Με μία εμφάνιση που χαρακτηριζόταν από ωμή καλλιτεχνική τόλμη, το συγκρότημα από το Μπρούκλιν απέδειξε γιατί αποτελεί το πιο πολυσυζητημένο μουσικό φαινόμενο της δεκαετίας.
Ένας νεαρός άνδρας με λευκό φανελάκι, κρατώντας μία ηλεκτρική κιθάρα, στέκεται κάτω από τα εκτυφλωτικά φώτα της σκηνής του «Saturday Night Live». Η εικόνα μοιάζει σχεδόν αναχρονιστική, μία υπενθύμιση περασμένων δεκαετιών, όμως ο ήχος που βγαίνει από τα ηχεία είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από νοσταλγικός. Οι Geese, το κουαρτέτο από το Μπρούκλιν που έχει καταφέρει να διχάσει την κοινότητα των κριτικών όσο λίγοι τα τελευταία χρόνια, έκαναν το ντεμπούτο τους στη θρυλική τηλεοπτική εκπομπή αυτό το Σάββατο.
Στο επεισόδιο με οικοδέσποινα την Teyana Taylor, την τραγουδίστρια της R&B και πρωταγωνίστρια της ταινίας «One Battle After Another», το συγκρότημα παρουσίασε δύο κομμάτια από το άλμπουμ τους με τον προφητικό τίτλο «Getting Killed».
Για κάθε μουσικό καλεσμένο που πατάει το πόδι του στο Studio 8H, η πρόκληση είναι διπλή: από τη μία να ικανοποιήσει το πιστό του κοινό και από την άλλη να απαντήσει στο εύλογο ερώτημα ενός τεράστιου μέρους των τηλεθεατών που αναρωτιέται: «Ποιοι είναι αυτοί;».
Οι Geese, με την αυτοπεποίθηση ανθρώπων που γνωρίζουν ότι η τέχνη τους δεν είναι για όλους, προσέφεραν δύο διαμετρικά αντίθετες απαντήσεις, επιβεβαιώνοντας τη φήμη τους ως μία μπάντα που αρνείται πεισματικά να μπει σε καλούπια.
Σε μία μουσική βιομηχανία που προσανατολίζεται ολοένα και περισσότερο προς τους αστέρες της πρώτης γραμμής, τους κολοσσούς του streaming και τα πρόσκαιρα viral φαινόμενα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι ευκαιρίες για αυθεντικές «μονοπολιτισμικές» στιγμές ανάδειξης νέων ταλέντων τείνουν να εκλείψουν.
Η πρόσφατη ακύρωση του «The Late Show With Stephen Colbert» και το αβέβαιο μέλλον των βραδινών talk shows υπογραμμίζουν μία σκληρή πραγματικότητα: τα ανερχόμενα συγκροτήματα σύντομα δεν θα έχουν κανένα βήμα στην ελεύθερη τηλεόραση. Υπό αυτό το πρίσμα, η εμφάνιση των Geese ήταν η κορύφωση μιας μεθοδικής ανόδου που ξεκίνησε το 2021.
Μετά από δύο άλμπουμ που προκάλεσαν αίσθηση στους κύκλους του underground, το συγκρότημα βρέθηκε στο επίκεντρο μιας απρόσμενης καλλιτεχνικής και εμπορικής επιτυχίας. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο παράξενο αλλά βαθιά ποιητικό σόλο άλμπουμ του frontman Cameron Winter, με τίτλο «Heavy Metal», και κυρίως στον φιλόδοξο τρίτο δίσκο τους, «Getting Killed».
Ο συγκεκριμένος δίσκος μοιάζει με μία αργή κάθοδο σε μία κατάσταση εκστατικής τρέλας, ένα έργο που για κάποιους καθιστά τους Geese τους μεγάλους σωτήρες του rock ’n’ roll και για άλλους απλούς μεταμοντέρνους μιμητές. Η φωνή του Cameron Winter έχει παρομοιαστεί με τον κόλιανδρο: ή τη λατρεύεις ή τη μισείς θανάσιμα.
Αυτό το ιδιαίτερο φωνητικό στυλ βρέθηκε στο επίκεντρο κατά την εκτέλεση του πρώτου τραγουδιού, της αργόσυρτης μπαλάντας «Au Pays du Cocaine». Ο τίτλος αποτελεί ένα εσωτερικό λογοπαίγνιο για τη «Χώρα της Επαγγελίας» (The Land of Cockaigne), έναν μεσαιωνικό μύθο και μετέπειτα πίνακα του 16ου αιώνα που απεικονίζει μία κατάσταση κατατονικής υπερβολής.
