Με έναν δίσκο – σταθμό που συνοψίζει τέσσερις δεκαετίες καταιγιστικής thrash metal ιστορίας, ο Dave Mustaine προετοιμάζει την έξοδο των Megadeth από τη δισκογραφία, παραμένοντας πιστός στον ανυπότακτο χαρακτήρα που τον καθιέρωσε.
Υπάρχουν οι μακρόσυρτοι αποχαιρετισμοί και μετά υπάρχει η απόσυρση των Megadeth από τη μουσική βιομηχανία.
Όταν ανακοινώθηκε τον περασμένο Αύγουστο ο τελευταίος δίσκος και η αποχαιρετιστήρια περιοδεία των πρωτοπόρων του thrash metal, συνοδευόμενα από ένα βίντεο ενισχυμένο με τεχνητή νοημοσύνη και μία γραπτή δήλωση, το κοινό ήρθε για άλλη μία φορά αντιμέτωπο με την κλασική μεγαλομανία του Dave Mustaine.
Ο frontman και μοναδικό εναπομείναν ιδρυτικό μέλος, ένας άνθρωπος που ποτέ δεν προσπάθησε να κρύψει το φως του κάτω από το μόδιο, εξίσωσε την απόφαση των Megadeth να σταματήσουν με μία παγκόσμια καταστροφή. «Κάποιοι λένε ότι έρχεται το τέλος του κόσμου», δήλωσε χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας χωρίς δισταγμό ότι η αμερικανική μπάντα «άλλαξε τον κόσμο».
Η απόφασή τους να αποσυρθούν αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα αν αναλογιστεί κανείς την κατάσταση της υγείας του Dave Mustaine. Έχοντας ήδη βγει νικητής από τη μάχη με τον καρκίνο του φάρυγγα και την ακτινική νευροπάθεια, τώρα έρχεται αντιμέτωπος με την αρθρίτιδα και τη νόσο Dupuytren – μία πάχυνση του ιστού κάτω από το δέρμα που προκαλεί το λύγισμα των δακτύλων.
Η συγκεκριμένη πάθηση, γνωστή και με το άκρως «metal» όνομα «νόσος των Βίκινγκς», δυσχεραίνει σημαντικά την ικανότητά του να παίζει κιθάρα με την ταχύτητα και την ακρίβεια που τον χαρακτήριζαν πάντα.
Η απόφαση για το τέλος της μπάντας ελήφθη κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του 17ου άλμπουμ τους, το οποίο φέρει το όνομα του συγκροτήματος. Ωστόσο, τρεις μήνες αργότερα, ο Dave Mustaine ανακοίνωσε ότι οι αποχαιρετιστήριες ημερομηνίες ήταν μόνο η αρχή.
Η περιοδεία προγραμματίζεται να διαρκέσει «εύκολα… τρία έως πέντε χρόνια». Έτσι, υπάρχει κάθε πιθανότητα οι Megadeth να εξακολουθούν να αποχαιρετούν τον κόσμο ακόμα και την επόμενη δεκαετία, μετατρέποντας το «αντίο» τους σε μία μακρά γιορτή της μουσικής τους πορείας.
Παρ’ όλα αυτά, στη νέα τους μουσική υπάρχει μία ξεκάθαρη αίσθηση οριστικότητας. Αντί για μία απλή επιστροφή στο είδος που οι πρώτοι τους δίσκοι βοήθησαν να γεννηθεί, το νέο άλμπουμ προσφέρει στους ακροατές μία ανασκόπηση ολόκληρης της καριέρας τους.
Ορισμένα κομμάτια υπογραμμίζουν με έμφαση τη θέση τους ως γεννήτορες του thrash metal. Το εναρκτήριο «Tipping Point» είναι εξαιρετικό, ένα καταιγιστικό δείγμα της δύναμης που διατηρεί η μπάντα, όπως και τα «Made to Kill» και «Let There Be Shred».
Το τελευταίο θα μπορούσε να θεωρηθεί υπερβολικό, αν δεν ήταν μουσικά τόσο ισχυρό ώστε να υποστηρίξει τους στίχους: «Την ημέρα που γεννήθηκα, με μία κιθάρα στο χέρι, η γη άρχισε να τρέμει κάτω από μία βροντερή προσταγή… ας υπάρξει shred!».
Στο άλμπουμ κυριαρχούν εικόνες από δάχτυλα που αναφλέγονται και κιθάρες που «ουρλιάζουν» από ευχαρίστηση καθώς οδηγούνται στα άκρα, θυμίζοντας στους οπαδούς γιατί ο Dave Mustaine θεωρείται ένας από τους κορυφαίους κιθαρίστες της γενιάς του.
Στο «I Don’t Care», ο ακροατής αναγνωρίζει τις punk καταβολές που οδήγησαν τους Megadeth να διασκευάσουν το «Anarchy in the UK» το 1988. Πιο αναπάντεχα, υπάρχουν κομμάτια που ριζώνουν στο πιο μελωδικό στυλ που η μπάντα ακολούθησε στα μέσα και τα τέλη της δεκαετίας του ’90.
