Το ανερχόμενο indie pop δίδυμο των Yama εγκαινιάζει μία τετραλογία για τις εποχές, με ένα EP που κοιτά κατάματα τη μελαγχολία, τις απώλειες και τις σιωπές του χειμώνα.
Υπάρχουν κυκλοφορίες που μοιάζουν με συλλογές τραγουδιών και άλλες που λειτουργούν σαν μικρές, κλειστές ιστορίες, όπως το νέο EP των Yama, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Πού Εξαφανίζεσαι Κάθε Χειμώνα;»: τέσσερα κομμάτια που διαβάζονται σαν σελίδες από ένα ημερολόγιο, γραμμένο εκείνες τις μέρες που το κρύο δεν είναι μόνο στον αέρα, αλλά και μέσα στο σπίτι.
Το EP, το οποίο κυκλοφορεί από την Panik Records, σηματοδοτεί μία πιο εσωστρεφή, σχεδόν εξομολογητική στροφή για το duo, χωρίς όμως να χάνει την pop ευαισθησία και τη φωτεινότητα που τους έχει κάνει ήδη αναγνωρίσιμους στους κύκλους της νέας ελληνικής indie σκηνής.
Το «Πού Εξαφανίζεσαι Κάθε Χειμώνα;» είναι το πρώτο κεφάλαιο σε ένα πιο φιλόδοξο σχέδιο: οι Yama σκοπεύουν να κυκλοφορήσουν συνολικά τέσσερα EPs μέσα στη χρονιά, ένα για καθεμία από τις εποχές. Αν ο χειμώνας είναι η εποχή της σιωπής και της ανασκόπησης, εδώ ακούμε ακριβώς αυτό – τις σκέψεις που, συνήθως, δεν βγαίνουν δυνατά από το στόμα.
Πίσω από το όνομα Yama κρύβονται δύο νεαροί δημιουργοί, ο Γιάννης και ο Μανώλης. Μετά από χρόνια κοινής διαδρομής ως φίλοι, αποφάσισαν να ενώσουν και καλλιτεχνικά τις δυνάμεις τους. Το αποτέλεσμα είναι ένα project που φιλοδοξεί να στήσει ένα προσωπικό, αναγνωρίσιμο σύμπαν, μακριά από εύκολες φόρμες και, κυρίως, από τη λογική του τυχαίου viral.
Η μουσική τους πατά γερά στην ελληνική indie pop, αλλά δεν περιορίζεται σε αυτή. Στις ενορχηστρώσεις ακούγονται ατμοσφαιρικά synths, διακριτικές κιθάρες, ρυθμοί που ισορροπούν ανάμεσα στο ηλεκτρονικό και το οργανικό, και μία ξεκάθαρη διάθεση να δημιουργήσουν κινηματογραφικές εικόνες με ήχο.
Η διάθεση, όπως οι ίδιοι τη διαμορφώνουν, παραμένει λαμπερή, ευχάριστη, «αγαπησιάρικη» – μόνο που αυτή τη φορά το φως περνάει μέσα από τα σύννεφα.
Το EP ανοίγει με το «Για Πάντα», ένα τραγούδι που ακούγεται σαν υπόσχεση και ταυτόχρονα σαν ερώτηση. Το «για πάντα» στα χείλη τους δεν είναι βεβαιότητα, αλλά μία αγωνία: πόσο αντέχει τελικά η οικειότητα όταν δοκιμάζεται από την απόσταση, την καθημερινότητα, τις εποχικές εξαφανίσεις που όλοι λίγο – πολύ έχουμε ζήσει στις σχέσεις μας; Η παραγωγή είναι ζεστή, χτίζει σταδιακά ένταση, επιτρέποντας στους στίχους να σταθούν στο κέντρο.
Στο «Καταιγίδα» η ατμόσφαιρα σκοτεινιάζει. Εδώ ο χειμώνας δεν είναι πια φόντο, είναι πρωταγωνιστής. Οι στίχοι ακουμπούν ευθέως τη στιγμή που η σχέση –ή ο ίδιος μας ο εαυτός– μπαίνει σε μία εσωτερική θύελλα: παρανοήσεις, ανείπωτα λόγια, παλιές πληγές που δεν έχουν κλείσει.
