Ο Bruce Springsteen ανέβηκε απροειδοποίητα στη σκηνή του Count Basie Theater για τη φιλανθρωπική συναυλία «Light of Day», εξαπολύοντας δριμύ κατηγορώ για την αστυνομική βία στη Μινεάπολη, την ICE και την κατάσταση της αμερικανικής δημοκρατίας.
Στην καρδιά του Νιού Τζέρσεϊ, εκεί που η rock συναντά την εργατική τάξη και οι μύθοι περπατούν ακόμα ανάμεσα στους θνητούς, το Count Basie Theater στην πόλη Red Bank έγινε μάρτυρας μιας από εκείνες τις στιγμές που υπενθυμίζουν γιατί ο Bruce Springsteen παραμένει η συνείδηση της Αμερικής.
Για την ιστορία του θεσμού «Light of Day», η παρουσία του Springsteen ήταν κάποτε σχεδόν δεδομένη. Από το 2000, όταν συμμετείχε στην πρώτη εκείνη προσπάθεια για την καταπολέμηση της νόσου του Πάρκινσον και άλλων νευροεκφυλιστικών παθήσεων, ο «Boss» υπήρξε ο πολυτιμότερος σύμμαχος του Bob Benjamin.
Ωστόσο, την τελευταία δεκαετία οι εμφανίσεις του είχαν αραιώσει, περιοριζόμενες κυρίως σε επετειακά ορόσημα. Έτσι, όταν το βράδυ της 17ης Ιανουαρίου οι θαυμαστές κατέκλυσαν το θέατρο, κανείς δεν μπορούσε να προεξοφλήσει ότι η 26η διοργάνωση θα εξελισσόταν σε ένα πολιτικό μανιφέστο.
Το πρόγραμμα περιλάμβανε ηχηρά ονόματα όπως ο John Rzeznik των Goo Goo Dolls, οι Dramarama, ο Willie Nile και οι Low Cut Connie, όμως γύρω στις 9:00 το βράδυ, ένας ψίθυρος άρχισε να διατρέχει την πλατεία και τον εξώστη: «Ο Bruce είναι εδώ».
Λίγα λεπτά αργότερα, η φήμη έγινε πραγματικότητα. Μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από ιαχές και χιλιάδες κινητά που υψώθηκαν ταυτόχρονα, ο Springsteen πάτησε το σανίδι για να ερμηνεύσει το εμβληματικό «One Guitar» μαζί με τον Willie Nile. Ήταν η σπίθα που χρειαζόταν για να μετατραπεί μία φιλανθρωπική βραδιά σε μία εκρηκτική rock μυσταγωγία.
Ο John Rzeznik, που κλήθηκε να ανέβει στη σκηνή αμέσως μετά, παραδέχτηκε με χιούμορ τη δυσκολία του να διαδεχθεί έναν τέτοιο οδοστρωτήρα, προσφέροντας συγκινητικές σόλο εκτελέσεις των επιτυχιών «Slide», «Black Balloon» και φυσικά του «Iris».
Παρά την αμηχανία του, ο Rzeznik άγγιξε το πολιτικό κλίμα των ημερών με τον δικό του τρόπο. «Δεν ήρθατε εδώ για να ακούσετε μία γαμημένη ομιλία τύπου “TED talk”», είπε στο κοινό.
«Αλλά ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Και αυτό δεν σημαίνει ότι είναι καλοί. Αλλά δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε ο ένας τον άλλον. Αυτή η αίθουσα είναι γεμάτη αγάπη. Μπορείτε να νιώσετε την αγάπη. Θέλω απλώς να πάρετε όλη αυτή την αγάπη και να βγείτε έξω στους δρόμους… Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό. Αυτό είναι που μας κάνει δυνατούς. Και γι’ αυτό που συμβαίνει… δεν λέω τίποτα γιατί δεν είμαι αρκετά πλούσιος ώστε να αποξενώσω θεωρητικά το μισό μου κοινό», συνέχισε.
Ο Springsteen, ωστόσο, δεν φάνηκε να συμμερίζεται τέτοιες ανησυχίες. Όταν επέστρεψε στη σκηνή με τον Joe Grushecky και το συγκρότημα Houserockers, πριν ξεκινήσει το «The Promised Land», πήρε το μικρόφωνο για να εκφωνήσει μία ομιλία που θα συζητιέται για καιρό.
Η αφορμή ήταν η πρόσφατη τραγωδία στη Μινεάπολη, όπου η Renee Good, μία 37χρονη μητέρα τριών παιδιών, έπεσε νεκρή από τα πυρά του πράκτορα της ICE, Jonathan Ross. Οι εικόνες από το περιστατικό, που δείχνουν την Good να προσπαθεί να διαφύγει με το αυτοκίνητό της πριν δεχτεί τις σφαίρες, έχουν προκαλέσει κύμα οργής σε όλη τη χώρα, με καλλιτέχνες όπως η Billie Eilish και οι Duran Duran να ζητούν δικαιοσύνη.
