Το εξαμελές σχήμα των The Sophs από το Λος Άντζελες μοιράζεται το νέο single «SWEETIEPIE», προετοιμάζοντας το έδαφος για το πρώτο τους άλμπουμ «GOLDSTAR» που γεννήθηκε από την πιο απίθανη ιστορία.
Στο πάνθεον των σύγχρονων μουσικών μύθων, η ιστορία των The Sophs θα μπορούσε να κατέχει μία ξεχωριστή θέση. Σε μία εποχή που ο δρόμος προς την αναγνώριση μοιάζει πιο περίπλοκος από ποτέ, το εξαμελές σχήμα από το Λος Άντζελες κατάφερε το αδιανόητο: υπέγραψε συμβόλαιο με τη θρυλική Rough Trade Records στέλνοντας απλώς ένα email με τα demos του.
Χωρίς κανένα live στο ενεργητικό τους, χωρίς καμία προηγούμενη φήμη, έστειλαν τη μουσική τους στους ιθύνοντες νόες του label, Geoff Travis και Jeannette Lee, και την επόμενη κιόλας μέρα δέχτηκαν τηλεφώνημα. Αυτή η ορμή και η αδιαμεσολάβητη τόλμη αποτυπώνεται και στη μουσική τους.
Μετά από μία σειρά singles που προκάλεσαν αίσθηση («GOLDSTAR», «I’M YOUR FIEND», «SWEAT», «DEATH IN THE FAMILY») και εκτεταμένες παγκόσμιες περιοδείες, οι The Sophs είναι έτοιμοι να κατακτήσουν το κοινό, μία συναυλία τη φορά. Το νέο τους τραγούδι και βίντεο, «SWEETIEPIE», που κυκλοφορεί πάνω στην ώρα για την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, είναι ένα ακόμη δείγμα της μοναδικής τους προσέγγισης, λίγο πριν την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ τους «GOLDSTAR» στις 13 Μαρτίου.
Το «SWEETIEPIE» δεν είναι η τυπική ερωτική μπαλάντα. Όπως εξηγεί ο frontman Ethan Ramon, το τραγούδι εξερευνά τις πιο σκοτεινές και απελπισμένες γωνιές του έρωτα και της απόρριψης.
«Το “SWEETIEPIE” είναι κάποιος που στέκεται έξω από το παράθυρο της πρώην του στις 3 τα ξημερώματα, κουνώντας τα χέρια του πάνω από το κεφάλι του και ουρλιάζοντας για μία δεύτερη ευκαιρία. Στο μυαλό του αφηγητή μας, είναι ο John Cusack στο “Say Anything”, αλλά στην πραγματικότητα, είναι απλώς ένας ακόμη ανατριχιαστικός τύπος που ήπιε παραπάνω», λέει. Αυτή η ωμή ειλικρίνεια, που αγγίζει τα όρια του άβολου, αποτελεί σήμα κατατεθέν της μπάντας.
Αυτή τη στιγμή, οι The Sophs περιοδεύουν στη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ ανοίγοντας τις συναυλίες των Shame, ενώ το πρόγραμμά τους για το 2026 είναι ήδη γεμάτο. Πέρα από τις δικές τους headline εμφανίσεις σε Αμερική, Ηνωμένο Βασίλειο και Ευρώπη, το καλοκαίρι τους βρίσκει στα line-ups μερικών από τα σημαντικότερα φεστιβάλ του κόσμου, όπως τα SXSW, Code Orange Festival, Primavera Sound σε Βαρκελώνη και Πόρτο, Bergenfest, OpenAir St. Gallen, Roskilde Festival, Eurockéennes Festival, Pohoda Festival και Treefort, επιβεβαιώνοντας τη δυναμική που έχουν αναπτύξει.
Η φιλοσοφία τους συμπυκνώνεται στη φράση «εκφυλισμένη πόζα». Ο Ethan Ramon γνωρίζει καλά πως οι στίχοι του συχνά κινούνται σε ηθικά γκρίζες ζώνες, αλλά αυτός είναι και ο σκοπός.
