Στο σπίτι του στο Τενεσί, δίπλα στη σύζυγό του και τον σκύλο τους, έκλεισε ο κύκλος του Richard Lloyd, ενός ανθρώπου που αρνήθηκε πεισματικά να μεγαλώσει, επιμένοντας ότι το rock ‘n’ roll οφείλει να είναι ταυτόχρονα άγριο, ευφυές και γεμάτο αραβουργήματα.
Το πρωινό του Σαββάτου, 7 Νοεμβρίου 2026, στο σπίτι του στην Τσατανούγκα του Τενεσί, ο Richard Lloyd άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 75 ετών. Δίπλα του μέχρι την ύστατη στιγμή βρίσκονταν η αγαπημένη του σύζυγος Sheila και ο σκύλος τους, Willie Mays.
Η οικογένειά του ανακοίνωσε τον θάνατό του από χολαγγειοκαρκίνωμα, μια σοβαρή μορφή καρκίνου των χοληφόρων. Ο κιθαρίστας είχε διαγνωστεί τον Μάρτιο του 2026 και είχε δημοσιοποιήσει την κατάσταση της υγείας του τον Αύγουστο. Όπως είχε αναφερθεί στη σελίδα GoFundMe που δημιουργήθηκε για τα ιατρικά και άλλα έξοδά του, είχαν εμφανιστεί όγκοι στο ήπαρ του, με έναν από αυτούς να βρίσκεται τόσο κοντά σε μεγάλο αιμοφόρο αγγείο ώστε οι γιατροί δεν μπορούσαν να τον αφαιρέσουν χειρουργικά.
Η απώλεια του Lloyd σφραγίζει μια επώδυνη πραγματικότητα: πλέον έχουν πεθάνει τρία από τα βασικά μέλη του εμβληματικού συγκροτήματος Television.
Ο τραγουδιστής, κιθαρίστας και frontman Tom Verlaine πέθανε στις 28 Ιανουαρίου 2023 σε ηλικία 73 ετών, ύστερα από σύντομη ασθένεια. Ο μπασίστας Fred Smith, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον Richard Hell το 1975, έφυγε από τη ζωή στις 5 Φεβρουαρίου 2026 σε ηλικία 73 ετών.
Με τον θάνατο του Lloyd, τα μόνα ιδρυτικά μέλη της κλασικής περιόδου που παραμένουν στη ζωή είναι ο ντράμερ Billy Ficca και ο αρχικός μπασίστας Richard Hell. Ο χαρακτηριστικός διπλός ήχος της κιθάρας, που έχτισαν μαζί ο Verlaine και ο Lloyd ανοίγοντας νέους ορίζοντες στην αμερικανική rock σκηνή, ανήκει πια οριστικά στην ιστορία.
Πίσω από εκείνη την τεχνική ακρίβεια υπήρχε μια ασυμβίβαστη προσωπική στάση. Σε μια συνέντευξη το 2000, ο Lloyd είχε εξηγήσει την ουσία της επιλογής του χωρίς ίχνος σοβαροφάνειας:
«Είμαι κιθαρίστας επειδή αρνούμαι να μεγαλώσω και επειδή δεν θέλω να αναλάβω καμία από τις άλλες υποχρεώσεις που ίσως θα χρειαζόταν να αναλάβω αν είχα έναν στόχο. Ζούσα με απόλυτο τρόμο στην ιδέα ότι θα μεγαλώσω και βρήκα το ένα πράγμα που μπορούσες πράγματι να κάνεις, να το κάνεις καλά και που δεν σε άφηνε να μεγαλώσεις».
Γεννημένος στις 25 Οκτωβρίου 1951 στο Πίτσμπουργκ της Πενσιλβάνια, μεγάλωσε κυρίως στη Νέα Υόρκη. Το πρώτο του όργανο ήταν τα ντραμς, όμως η κιθάρα τον τραβούσε ήδη από τα εφηβικά του χρόνια. Στα απομνημονεύματά του με τίτλο «Everything Is Combustible», περιέγραψε τη στιγμή που αποφάσισε να αλλάξει κατεύθυνση ύστερα από μια παραισθητική εμπειρία:
«Τα ντραμς μου έχασαν όλα τους τα χρώματα —όπως στον “Μάγο του Οζ”, στο Κάνσας— και όλα έγιναν αποχρώσεις του γκρι. Τα ντραμς δεν ακούγονταν πια καλά και άκουσα μια φωνή, μια ακουστική παραίσθηση, που μου είπε: “Πρέπει να παίξεις ένα μελωδικό όργανο”».
