Ο Νίκος Οικονομόπουλος επιστρέφει με οπτικοακουστική μαγεία, σε ένα video clip υψηλών προδιαγραφών που μετατρέπει τον χωρισμό σε κινηματογραφικό βίωμα.
Ο Νίκος Οικονομόπουλος παρουσιάζει το video clip του «Όπου Κι Αν Πας», από το πρόσφατο άλμπουμ του «11 – Με Λίγα Λόγια», και αποδεικνύει πως όταν η «απόλυτη φωνή» συναντά μια προσεγμένη καλλιτεχνική ματιά, ο χρόνος πράγματι μπορεί να «παγώσει». Σε μια εποχή που η ταχύτητα καταπίνει τα πάντα, ο κορυφαίος ερμηνευτής της σύγχρονης λαϊκής σκηνής επιλέγει να σταθεί για λίγο ακίνητος μέσα σε ένα ασπρόμαυρο σύμπαν, δίνοντας χώρο στο συναίσθημα να ανασάνει.
Το «Όπου Κι Αν Πας», ένα τραγούδι σε μουσική Γιώργου Σαμπάνη και στίχους Ελένη Γιαννατσούλια, δεν έρχεται απλώς να προστεθεί σε μια μακρά αλυσίδα επιτυχιών. Αντίθετα, λειτουργεί σαν υπενθύμιση του γιατί ο Νίκος Οικονομόπουλος παραμένει σταθερά στην κορυφή των προτιμήσεων του κοινού: διαθέτει την ικανότητα να παίρνει μια προσωπική ιστορία και να την μεταμορφώνει σε συλλογική εμπειρία, με μοναδικό όπλο τη φωνή του.
Μετά από χρόνια όπου κάθε νέο τραγούδι του γίνεται ραδιοφωνικό σημείο αναφοράς και κάθε κυκλοφορία του μεταφράζεται σε εκατομμύρια ακροάσεις, ο ίδιος θα μπορούσε να επαναπαυθεί στη δύναμη του ονόματός του. Ωστόσο, το συγκεκριμένο video clip φανερώνει μια άλλη πρόθεση: να επενδύσει στην αισθητική, στην αφήγηση και στην ατμόσφαιρα, αποδεικνύοντας πως η εμπορική επιτυχία και η καλλιτεχνική αρτιότητα μπορούν να συνυπάρξουν.
Η επιλογή της ασπρόμαυρης αισθητικής δεν είναι τυχαία. Απογυμνώνει το κάδρο από οτιδήποτε περιττό και κρατά μόνο τα απαραίτητα: τη φωνή, το βλέμμα, τις σκιές, τα μικρά ρήγματα στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που κουβαλά την ανάμνηση ενός έρωτα που δεν τελείωσε ποτέ πραγματικά. Η έλλειψη χρώματος λειτουργεί σαν φίλτρο νοσταλγίας, αλλά και σαν σχόλιο πάνω στην απόλυτη αντίθεση ανάμεσα σε αυτό που έληξε και σε αυτό που εξακολουθεί να πονά.
Ο Νίκος Οικονομόπουλος μοιάζει εδώ πιο ώριμος από ποτέ. Η ερμηνεία του συνδυάζει τον γνώριμο λαϊκό καημό με μια σχεδόν κινηματογραφική αίσθηση μέτρου. Κοιτάζει την κάμερα σαν να κοιτάζει ένα πρόσωπο που λείπει, σαν να απευθύνεται προσωπικά σε εκείνον ή εκείνη που «φεύγει», αλλά ποτέ δεν φεύγει πραγματικά από μέσα του.
«μα Όπου Κι Αν Πας, Σε Ό,τι Κοιτάς
Η Θέα Δε Θα ‘χει Παράδεισο
Όπου Κι Αν Πας, Καρφιά Θα Πατάς
Σ’ Ένα Δικό Μου Πουκάμισο, Ναι
Όπου Κι Αν Πας, Θα Μ’ Αναζητάς
Κι Οι Δρόμοι Για Να ‘ρθεις Αδιάβατοι
Μα, Όπου, Όπου Κι Αν Ζεις Θα Με Νοσταλγείς
Θα Είμαι Φυγή, Πληγή Σου Αθάνατη»
Το άλμπουμ «11 – Με Λίγα Λόγια», από το οποίο προέρχεται το τραγούδι, ήδη συζητείται ως μια από τις πιο ώριμες δουλειές του. Το «Όπου Κι Αν Πας» εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο σαν κομμάτι που συμπυκνώνει τα βασικά του χαρακτηριστικά: απλές λέξεις, μεγάλη συναισθηματική ένταση, και μια μουσική γραμμή που ισορροπεί ανάμεσα στο κλασικό λαϊκό και στο σύγχρονο ήχο.
Η σχέση του Νίκου Οικονομόπουλου με το κοινό του χτίστηκε ακριβώς πάνω σε αυτό: στην ικανότητά του να λέει με απλά λόγια πολύπλοκα συναισθήματα. Στο «Όπου Κι Αν Πας» αυτή η σχέση μοιάζει να βαθαίνει.
Αν κάτι μένει μετά την τελευταία εικόνα και την τελευταία νότα του «Όπου Κι Αν Πας», είναι η αίσθηση ενός τραγουδιού που δεν φοβάται να εκτεθεί, ενός video clip που δεν κρύβεται πίσω από επιφανειακή λάμψη, κι ενός καλλιτέχνη που εξακολουθεί να επενδύει στο μόνο στοιχείο που αντέχει πραγματικά στον χρόνο: την ειλικρινή, γυμνή συγκίνηση.