«Έγραψα αυτό το τραγούδι ως μία ωδή στην αμερικανική προοπτική», δήλωσε ο Springsteen με φωνή που έτρεμε από ένταση. «Αυτή τη στιγμή ζούμε απίστευτα κρίσιμες στιγμές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, τα ιδανικά και οι αξίες που πρέσβευαν τα τελευταία 250 χρόνια, δοκιμάζονται όπως ποτέ άλλοτε στους σύγχρονους καιρούς. Αυτές οι αξίες και αυτά τα ιδανικά δεν έχουν κινδυνεύσει ποτέ τόσο πολύ όσο τώρα».
Η σιωπή στο θέατρο ήταν απόλυτη καθώς συνέχιζε: «Αν πιστεύετε στη δύναμη του νόμου και ότι κανείς δεν στέκεται πάνω από αυτόν, αν στέκεστε ενάντια σε βαριά οπλισμένα μασκοφόρα ομοσπονδιακά στρατεύματα που εισβάλλουν σε μία αμερικανική πόλη, χρησιμοποιώντας τακτικές γκεστάπο εναντίον των συμπολιτών μας, αν πιστεύετε ότι δεν σας αξίζει να δολοφονηθείτε επειδή ασκείτε το αμερικανικό σας δικαίωμα στη διαμαρτυρία, τότε στείλτε ένα μήνυμα σε αυτόν τον πρόεδρο, όπως είπε και ο δήμαρχος της πόλης: “Η ICE πρέπει να τσακιστεί να φύγει από τη Μινεάπολη”. Αυτό το τραγούδι είναι για εσάς και στη μνήμη της μητέρας τριών παιδιών και Αμερικανίδας πολίτη, Renee Good».
Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν ένα κύμα επευφημιών που συγκλόνισε το κτίριο, αν και δεν έλειψαν ορισμένες αποδοκιμασίες από την άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος. Όμως, η μουσική υπερκέρασε τις διαφωνίες.
Ο Springsteen και το συγκρότημα παρουσίασαν ένα καταιγιστικό σετ 14 τραγουδιών, που περιλάμβανε τα «Darkness on the Edge of Town», «Lucky Town» και «Johnny 99».
Ιδιαίτερη στιγμή ήταν η εμφάνιση του Gary U.S. Bonds, ο οποίος στα 86 του χρόνια έδειξε απίστευτη ζωντάνια στις επιτυχίες «This Little Girl» και «Jole Blon». «Ο Bonds είναι 86 ετών γαμώτο», σχολίασε ο Springsteen. «Είναι δέκα χρόνια μεγαλύτερος από μένα!».
Πέρα από τα βαριά πολιτικά μηνύματα, ο «Boss» δεν έχασε την αίσθηση του χιούμορ του. Αναφέρθηκε σε μία είδηση του CNN που μετέδιδε ότι η Beyoncé είναι ο πέμπτος καλλιτέχνης που γίνεται δισεκατομμυριούχος.
«Σκέφτομαι: “Εντάξει, ο πέμπτος δισεκατομμυριούχος. Ποιοι στο διάβολο είναι οι άλλοι τέσσερις;” Ο πρώτος λένε είναι ο Paul McCartney, και τυχαίνει να ξέρω ότι όντως έχει ένα δισεκατομμύριο δολάρια. Μετά ήταν… νομίζω ο Paul Simon. Μπορεί να έχει ένα δισεκατομμύριο δολάρια. Αλλά τελικά φτάνουν σε μένα. Και αυτό που με εκνευρίζει είναι ότι λένε πως έχω ένα δισεκατομμύριο δολάρια ενώ δεν τα έχω. Μακάρι να τα είχα. Και συνεχίζουν να το λένε. Και αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι έχω συνεργάτες. Έχει ακούσει κανείς την E Street Band; Έχω συνεργάτες. Δεν έχω ένα δισεκατομμύριο δολάρια!», σχολίασε.
Η βραδιά ολοκληρώθηκε παραδοσιακά με όλους τους καλλιτέχνες επί σκηνής για το κομμάτι «Light of Day», μία τούρτα γενεθλίων για τον Bob Benjamin και έναν συγκλονιστικό, ακουστικό «Thunder Road».
Παρά το γεγονός ότι το πρόγραμμα του Springsteen παραμένει κενό για το άμεσο μέλλον, οι φήμες για ένα νέο πρώτο άλμπουμ μέσα στο έτος φουντώνουν, ενώ ο ίδιος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να επιστρέψει του χρόνου, υποσχόμενος σε έναν θαυμαστή να προβάρει το «Frankie Fell In Love».
Η εμφάνιση αυτή ήταν μία υπενθύμιση ότι η τέχνη οφείλει να παίρνει θέση όταν οι κοινωνικές αξίες κλυδωνίζονται. Ο Springsteen, χρησιμοποιώντας την τεράστια επιρροή του, ανέδειξε την υπόθεση της Renee Good και την ένταση μεταξύ των ομοσπονδιακών αρχών και των τοπικών κοινωνιών, συνδέοντας τον προσωπικό πόνο με τη συλλογική αμερικανική εμπειρία.
Σε μία εποχή έντονης πόλωσης, το «Αφεντικό» επέλεξε να μην σιωπήσει, αποδεικνύοντας ότι η rock, όταν είναι αληθινή, παραμένει η πιο δυνατή φωνή της αντίστασης και της ελπίδας.