Αν και δίσκοι όπως το «Cryptic Writings» του 1997 και το «Risk» του 1999 σπάνια βρίσκονται ψηλά στις προτιμήσεις των σκληροπυρηνικών οπαδών, εδώ ο Dave Mustaine υπογραμμίζει την ικανότητά του να γράφει τραγούδια που θα μπορούσαν να σταθούν άνετα στο ραδιόφωνο. Το «Puppet Parade» είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εξαιρετικής σύνθεσης, αποδεικνύοντας ότι η μουσική ευφυΐα του ηγέτη των Megadeth δεν περιορίζεται μόνο στα γρήγορα riffs.
Όλα αυτά εκτελούνται με την τεχνική ακρίβεια για την οποία οι Megadeth φημίζονται εδώ και δεκαετίες. Παρά τις συνεχείς αλλαγές στη σύνθεση του συγκροτήματος –ο αριθμός των πρώην μελών ανέρχεται πλέον στα 28– ο σημερινός κιθαρίστας Teemu Mäntysaari ταιριάζει απόλυτα στην προσέγγιση της μπάντας. Η χημεία του με τον Dave Mustaine προσδίδει έναν φρέσκο αέρα στα κομμάτια, διατηρώντας ταυτόχρονα τον κλασικό ήχο που αγάπησαν εκατομμύρια οπαδοί.
Στο δεύτερο μισό του άλμπουμ, η προσέγγιση της «ανασκόπησης καριέρας» συνεχίζεται με συνθέσεις που αναδεικνύουν τη θεματολογία που απασχολεί τον Dave Mustaine τα τελευταία χρόνια.
Το «Obey the Call» είναι γεμάτο με στίχους για σκιώδεις δυνάμεις που ελέγχουν τα κακά του κόσμου, αντικατοπτρίζοντας την ιδιαίτερη κοσμοθεωρία του Dave Mustaine, η οποία συχνά κινείται στον χώρο των θεωριών συνωμοσίας. Πρόκειται για μία ειλικρινή καταγραφή των προσωπικών του πεποιθήσεων, όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί μέσα από τις δημόσιες παρεμβάσεις του.
Ο δίσκος κλείνει με το «The Final Note», ένα κομμάτι που ακροβατεί ανάμεσα στη συγκίνηση και την προκλητικότητα. Από τη μία πλευρά, φαίνεται να θέλει να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές των πιστών οπαδών: «Η τελευταία αυλαία πέφτει, ένα ήσυχο τέλος σε όλα, τώρα μένουν μόνο οι αναμνήσεις». Από την άλλη, ο Dave Mustaine δείχνει έτοιμος να αποσυρθεί με το κεφάλι ψηλά και το γνωστό του πείσμα: «Η τελευταία μου επιθυμία, η τελική μου διαθήκη… το ειρωνικό μου χαμόγελο».
Ωστόσο, αυτό δεν είναι το τελευταίο του ειρωνικό χαμόγελο. Αυτό έρχεται με ένα bonus track, στο οποίο οι Megadeth αναμετρώνται με το «Ride the Lightning», ένα από τα λίγα τραγούδια των Metallica στα οποία συνέβαλε ο Dave Mustaine πριν απομακρυνθεί από την μπάντα το 1983.
Η επιλογή αυτή φαντάζει ως ένας ιδιαίτερος τρόπος για να κλείσει ο κύκλος. Γιατί να ολοκληρώσει κανείς έναν δίσκο που προορίζεται να γιορτάσει την κληρονομιά του συγκροτήματος του, επαναφέροντας το φάντασμα της απόλυσής του από μία άλλη μπάντα;
Ίσως πρόκειται για μία προσπάθεια να υπογραμμίσει την πατρότητα κάποιου από το πρώιμο υλικό των Metallica. Ή ίσως είναι απλώς ένας τρόπος να τραβήξει την προσοχή για τον τελευταίο δίσκο των Megadeth.
Ο Dave Mustaine, άλλωστε, σπάνια χρειαζόταν ιδιαίτερη παρότρυνση για να αναφερθεί στην απομάκρυνσή του από τους Metallica κατά τη διάρκεια των τελευταίων 40 ετών. Αν μη τι άλλο, το να το φέρει στην επιφάνεια μία τελευταία φορά ταιριάζει απόλυτα με την προσωπικότητά του και το «brand» που έχει χτίσει.
Οι Megadeth παραμένουν, μέχρι το τέλος, μία αντανάκλαση του δημιουργού τους: τεχνικά άρτιοι, προκλητικοί και γεμάτοι πάθος.
Αυτό το τελευταίο άλμπουμ δεν είναι απλώς μία συλλογή τραγουδιών, αλλά ένα μνημείο στην επιμονή ενός ανθρώπου που αρνήθηκε να λυγίσει μπροστά στις δυσκολίες. Είτε πρόκειται για το τέλος μιας εποχής είτε για έναν ακόμη μακρύ αποχαιρετισμό, η μουσική τους θα συνεχίσει να αντηχεί με την ίδια ένταση.