Τα «Αστέρια» λειτουργούν σαν ανάσα μέσα στο tracklist. Αν και η μελαγχολία δεν υποχωρεί, εδώ υπάρχει μία προσπάθεια απόστασης από τον πόνο. Η εικόνα του ουρανού γίνεται αφορμή για ένα τραγούδι που κοιτάει προς τα πάνω και προς τα μπροστά. Είναι ίσως το πιο «ονειρικό» κομμάτι του EP, που παραπέμπει σε μία πιο ρομαντική, σχεδόν νοσταλγική εκδοχή της indie pop.
Τέλος, το «Μόνιμος Συγκάτοικος» είναι ίσως το πιο ευθύ τραγούδι της τετράδας. Ο τίτλος του παραπέμπει σε μία τρυφερή, οικεία εικόνα, αλλά κάτω από αυτήν κρύβεται κάτι πιο σύνθετο: η ιδέα ότι ο πραγματικός μόνιμος συγκάτοικος είναι, τελικά, τα συναισθήματα που αρνούμαστε να αποχωριστούμε.
Η μοναξιά, η ενοχή, η ανάμνηση κάποιου που φεύγει και επιστρέφει διαρκώς – ή δεν επιστρέφει ποτέ. Με με πιο καθαρή ερμηνεία, οι Yama αφήνουν τον ακροατή να σταθεί απέναντι στον δικό του «μόνιμο συγκάτοικο».
Το νήμα που ενώνει τα τέσσερα κομμάτια είναι η επιμονή τους να αντιμετωπίζουν τον χειμώνα όχι μόνο ως εποχή, αλλά ως συναισθηματική κατάσταση. Μελαγχολία, απώλεια, σιωπές – όλα αυτά εμφανίζονται στους στίχους χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς. Αντίθετα, οι στίχοι των Yama είναι άμεσοι, σχεδόν συνομιλιακοί, σαν να σου μιλάει κάποιος φίλος στο μπαλκόνι, με μία κούπα ζεστό καφέ ανάμεσα στα χέρια.
Αυτή η ευαισθησία φαίνεται να έχει ήδη αγγίξει αρκετό κόσμο. Παρότι το δίδυμο βρίσκεται ακόμη στα πρώτα του βήματα σε ευρύτερο ακροατήριο, η δημιουργικότητα του Γιάννη και του Μανώλη –στους στίχους, στις μελωδίες, στις ενορχηστρώσεις– δείχνει πως δεν έχουν έρθει για να προσθέσουν απλώς μερικά ακόμη κομμάτια στις λίστες αναπαραγωγής. Φαίνεται να τους απασχολεί βαθύτερα το πώς μπορεί η pop να παραμείνει προσιτή, χωρίς να γίνεται ρηχή, και εσωτερική, χωρίς να καταντά ερμητικά κλειστή.
Το σχέδιό τους για τέσσερα εποχικά EPs είναι, από μόνο του, μία δήλωση πρόθεσης. Ο χειμώνας ανοίγει τον κύκλο με μία δουλειά που ακουμπά τις σκιές. Είναι μάλλον ασφαλές να υποθέσουμε ότι η άνοιξη, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο θα φωτίσουν άλλες πτυχές: την αναγέννηση, την έξαψη, την κόπωση, τις μεταβάσεις. Αν αυτό το πρώτο δείγμα λειτουργεί ως πυξίδα, τότε οι Yama δείχνουν να κινούνται προς μία ολοκληρωμένη, συνεκτική καλλιτεχνική ταυτότητα.
Σε έναν κόσμο όπου η ταχύτητα του streaming απειλεί συχνά να ισοπεδώσει τη λεπτομέρεια, το «Πού Εξαφανίζεσαι Κάθε Χειμώνα;» ζητά κάτι λίγο πιο παλιομοδίτικο: να το ακούσεις ολόκληρο, με προσοχή, ίσως και περισσότερες από μία φορές.
Καθώς ο χρονικός κύκλος των τεσσάρων εποχών που έχουν υποσχεθεί οι Yama μόλις ξεκινά, το πρώτο αυτό EP δεν λειτουργεί μόνο ως χειμερινό soundtrack, αλλά και ως υπόσχεση. Υπόσχεση ότι η νέα γενιά της ελληνικής indie pop μπορεί να είναι ταυτόχρονα ώριμη, ευαίσθητη και βαθιά ανθρώπινη – ακόμη κι όταν ρωτά, με επιμονή σχεδόν παιδική: «Πού Εξαφανίζεσαι Κάθε Χειμώνα;».
