Ο Ross «The Boss» Friedman, ο κιθαρίστας που ένωσε ετερόκλητους κόσμους και σφράγισε τον ήχο των The Dictators και των Manowar, βρίσκεται αντιμέτωπος με την πιο σκληρή πρόκληση της ζωής του.
Ο Ross «The Boss» Friedman ανακοίνωσε ότι διαγνώστηκε με Αμυοτροφική Πλευρική Σκλήρυνση (ALS), γνωστή και ως νόσος του Lou Gehrig.
Σε ηλικία 72 ετών, ο μουσικός που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή τόσο της νεοϋορκέζικης επανάστασης της punk όσο και της γέννησης του power metal, καλείται να διαχειριστεί μία ανίατη ασθένεια που, τραγικά, του στερεί το βασικότερο εργαλείο έκφρασής του: την ικανότητα να παίζει κιθάρα.
Ο Friedman, συνιδρυτής των πρωτοπόρων της punk The Dictators αλλά και των τιτάνων του metal Manowar, επέλεξε να μοιραστεί την αλήθεια με τους θαυμαστές του, έπειτα από μία μακρά περίοδο αβεβαιότητας και ανησυχητικών συμπτωμάτων που ταλαιπώρησαν την υγεία του τους τελευταίους μήνες.
Η δήλωσή του είναι μία γροθιά στο στομάχι, αποτυπώνοντας τον ψυχικό φόρτο ενός μουσικού που βλέπει τα χέρια του να μην υπακούν.
«Είναι δύσκολο να ξέρεις τι επιφυλάσσει το μέλλον», ανέφερε χαρακτηριστικά ο βετεράνος κιθαρίστας. «Και με συνθλίβει το γεγονός ότι δεν μπορώ να παίξω κιθάρα, αλλά το ξεχείλισμα αγάπης ήταν τόσο, μα τόσο δυνατό. Έχω μείνει άφωνος από την αγάπη και την υποστήριξη από την οικογένεια, τους φίλους και τους θαυμαστές. Σας αγαπώ όλους».
Η διαδρομή μέχρι τη διάγνωση δεν ήταν ευθύγραμμη, προσθέτοντας στην αγωνία του καλλιτέχνη. Μια συνοδευτική δήλωση που δημοσιεύτηκε στον επίσημο λογαριασμό των The Dictators στο Instagram έριξε φως στο παρασκήνιο των τελευταίων μηνών.
Ο Friedman βίωνε μία σειρά από «φαινομενικά ασύνδετα συμπτώματα», με κυριότερο την προοδευτική αδυναμία στα χέρια και τα πόδια του. Αρχικά, υπήρχε η εικασία ότι αυτά τα σημάδια θα μπορούσαν να οφείλονται σε μία σειρά από «πολύ μικρά εγκεφαλικά επεισόδια», μία υπόθεση που έδινε ελπίδες για ανάκαμψη.
Ο κιθαρίστας προσπάθησε να αντιστρέψει την κατάσταση με κάθε διαθέσιμο μέσο. Άλλαξε τις διατροφικές του συνήθειες, ξεκίνησε εντατικές φυσικοθεραπείες και αύξησε τη σωματική του άσκηση, ελπίζοντας να ανακτήσει τη δύναμή του. Δυστυχώς, καμία από αυτές τις προσπάθειες δεν κατάφερε να επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου ή να βελτιώσει την κινητικότητά του. Τότε ήταν που οι γιατροί κατέληξαν στην οριστική και σκληρή διάγνωση της ALS.
Σύμφωνα με τη Mayo Clinic, η ALS είναι μία προοδευτική ασθένεια του νευρικού συστήματος για την οποία δεν υπάρχει θεραπεία. Η νόσος «επηρεάζει τα νευρικά κύτταρα στον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό», προκαλώντας σταδιακή απώλεια του μυϊκού ελέγχου, δυσκολία στην κατάποση και προβλήματα στην ομιλία. Για έναν βιρτουόζο της κιθάρας, η φύση της ασθένειας αποτελεί την πιο σκληρή ειρωνεία της μοίρας.
Η ιστορία του Ross Friedman είναι συνυφασμένη με την ίδια την ιστορία του σκληρού ήχου στη Νέα Υόρκη. Γέννημα θρέμμα του Μπρονξ, συνίδρυσε τους The Dictators το 1973 μαζί με τους φίλους του, τον μπασίστα και τραγουδιστή Andy Shernoff και τον ρυθμικό κιθαρίστα Scott Kempner, ενώ ο ντράμερ Stu Boy King προστέθηκε στο σχήμα έναν χρόνο αργότερα. Οι Dictators δεν ήταν απλώς μία μπάντα· ήταν προπομποί μιας ολόκληρης εποχής.