Στον δίσκο, το τραγούδι λειτουργεί ως μία απαραίτητη ανάπαυλα από το χάος· πάνω από τις φωτεινές μελωδίες της κιθάρας της Emily Green, ο Cameron Winter τραγουδά στίχους που ταλαντεύονται ανάμεσα στο εσκεμμένα δυσνόητο —«σαν ναύτης σε μία μεγάλη πράσινη βάρκα»— και στο απόλυτα συναισθηματικό: «μπορείς να είσαι ελεύθερος, απλώς γύρνα σπίτι, σε παρακαλώ».
Ωστόσο, ως πρώτη γνωριμία με το ευρύ κοινό του «Saturday Night Live», η επιλογή του συγκεκριμένου κομματιού φάνηκε μάλλον άστοχη.
Ο Cameron Winter είναι γνωστός για την τάση του να ζωντανεύει τα τραγούδια στη σκηνή με μικρές ρυθμικές και λεκτικές παραλλαγές, συχνά καθυστερώντας μία ή δύο στιγμές πριν εκστομίσει τους στίχους του. Αυτές οι μικρές παρεμβάσεις, που ίσως ενθουσιάζουν τους φανατικούς οπαδούς, στέρησαν από την τηλεοπτική εμφάνιση τον απαραίτητο ρυθμό.
Οι θεατές που γνώριζαν τη φήμη της μπάντας αλλά όχι τη μουσική της, πιθανότατα έμειναν να αναρωτιούνται αν αυτά τα παιδιά είναι όντως η μεγάλη ελπίδα της Gen-Z για το rock.
Όλα όμως άλλαξαν στη δεύτερη εμφάνιση, η οποία ήταν ικανή να ταρακουνήσει ακόμη και τους πιο σκεπτικιστές. Η επιλογή του τραγουδιού ήταν εξαιρετικά τολμηρή: οι Geese επέλεξαν το «Trinidad», το απόκοσμο εναρκτήριο κομμάτι του «Getting Killed».
Το τραγούδι ελίσσεται ανάμεσα σε ψιθυριστές, στοιχειωμένες στροφές και ένα εκρηκτικό ρεφρέν, όπου το συγκρότημα απελευθερώνει μία κακοφωνική οργή και ο Cameron Winter ουρλιάζει σαν δαιμονισμένος: «Υπάρχει μία βόμβα στο αυτοκίνητό μου!».
Καθώς οι κοφτές κιθαριστικές φράσεις της Emily Green δημιουργούσαν μία ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα και ο ντράμερ Max Bassin χτυπούσε τα τύμπανα με μία σχεδόν παιδική χαρά, η μπάντα έδειχνε επιτέλους απόλυτα συντονισμένη. Η ενέργεια ήταν μεταδοτική. Στη μέση του πρώτου ρεφρέν, το συνήθως στωικό πρόσωπο του Cameron Winter φωτίστηκε από ένα χαμόγελο ικανοποίησης, σαν να συνειδητοποιούσε ότι μόλις είχε καταφέρει κάτι ακατόρθωτο.
Συχνά οι Geese συγκρίνονται με μία άλλη μπάντα από τη Νέα Υόρκη, τους Strokes, οι οποίοι έκαναν το μεγάλο τους πέρασμα στο mainstream μετά από μία ιστορική εμφάνιση στο «Saturday Night Live» τον Ιανουάριο του 2002.
Πριν από το ντεμπούτο τους στο Studio 8H, πολλοί αναρωτήθηκαν αν θα ζούσαμε μία ανάλογη στιγμή ορόσημο. Όμως το 2002 ήταν μία πολύ διαφορετική εποχή και οι Geese είναι ένα πολύ διαφορετικό συγκρότημα. Ακόμη και μετά από αυτή τη μεγάλη στιγμή, πιθανότατα θα παραμείνουν ένα «ψαγμένο γούστο», κάτι που απαιτεί προσπάθεια για να το εκτιμήσεις.
Μετά την συναρπαστική εκτέλεση του «Trinidad», ωστόσο, έγινε σαφές γιατί αυτό το συγκρότημα είναι εκείνο για το οποίο όλοι συνεχίζουν να μιλούν — και να διαφωνούν.
