοια, τα ψέματα, η αναθεώρηση της ιστορίας. Πιστεύω ότι η κατανόηση και η αγάπη για την τέχνη και τη μουσική καθιστούν αδύνατο να είσαι ο τύπος του ανθρώπου που θέλει να βγει έξω και να είναι σκληρός με τους άλλους».
Χωρίς να κατονομάσει πολιτικούς ηγέτες ή δημόσια πρόσωπα που συμβάλλουν στο κλίμα, ο May έθεσε το ζήτημα στην ανθρώπινη του ουσία: «Υπάρχει τόσος πόνος στον κόσμο, γιατί να θέλουμε να προσθέσουμε κι άλλο;».
Η παρατήρησή του δεν έμεινε εκεί. Περιέγραψε μία κοινωνία που δυσκολεύεται να διαφωνήσει πολιτισμένα, με τις γέφυρες να γκρεμίζονται μπροστά στην τοξική πόλωση: «Έχουμε χάσει την ικανότητα να συζητάμε πράγματα και να σεβόμαστε την άποψη των άλλων, έχουμε μία φρικτή πόλωση».
Και, σχεδόν ποιητικά, πρότεινε μία απλή αντι-τοξίνη: «Αν οι άνθρωποι περνούσαν περισσότερο χρόνο κοιτώντας τα αστέρια και φτιάχνοντας μουσική, τίποτα από αυτά δεν θα ήταν δυνατό».
Η τοποθέτηση του 76χρονου μουσικού —επιστήμονα, ουμανιστή και ακούραστου υπερασπιστή των ζώων— δεν πέφτει ως κεραυνός εν αιθρία. Οι τελευταίες χρονιές υπήρξαν σκληρές δοκιμασίες, τόσο συλλογικά όσο και προσωπικά.
Ο May έχει περάσει περιπέτειες υγείας που άφησαν το αποτύπωμά τους στην κοσμοθεωρία του. Σε συνέντευξή του τον Νοέμβριο, στην εκπομπή «Love Your Weekend» του ITV με τον Alan Titchmarsh, μίλησε με έναν σχεδόν απολογητικό ρεαλισμό: «Ήμουν τυχερός, μου συμβαίνουν αυτά, αλλά φαίνεται πως μπορώ να τα ξεπερνώ. Σου δίνουν ένα καμπανάκι αφύπνισης».
Μετά το ελαφρύ εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη το 2024, επέστρεψε στη σκηνή για μία σειρά δημόσιων εμφανίσεων, δείχνοντας —όπως όλα φανερώνουν— να έχει αναρρώσει πλήρως.
Όσοι παρακολουθούν στενά τις κινήσεις των Queen γνωρίζουν ότι οι ζωντανές εμφανίσεις έχουν ατονήσει: σχεδόν δύο χρόνια χωρίς συναυλία και χωρίς ημερομηνίες στο άμεσο πρόγραμμα.
Κι ωστόσο, ο May άφησε να εννοηθεί τον Σεπτέμβριο πως κάτι ζυμώνεται. Οι συζητήσεις με τον υπερσύγχρονο χώρο Sphere στο Λας Βέγκας βρίσκονται «κλειδωμένες» — σύμφωνα με τη διατύπωσή του.
Και, αν κρίνουμε από τον δικό του ενθουσιασμό, η προοπτική τον ιντριγκάρει δημιουργικά: «Είμαι πολύ ενθουσιασμένος με το Sphere. Μου δουλεύει το μυαλό».
Σε μία εποχή που η δημόσια αντιπαράθεση συχνά εκφυλίζεται σε αλγόριθμους θυμού, έχει μία βαρύτητα να ακούς έναν μουσικό που έχει μεγαλώσει γενιές θαυμαστών να παίρνει θέση υπέρ της συζήτησης, του μέτρου και —κυρίως— της τέχνης ως αντίδοτου.
Ο May, που πάντα ισορροπούσε ανάμεσα στην επιστημονική παρατήρηση και την καλλιτεχνική έκφραση, ανακαλεί το βλέμμα προς τα πάνω, στις «ουράνιες σφαίρες» που ο ίδιος γνωρίζει και ως αστροφυσικός, αλλά και προς τα μέσα, στην πράξη της δημιουργίας.