Το πρώτο τους άλμπουμ, «The Dictators Go Girl Crazy!», κυκλοφόρησε το 1975 από την Epic Records. Η χρονική συγκυρία είναι κρίσιμη για να κατανοήσει κανείς τη σημασία τους: το άλμπουμ βρέθηκε στα ράφια των δισκοπωλείων έναν ολόκληρο χρόνο πριν από το ντεμπούτο των πολύ πιο διάσημων Ramones, καθιστώντας τον Friedman και την παρέα του πραγματικούς πιονέρους της σκηνής που θα γινόταν γνωστή ως νεοϋορκέζικη punk.
Ο ήχος τους ήταν ένα εκρηκτικό κράμα. Συνδύαζαν τον αναδυόμενο, τραχύ ήχο του punk με μία θρασύτατη λατρεία για τις αναφορές στη μαζική διασκέδαση και τον κινηματογράφο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αισθητικής ήταν η διασκευή τους στο κλασικό «I Got You Babe» των Sonny & Cher, την οποία απέδωσαν με έναν grungy ακατέργαστο τρόπο στο πρώτο τους άλμπουμ.
Κατά τη διάρκεια της ακμής τους κυκλοφόρησαν δύο ακόμα δίσκους που άφησαν το στίγμα τους. Ο Friedman συμμετείχε στο «Manifest Destiny» του 1977, το οποίο μπήκε στα charts φτάνοντας στο Νο. 193 του Billboard 200, καθώς και στο «Bloodbrothers» του 1978, πριν το συγκρότημα διαλυθεί για την πρώτη από τις πολλές φορές στην ιστορία του.
Ωστόσο, το μουσικό ανήσυχο πνεύμα του Friedman δεν περιορίστηκε στο punk. Η μετάβασή του σε έναν εντελώς διαφορετικό ηχητικό κόσμο αποδεικνύει το εύρος του ταλέντου του. Μετά τους Dictators, συνίδρυσε τους Manowar, ένα συγκρότημα που έμελλε να γίνει συνώνυμο του επικού power metal. Μαζί με τον φίλο του και μπασίστα Joey DeMaio, δημιούργησαν έναν ήχο που βασιζόταν στην ένταση, τη δύναμη και τη μυθολογία.
Οι Manowar δεν αστειεύονταν. Το 1984 κατέκτησαν μία θέση στο βιβλίο των ρεκόρ Guinness για την πιο δυνατή εμφάνιση συγκροτήματος, επιβεβαιώνοντας τη φήμη τους ως οι απόλυτοι εκφραστές του «heavy» ήχου. Ο Friedman έπαιξε στα έξι πρώτα άλμπουμ του συγκροτήματος, χαρίζοντας μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα riffs στην ιστορία του είδους, πριν αποχωρήσει το 1989. Η θητεία του εκεί θεωρείται από πολλούς οπαδούς ως η «χρυσή εποχή» της μπάντας.
Τα χρόνια που ακολούθησαν, ο Friedman δεν σταμάτησε ποτέ να δημιουργεί. Συνεργάστηκε με μία πληθώρα σχημάτων, αποδεικνύοντας την αστείρευτη αγάπη του για τη μουσική. Έπαιξε με τους Death Dealer, τους The Spinatras, τους Shakin’ Street και τους Brain Surgeons, ενώ από το 2009 ηγείται του δικού του σχήματος, της Ross the Boss Band. Η αναγνώριση για την συνολική του προσφορά ήρθε και επίσημα το 2017, όταν εισήχθη στο Metal Hall of Fame, μία διάκριση που επιβεβαίωσε τη θέση του στο πάνθεον των μεγάλων κιθαριστών.
Η είδηση της ασθένειάς του υπενθυμίζει την ευθραυστότητα της ανθρώπινης φύσης, ακόμη και για εκείνους που έζησαν τη ζωή τους στη μέγιστη ένταση, πάνω σε σκηνές και μέσα σε στούντιο. Το γεγονός ότι ο Ross «The Boss» δεν μπορεί πλέον να αγγίξει την κιθάρα του είναι μία τραγική απώλεια, όμως η κληρονομιά που αφήνει πίσω του – από τα υπόγεια κλαμπ της Νέας Υόρκης μέχρι τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου – παραμένει ανέπαφη και ηχηρή.
Η αγάπη που λαμβάνει αυτές τις δύσκολες ώρες είναι η ελάχιστη ανταπόδοση για τις δεκαετίες που πέρασε χαρίζοντας ενέργεια και πάθος στο κοινό του.