Ένας από τους πρώτους ανθρώπους με τους οποίους έπαιξε κιθάρα ήταν ο Velvert Turner από το Μπρούκλιν, ο οποίος ισχυριζόταν ότι υπήρξε φίλος και μαθητής του Jimi Hendrix. Παρότι η ιστορία αυτή θεωρούνταν γενικά απίθανη, ο Lloyd την πίστευε και έβλεπε τον εαυτό του ως έμμεσο μαθητή του Hendrix. Συνήθιζε μάλιστα να διηγείται ότι ο Hendrix τον είχε χτυπήσει κάποτε στα παρασκήνια, επειδή ο Lloyd τον είχε προσβάλει κατά λάθος. Εγκατέλειψε το λύκειο, μετακόμισε στη Βοστώνη όπου έπαιξε με τον John Lee Hooker, ταξίδεψε και έζησε για ένα διάστημα στο Λος Άντζελες, προτού επιστρέψει στη Νέα Υόρκη και μπει για τα καλά στην proto-punk σκηνή της πόλης.
Το 1973, ο φίλος και μάνατζέρ του Terry Ork τον πήγε σε ένα κλαμπ για να δει τον Tom Verlaine. Ο Lloyd κατάλαβε αμέσως ότι οι δυο τους αποτελούσαν τα κομμάτια του ίδιου παζλ, όπως είχε δηλώσει στο The Stranger το 2015:
«Είδα τον Tom να παίζει και σκέφτηκα: “Αυτός το έχει”. Και ήξερα ότι το είχα κι εγώ. Αλλά κάτι έλειπε από μένα και κάτι έλειπε κι από εκείνον. Αυτό που του έλειπε μπορούσα να το δώσω εγώ. Και το αντίστροφο».
Μαζί με τον Richard Hell στο μπάσο και τον Billy Ficca στα ντραμς δημιούργησαν τους Television. Ο Hell έφυγε το 1975 δίνοντας τη θέση του στον Fred Smith, ο οποίος έπαιζε με τους Blondie, και το συγκρότημα έγινε σταθερή παρουσία σε χώρους όπως το Max’s Kansas City και το CBGB.
Ο Lloyd υποστήριζε ότι είχε παίξει ουσιαστικό ρόλο στη μεταμόρφωση του CBGB σε επίκεντρο της punk, καθώς είχε ανακαλύψει το νεοσύστατο τότε μαγαζί και κανόνισε την πρώτη εμφάνιση εκεί το 1974, ανοίγοντας τον δρόμο για τους Ramones, τους Blondie, τους Talking Heads και την Patti Smith:
«Το CBGB είναι το πιο διάσημο rock ’n’ roll κλαμπ που υπήρξε ποτέ και εγώ το έφτιαξα, γαμώτο! Ήμουν η αόρατη δύναμη πίσω του», είχε πει το 2007.
Παρομοίαζε εκείνη την περίοδο με ένα ασταμάτητο πάρτι τριών χρόνων που οργάνωσε μαζί με τους φίλους του και τα άλλα συγκροτήματα, λέγοντας ότι διαφορετικά όλοι τους θα είχαν καταλήξει σε πρωινές δουλειές γραφείου. Το 1975 οι Television κυκλοφόρησαν το πρώτο τους single, «Little Johnny Jewel», υπέγραψαν στην Elektra Records και δύο χρόνια αργότερα, το 1977, παρέδωσαν το «Marquee Moon».
Την ώρα που το πρώτο κύμα της punk στηριζόταν στην ταχύτητα και στα power chords, ο Lloyd και ο Verlaine έπλεκαν περίπλοκα riffs και φράσεις με επιρροές από jazz, art-rock και συγκροτήματα που αυτοσχεδίαζαν. Στο ομώνυμο τραγούδι, το παίξιμο του Lloyd αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τις γωνιώδεις μελωδίες, την αρμονική παραφωνία και το ασύμμετρο παίξιμο της post-punk, ασκώντας επίδραση σε ονόματα όπως οι Fugazi, οι R.E.M. και οι Pixies.
Ο ίδιος δεν δίσταζε να διεκδικήσει τη θέση του σε αυτή την κληρονομιά:
«Όλα τα περίτεχνα στολίδια και οι αραβουργηματικές λεπτομέρειες στο “Marquee Moon” είναι δικά μου. Ακόμη κι αν τα σόλο είναι ίσως διαφορετικά, στους στίχους, όταν τραγουδά ο Tom, εγώ παίζω όλη τη μελωδία. Έφερα μια rock & roll καρδιά».
Στο στούντιο η προσήλωσή του ήταν μοναδική. Στο τραγούδι «Venus» έπαιξε δύο φορές το ίδιο απαιτητικό μέρος της κιθάρας, νότα προς νότα, αφήνοντας άφωνους τον Verlaine και τον συμπαραγωγό Andy Johns:
«Όταν επέστρεψα στο δωμάτιο, έλεγαν ότι δεν μπορούσαν να το πιστέψουν, αλλά ακουγόταν τέλειο. Ο Tom ήθελε να το κάνω παντού, αλλά ήξερα ότι ήταν ένα είδος απόλαυσης για το αυτί που έπρεπε να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται μέσα στα τραγούδια, ώστε να γίνει πραγματικός δίσκος», έγραψε στα απομνημονεύματά του.