Η πρότασή του μοιάζει ηθελημένα απλή: λιγότερη σκληρότητα, περισσότερη μουσική. Δεν είναι τυχαίο: η ιστορία των Queen είναι συνυφασμένη με συλλογικά, «μεγαλόπνοα» βιώματα — αρένες γεμάτες, τραγούδια που έσπασαν το καλούπι, στιγμές κοινής ανάτασης που σπανίζουν στη δημόσια σφαίρα.
Το ότι αποφεύγει να δείξει με το δάχτυλο συγκεκριμένους ηγέτες δεν συνιστά υπεκφυγή. Αντιθέτως, υπογραμμίζει ότι το πρόβλημα είναι διάχυτο, πολιτισμικό, ότι αφορά την καθημερινή μας συναναστροφή.
«Έχουμε χάσει την ικανότητα να συζητάμε πράγματα και να σεβόμαστε την άποψη των άλλων», λέει, και μέσα σε αυτή την πρόταση συνοψίζεται ένα μεγάλο μέρος της δυσθυμίας που διαπερνά κοινωνίες σε κρίση.
Η «φρικτή πόλωση» για την οποία μιλά δεν είναι μία αφηρημένη θεωρία: την εισπράττει κανείς στη ρητορική μίσους, στην επιθετική παραπληροφόρηση, στη συνήθεια να ξαναγράφεται η ιστορία πρόχειρα και εν θερμώ.
Ταυτόχρονα, η υγεία λειτουργεί ως προσωπικό χρονόμετρο. Το «καμπανάκι αφύπνισης» που περιγράφει ο May μετά το επεισόδιο του 2024 μοιάζει να τον στρέφει σε ένα είδος δραστικής ευγνωμοσύνης: να επιστρέφει στη σκηνή, να συνομιλεί με το κοινό, να πατά πάνω σε εκείνη τη λεπτή γραμμή όπου η εμπειρία γίνεται φως.
Δεν είναι απλώς το comeback ενός βετεράνου. Είναι η επαναβεβαίωση ότι η μουσική μπορεί να επιτελέσει ακόμη το έργο της — να μαλακώσει τις γωνίες, να κάνει χώρο για τα δύσκολα, να θυμίσει ότι «υπάρχει τόσος πόνος στον κόσμο», άρα κάθε σταγόνα σκληρότητας περίσσεψε.
Σε αυτό το πλαίσιο, το Sphere στο Λας Βέγκας δεν είναι απλώς ένας γιγαντιαίος, τεχνολογικά προηγμένος χώρος. Είναι μία πρόκληση που ταιριάζει στο DNA των Queen: η ιδέα ότι η εμπειρία μιας συναυλίας μπορεί να γίνει πολυαισθητηριακή αφήγηση, ένα μωσαϊκό εικόνας και ήχου που να απευθύνεται σε μαζικό κοινό χωρίς να χάνει την ανθρωπιά του.
Όταν ο May λέει «Μου δουλεύει το μυαλό», ακούγεται σαν δημιουργός που ήδη σκηνοθετεί μέσα του τις δυνατότητες. Αν το σχέδιο προχωρήσει, ίσως δούμε μία εμφάνιση που να συνομιλεί με το παρόν όχι μόνο θεαματικά, αλλά και ουσιαστικά.
Μέχρι τότε, μένει η φωνή του —νηφάλια, στοχαστική, αλλά και ανήσυχη— να καλεί σε μία επανεκκίνηση του μέτρου. «Αν οι άνθρωποι περνούσαν περισσότερο χρόνο κοιτώντας τα αστέρια και φτιάχνοντας μουσική, τίποτα από αυτά δεν θα ήταν δυνατό».
Μια γραμμή που, όσο κι αν ακούγεται ρομαντική, κουβαλάει μέσα της την ωμή παρατήρηση ενός ανθρώπου που κοιτάζει την πραγματικότητα κατάματα και επιλέγει την τέχνη ως καταφύγιο και ως πυξίδα.
Ο Brian May δεν περιγράφει απλώς έναν κόσμο που τον απογοητεύει· φωτίζει τη στενωπό από την οποία μπορούμε να περάσουμε: τον σεβασμό στη διαφορετική άποψη, την αποκήρυξη της σκληρότητας και τη διαρκή άσκηση στην τέχνη.
Ένας μουσικός που έχει μάθει να υψώνει φωνές σε χιλιάδες, σήμερα υπενθυμίζει κάτι απλό και καίριο: ας χαμηλώσουμε τον θόρυβο και ας αφήσουμε τη μουσική —και την ανθρώπινη περιέργεια— να ξανακάνουν τη δουλειά τους.