«Μερικές φορές είναι σημαντικό να γράφεις από την οπτική γωνία του χειρότερου μέρους του εαυτού σου, ώστε αυτή η εκδοχή σου να μπορεί να ζήσει μέσα από τη μουσική, αντί να υπάρχει στην καθημερινή σου ζωή», εξηγεί ο ίδιος. Δεν είναι ακριβώς αυτός, αλλά ούτε και δεν είναι. Είναι μία βουτιά σε σκέψεις που οι περισσότεροι δεν θα τολμούσαν καν να παραδεχτούν.
Αυτή η βάναυση ειλικρίνεια, οι φλεγόμενες παρεισφρητικές σκέψεις και το ευρύ ηχητικό τους φάσμα ήταν που τράβηξαν αμέσως την προσοχή των ιδρυτών της Rough Trade. Οι Geoff Travis και Jeannette Lee άκουσαν στα demos τους μία δημιουργικότητα και μία ποικιλία — μαζί με μία στάση του τύπου «μην περιμένεις να φερθώ όμορφα» — που θα μπορούσε να εξασφαλίσει στους The Sophs μία θέση σχεδόν σε οποιαδήποτε σκηνή.
Η μπάντα —αποτελούμενη από τους Ramon, Sam Yuh (πλήκτρα), Austin Parker Jones (ηλεκτρική κιθάρα), Seth Smades (ακουστική κιθάρα), Devin Russ (ντραμς) και Cole Bobbitt (μπάσο)— κινείται με άνεση από την pop-punk στη funk, ενώ ο Ramon εναλλάσσει το τραγούδι με την αφήγηση. Ο ενθουσιασμός τους για κάθε ηχητική εκδοχή είναι εμφανής και η πλούσια, γεμάτη φωνή του frontman προσαρμόζεται χαμαιλεοντικά σε ατελείωτες κατηγορίες.
«Ποτέ δεν προσπαθούμε να είμαστε τόσο ευέλικτοι όσο καταλήγουμε να είμαστε», δηλώνει ο Ramon. Το «GOLDSTAR» περιέχει ένα τραγούδι σε στυλ Delta Blues, αλλά και ένα κομμάτι εμπνευσμένο από τους ZZ Top. Σε έναν βαθμό, οι The Sophs αντιμετωπίζουν τη δημιουργία τραγουδιών σαν pop art: επικεντρώνονται στην ιδέα της αναπαραγωγής κάτι ξανά και ξανά, μέχρι να χάσει το νόημά του. «Θέλω να κλέψω, να κάνω λογοκλοπή και να δανειστώ», αναφέρει ο Ramon.
Ο δίσκος θέτει ερωτήματα όπως: «Πού είναι το χρυσό μου αστέρι; Πού είναι η επιβεβαίωσή μου; Γιατί δεν επιβραβεύομαι για το πόσο καλός άνθρωπος είμαι; Κάνω καλές πράξεις για τον σωστό λόγο;». Το ομώνυμο κομμάτι, που ξεκινά με flamenco κιθαριστικά περάσματα, παλεύει ακριβώς με τη φιλοσοφία του τι σημαίνει να είσαι πραγματικά καλός.
Τα περισσότερα τραγούδια των The Sophs δεν αφήνουν τον ακροατή να χαλαρώσει, κυρίως γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα ακολουθήσει. Η μπάντα τρέφει ένα πάθος για την ξαφνική και ολοκληρωτική καταστροφή, παίζοντας με την ένταση ανάμεσα στην υποτονική σιωπή και την απόλυτη έκρηξη. Και κάπου εκεί ακούς τους πραγματικούς The Sophs: εκρηκτικά θετικούς, χαρούμενους και συνεργατικούς. Η «εκφυλισμένη πόζα» λειτουργεί περισσότερο ως «το προνόμιο του γελωτοποιού».
Όταν παίζουν μαζί σε ένα δωμάτιο, δεν βλέπεις τίποτα από τον χαρακτήρα που προβάλλουν. Αντ’ αυτού, αισθάνεσαι μία πομπώδη, συναρπαστική ενέργεια που υπογραμμίζει τη δημιουργική δύναμη αυτού του σχήματος.