Αρνήθηκε να το επαναλάβει σε κάθε τραγούδι, επιλέγοντας διαφορετικές λύσεις ανάλογα με τις ανάγκες του υλικού. Στο «Guiding Light» ηχογράφησε οκτώ διαφορετικά μέρη κιθάρας, επιδιώκοντας έναν ήχο πυκνό και δυναμικό, καθώς στόχος του ήταν να παραδώσει ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ και όχι απλώς να αναπαράγει μια ζωντανή εμφάνιση.
Παρά την καλλιτεχνική του αξία, το «Marquee Moon» δεν σημείωσε εμπορική επιτυχία, ούτε οι συναυλίες όπου άνοιγαν τις εμφανίσεις του Peter Gabriel κατάφεραν να τους φέρουν νέους θαυμαστές. Μετά το δεύτερο άλμπουμ τους, «Adventure», τον Απρίλιο του 1978, το συγκρότημα διαλύθηκε. Το 1979 ο Lloyd κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ, «Alchemy», το οποίο έλαβε μερικές θετικές κριτικές αλλά απέτυχε εμπορικά.
Παράλληλα, η εξάρτησή του από την ηρωίνη είχε ξεφύγει επικίνδυνα. Στο βιβλίο του παραδέχτηκε ότι πήρε υπερβολική δόση πολλές φορές, παρομοιάζοντας τις αρχές της δεκαετίας του 1980 με τη Μεγάλη Ύφεση, καθώς έδινε συναυλίες με ελάχιστο κοινό.
Κατάφερε να μείνει νηφάλιος το 1984. Το 1986 κυκλοφόρησε το «Field of Fire» και το 1987 τον ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο «Real Time», αποσπώντας θερμή υποδοχή από τους κριτικούς, που εξήραν την ιδιαίτερη τεχνική του και τον ήχο των τραγουδιών του.
Στη συνολική του δισκογραφία, που εκτείνεται σε μια καριέρα περίπου 50 χρόνων, περιλαμβάνονται εννέα προσωπικά άλμπουμ, ανάμεσά τους το «Lodestones» του 2010 με ακυκλοφόρητο υλικό και το «The Countdown» του 2018. Συνέχισε τις περιοδείες και τις ηχογραφήσεις, παρέδωσε μαθήματα κιθάρας και συνεργάστηκε με τον John Doe των X, αλλά και με τον τραγουδοποιό Matthew Sweet, παίζοντας στο εμβληματικό άλμπουμ του «Girlfriend» το 1991 καθώς και σε άλλες κυκλοφορίες του.
Οι Television επανενώθηκαν το 1992 για το τρίτο τους άλμπουμ με τίτλο «Television». Μετά από μια παύση, ο Lloyd επέστρεψε στις αρχές των 2000s, αποχωρώντας οριστικά το 2007 λίγο πριν από την περιοδεία για τα 30 χρόνια του «Marquee Moon».
Παρότι η αποχώρηση ανακοινώθηκε ότι έγινε με καλούς όρους, ο ίδιος ένιωθε απογοήτευση επειδή δεν προχωρούσαν σε νέο υλικό. Είχαν γράψει οκτώ δοκιμαστικά τραγούδια, όμως πίστευε ότι δεν θα ολοκληρώνονταν ποτέ, καθώς υποστήριζε ότι ο Verlaine είχε ξεμείνει από στίχους. Η σχέση τους παρέμεινε σύνθετη. Παρότι τον αγαπούσε και αναγνώριζε ότι διαφορετικά δεν θα περνούσε 35 χρόνια μαζί του, τον θεωρούσε δύσκολο συνεργάτη και διατηρούσε πικρία επειδή ο Verlaine είχε κατοχυρώσει όλα τα εκδοτικά δικαιώματα, παρά τη δική του σημαντική συμβολή στην τραγουδοποιία.
Παρ’ όλα αυτά, αρνούνταν να δει τον εαυτό του ως αδικημένο: «Δεν μπήκα σε αυτό για τα χρήματα. Κάποιοι το έκαναν. Εγώ μπήκα για να γίνω ένας αναγνωρισμένος κιθαρίστας που έχει αφήσει ανεξίτηλο σημάδι στην ιστορία του rock & roll».
Είτε έπαιζε το ίδιο μέρος δύο φορές στο «Venus» είτε έχτιζε οκτώ στρώματα κιθάρας στο «Guiding Light», ο Richard Lloyd δεν κυνήγησε ποτέ τον εύκολο εντυπωσιασμό. Ήξερε ακριβώς τι ήθελε να ακούσει και είχε την υπομονή να το κάνει πραγματικότητα, μένοντας πιστός μέχρι το τέλος στην απόφαση να μην παραδοθεί ποτέ στους συμβιβασμούς της ενήλικης ζωής.
